Oppervlaktevissen: Operatie brokkenpiloot


24 april 2016 | Ties Ittmann

‘Jagen, jagen, jagen! Het is vroeg voorjaar. De natuur loopt minimaal een maand voor. Binnen de kortste keren staat alles in bloei. Mens en dier delen dezelfde innerlijke drang. De geile woerden belagen vrouwtjeseenden. Oerinstinct. Tijd voor de drijfjacht. Een brede schub zweeft voorbij. Hapklare brokken. Binnen werpbereik, op grote afstand van deze brokkenpiloot.’ Ties Ittmann met een fraai voorjaarsartikel dat eerder in ons magazine verscheen.

De brokken zijn niet aan te slepen!

 

Eind februari is het zover, ik ga onder het mes. Na zeven schouderluxaties - niets meer dan een schouder uit de kom - heb ik er schoon genoeg van. Ik zal eraan moeten geloven. Een banco repair, oftewel een schouderoperatie aan het kapsel. De MRI-scan wijst uit dat het kapsel een fikse scheur heeft opgelopen. De prognose is goed, het vooruitzicht stukken minder. Een revalidatie en observatie traject van minimaal zes maanden, waarvan de eerste zes weken in een mitella. Stil zitten. Niks voor deze jonge hond. Mijn brokvoorjaar kan ik wel op mijn buik schrijven. Het veelvuldig besproken struinavontuur valt in het water. Als ik maar op tijd ben voor het zeebaarsseizoen. 

 

Niet mokken, lekker brokken!

De operatie verloopt voorspoedig en mijn orthopeed is meer dan tevreden met het resultaat. Geen centje pijn! Al dan niet door alle voorgeschreven pillen. Na een nacht aan het infuus - pissend in een fles tussen de stinkende bejaarden - voel ik mij echter zieker dan ooit. Tijd om naar huis te gaan. Braaf draag ik mijn mitella en na twee weken kan ik beginnen aan mijn herstel. Revalideren betekent voor mij vele kilometers door het vertrouwde park achter mijn huis rondbanjeren. Genietend van de buitenlucht. Het voorjaar is mij goed gezind. Met regelmaat staat de zon hoog aan de hemel en binnen de kortste keren heb ik een bruine harses. Kilometers draaf ik langs de wateren waar ik ben opgegroeid. Het water dat mij tot visser heeft gemaakt. Ik voel mij hier meer dan thuis. Vismaat Robert de Wilt mankeert gelukkig niks aan zijn handjes en staat in de startblokken. Begin maart kent al enkele zeer mooie dagen, al is het water nog niet op temperatuur. Het ijzer smeden als het heet is. Wie niet waagt wie niet wint.  Een ondiepe parksloot wordt van brokkies voorzien. Zowaar komt er eentje smikkelen onder de takken. Even later kromt Roberts Armalite zich en ligt er een schuppie in winterkleed in het net. Begin maart roert zijn staart!

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 2
Vismaat Robert de Wilt in 1999, samen met de schub die in dit artikel centraal staat. Toen drijvend gevangen op de bekende TomPoes variantjes kattenbrokken, vlak voor heftige onweersbui. 

 

Voer voor fotografen

Deze eerste vis zo vroeg in het seizoen smaakt naar meer. Al kan ik zelf niet vissen, de beleving is er niet minder om. Al is het natuurlijk heerlijk om zelf die stok krom te peunen. Niets liever dan dat. Waar Robert zijn doordeweekse avondsessies prikt, werp ik mij op als privé fotograaf. Dat gaat maar net en is een onhandig gezicht met zo’n mitella om je nek. Als ik mijn nek intrek kan ik met de gekwetste rechterarm net het ontspanknopje krampachtig indrukken. Had ik zelf maar een ontspanknop, dat zal de fysio en orthopeed geruststellen. De maand maart verloopt goed qua vangsten en wordt optimaal benut. Voordeel is dat het nog lekker rustig is aan de waterkant. Welke onbenul denkt er ook aan oppervlaktevissen in maart! Overdag heb ik bovendien de tijd verschillende waterpartijen te voorzien van een portie ‘Lucky Dog’. Langzaamaan wordt de hoeveelheid brokken opgevoerd. Aasherkenning en voedselnijd zijn je grootste vrienden om de vis gretig en snel in de bovenste waterlagen aan het azen te krijgen. Dit kan je later in het seizoen - bij de opwarming van het water - snel vis opleveren. In de avonduurtjes slijt ik mijn vrije tijd met het boek van Scot Kelby. Deze illustere beeldkunstenaar helpt mij in donkere tijden. De dagen zijn nog kort. Voer voor fotografen. 

