Wie het kleine niet eert… | Blog Koen Verweij


07 september 2016 | Koen Verweij

Koen Verweij

Karpervisser

Oppervlaktevissen doe ik enorm graag. Toch doe ik het niet vaak. Ik kan nu eenmaal mijn vrije momenten niet altijd afstemmen op mooi weer, maar als ik vrij heb en het is mooi weer dan ga ik erop uit! Deze zomer had ik zo’n vrij moment met mooi weer. 

Qua kleuren meer passend bij de tropen...

 

Hondenbrokken, kattenbrokken en witbrood mee als aas. Een schepnet, onthaakmat, penhengel en wat oppervlaktemateriaal en natuurlijk niet te vergeten een goede polaroidbril. Heel eenvoudig, terug naar de basis. Lekker struinen en speuren naar zonnebadende karpers. De hengel laat ik in eerste instantie altijd in de auto. Tijdens het observeren neem ik alleen een zakje brokken mee en een camera voor het schieten van wat mooie plaatjes. Het eerste wat ik struinend zag, of eigenlijk hoorde, was het kenmerkende hoge gepiep van een ijsvogel. Even speuren en daar zat hij, tegenover mij op een tak. In mijn regio kom je ze steeds vaker tegen, maar het blijft altijd een bijzonder moment om zo’n prachtig, qua kleuren meer passend bij de tropen, vogeltje te zien.

 

Wie het kleine niet eert blog Koen Verweij 2

Groot en wijs, iets afgezonderd van de rest.

 

Even later zie ik een groepje karpers onder plompenbladeren liggen. Een daarvan ligt iets afgezonderd van de rest. Als ik deze karper met de grootte van de plompen vergelijk moet het wel een enorme bak zijn! Stroomopwaarts, zodat ze niet schrikken, strooi ik een paar handjes brokken in het water. Langzaam drijven ze naar de karpers toe. Daar aangekomen zie ik ze meteen reageren. Vinnen beginnen te wapperen en kieuwen gaan pompen. De karpers komen in