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 4
Het voordeel van een zachte winter en warm voorjaar. Begin maart, ongekend!

 

 


 

Tevergeefs! Honden met vrouwelijk schoon aan de riem verdienen een brokje

 


 

 

Get Lucky Dog

De zakken voer zijn niet aan te slepen. Wat wil je als struikrover eenarm elke dag zijn ronde loopt om brokken te zaaien? Ieder zichzelf respecterend baasje doet zijn best om zijn hond bij mij weg te houden. Tevergeefs! Honden met vrouwelijk schoon aan de riem verdienen een brokje. Met enige regelmaat wordt de Aldi met een bezoek vereerd. Hier staat Duitse degelijkheid op de lopende band. “Vijftien maal graag”, help ik de fronsende kassière. “Ik heb een hele kennel thuis en ze hebben allemaal een lintworm!” “Als ze maar drijven”, voegt Robert toe. Lachend lopen we de winkel uit. Een rij mensen met vraagtekens in de ogen achterlatend. Het leven is mooi. De wereldhits van Pharrel ‘Get Lucky’ en ‘Happy’ voorspelden het al. ‘Get Lucky Dog and be happy!’ De gelijknamige zakken hondenbrokken zijn uitermate geschikt voor de drijvende visserij. Daarnaast ben je voor vier kilo brokken slechts vier euro kwijt. Geen geld!

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 55

Hooked on ‘Lucky Dog’

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 66

In zo’n winkel denken ze dat je een hondenkennel hebt!

 

Observatie

We schrijven begin april als die verschrikkelijke mitella er af mag. Het zwaar vermagerde armpie mist controle en beweeglijkheid, maar wat een verademing. De vangsten van mijn vismaten lopen driftig door en we zijn de enige die aan de slag zijn in het grote beesten bos. Over grote beesten gesproken. Mijn oog is op een brede schub gevallen. Zo eentje van het oud-Hollandse soort. Een serieuze bullebak laat ik maar zeggen. Iedere week kom ik haar wel tegen en voorzie ik het watertje van mijn favoriete strooiseltjes. Laat ze er maar flink op los gaan is mijn filosofie. Enkele keren heb ik - kruipend op handen en knieën - mij verlekkerd aan deze specifieke vis. Hoe zij zich rustig zwemmend aan de oppervlakte te goed doet aan alles wat de natuur haar biedt. De blessure dwingt mij tot perfecte beheersing gelijk een koordanser op grote hoogte. Ik voel mij een overactieve pup die in zijn mand moet blijven liggen. Wel zet ik de vis vast op de gevoelige plaat, tijdens mijn dagelijkse escapades. Kon ik maar vissen... Dit moet en zal mijn eerste oppervlaktevis van het seizoen worden. Andere opties zijn er niet. De dood of de gladiolen!

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 7

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 8

Uren verlekker ik mij aan de karpers die voorbij schuiven. Nog even geduld…

 

Dood

Niet te houden ben ik. De gedachte aan de oude schub kan ik niet uit mijn kop krijgen. Mijn naam staat gewoon op deze bak. Soms heb je dat weleens. Al vind ik target een smerig woord in het struincircuit, dit is er stiekem toch eentje. Door het meermaals observeren weet ik precies haar favoriete hangplekken. Op mijn dagelijkse ronde kom ik de vis op half water tegen in een vuilhoek. Categorie ‘kat in het bakkie’. Ze ziet er hongerig uit en speurt naar voedsel. Ik heb de vis afgelopen week zelfs al enkele brokken van het oppervlak zien slurpen. Tussen de welwillende kleinere schuppies in. Machtig gezicht met het brede schubbenlijf. Ik trek een sprint à la Marcel Kittel naar huis. Even later ben ik terug met mijn splinternieuwe stalkhengel. Het kurk zit nota bene nog in het plastic. “Yes, ze ligt er nog!” Panklaar onder mijn voeten. Gelukkig kan ik de vis onderhands aanleggen. Werpen zit er natuurlijk nog niet in. Ik ben er eentje van het eigenwijze soort. Terwijl ik de blank nog een keer krom trek om de slip goed af te stellen, hoor ik een onheilspellend geluid. ‘KRAKKKK!’ Het topdeel van de hengel begeeft het op een van de wikkels van het vijfde oog. In onvervalst Rotterdams gaat er een riedeltje vloeken door de lucht. Ik voel mij op dat moment meer dood dan levend. 

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 9
Mijn vismaten vangen driftig door. Lekker bezig mannen!

 

Gladiolen 

Opgeven komt niet voor in mijn woordenboek. Geen tijd voor zelfmedelijden. Door nu! Wederom wordt er een speurt ingezet om de good old speedmaster van stal te halen. In recordtijd sta ik met een andere stok op de plek des onheils. Zachtjes nu, niet verstoren. De adrenaline giert nog steeds door mijn lijf. Stapje voor stapje kom ik dichter bij de schoeiing. Met de polaroid op de neus tuur ik de zijsloot af. “Kut ze is weg!” 


‘Geen spoor te bekennen’, denk ik hardop. Zin om een ander water op te zoeken heb ik niet. Dit moet haar zijn. De eerste vis. Twee dagen later ben ik weer op de crime scène. Terug van een sollicitatie bij Sportvisserij Nederland en een bezoek aan mijn orthopeed, besluit ik toch de hengel te pakken. Het plan is om Robert op te zoeken die vanavond achter in het bos bezig is. Onderweg kan ik het niet laten toch even ‘mijn’ water op te zoeken. Elke kans is er eentje. Met gedempte licht trillende stem bel ik mijn maten. “Jongens ik blijf waar ik ben, ze ligt er weer!” Een hoge mate van concentratie maakt zich meester van mij. Scherpst van de snede. Gladiolen…

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 10
Eindelijk die verschrikkelijke mitella kwijt.

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 12

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 13

Ik ben niet meer te houden. Sluipen, zoeken, stalken, vangen!

 

Happy happie

Even terug. De orthopeed vertelt mij dat de schouder er goed uitziet. Het ontbreekt alleen aan beweeglijkheid en kracht. “Dat heeft tijd en rust nodig”, zegt hij. Ik knik wel, maar achter in mijn hoofd hoor ik een stemmetje. ‘Tijd en rust?!’Dat heb ik niet. Die schub ligt er nu! Nu! Ik besluit haar niet direct aan te leggen. In opperste concentratie verzin ik in rap tempo een list. De radertjes draaien op volle toeren. Ik sluit de schobbejak in door de sloot met brokken te dempen. Als ze de sloot uit zwemt, komt ze op die manier altijd onder de drijvende massa door. Zo gezegd, zo gedaan. Binnen no time is het één grote ‘drijf-in show’. Het bakbeest wordt vergezeld door twee kleinere schubs die aan weerszijden meezwemmen. Een grote vreetorgie, maar onmogelijk om mijn haakbrok in te leggen. Te groot risico dat één van de kleinere vissen haar voor is. Ze is helemaal los! Het festijn gaat zo luttele minuten door. De grote schub vreet dat het een lieve lust is en zakt tussendoor met regelmaat weg om een twintigtal meter verder weer op te duiken. Dit spelletje heb ik snel in de gaten. Het gaat van brok naar brok. Met een boog loop ik om de - langs de schoeiing slurpende - dikzak heen. Om het goedje vervolgens een paar meter voor haar - in de zwembaan - aan te leggen. Een brokje, twee brokjes. Langzaam doorklieft een glinsterende knik het wateroppervlak. Ik houd mijn adem in. Hartkloppingen. Het water gulpt met de brok naar binnen. Hap! Zonder argwaan zakt ze weg. Gedecideerd hef ik de hengel. De lompe weerstand vertelt mij dat ze hangt. Cause I'm happy!

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 133
Dé dikke oer-Hollandse struinbak die mijn hoofd op hol bracht

 

 


 

De blank kraakt, mijn schouder piept, de oude loebas zucht. Hebben die kip…

 


 

 

Hebben die kip

De grijns op mijn gezicht maakt snel plaats voor allerhande andere grimassen en dito emoties. Dit is serieuze shit. De blank kromt zich onder het gewicht van deze - in blinde paniek - verkerende bullebak. Waggelend komt de brede schub op stoom. Hard richting overkant, waar een aantal takken en bosjes van tuinders in het water hangen. Dit meen je niet! Net op tijd weet ik de vis te keren. Ik moet alle zeilen bijzetten en loop langs de oever mee met mijn opponent. Het is gelukkig een ondiep gedeelte van het water. Hierdoor kan de vis alleen maar ‘oppervlakkig’ te keer gaan. Met de waterplanten zit het ook wel snor, zo vroeg in het voorjaar. Na een paar korte, krachtige uitvallen kan ik haar voor het eerst op de flank boven het net trekken. Kom op! De blank kraakt, mijn schouder piept, de oude loebas zucht. Hebben die kip. Ze ligt in het net, ze ligt in het net! Ik staar met grote ogen - het landingsnet heffend - naar haar. Zij staart naar mij. Althans zo lijkt het. Branderige ogen. Hooikoorts of emotie. Laten we het op het laatste houden. Mijn eerste vis van het seizoen en dan zo’n eentje. Tering wat is dit lekker. In euforische genotsstemming bel ik mijn maten de Wilt en Snijders. “Ik heb der mannen, ik heb der!”

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 14
Een serieuze grasmaaier tussendoor!

 

Team Pedigree

Ik plof neer en kijk om de paar seconden even in het net. Ik overdenk de afgelopen periode. Wat heb ik naar dit moment toe geleefd. Eén brokvis, zoveel voldoening! Een brok in mijn keel, zeg maar. Dit is oppervlaktevissen op zijn best. De weg er naartoe begin ik steeds meer te waarderen. Ik word uit de droom geholpen door mijn jubelende maten. Team Pedigree flikt het weer, roepen ze gekscherend. De welgemeende felicitaties van beide heren zijn niet van de lucht. Plaatjes schieten blijkt nog geen sinecure. In de avondschemer moet ik om de halve minuut de vis laten zakken. Het is wel duidelijk dat ik mijn krachten heb verspeeld. Ik moet een beetje grinniken om mijn eigen gekluns. Stronteigenwijs, maar ik heb het wel geflikt. Trots als een pauw met zeven veren vertel ik mijn verhaal. Ik hoef niets te zeggen, ze snappen mij. Vismaten. Maten voor het leven. Toch kan ik het niet laten om het vangstverloop van deze loebas uit de doeken te doen. Even later wordt er een six-packy koud gemaakt. Het bier smaakt zoet. Stinkend naar vis de donkere nacht in. Het tij gekeerd. De kop eraf. De jacht begonnen! Tijd voor operatie brokkenpiloot!

 

Oppervlaktevissen Operatie brokkenpiloot 15
De jacht is begonnen. Oppervlakte vissen is een prachtige manier om de grotere exemplaren te vangen. Selectiever bestaat het niet.


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.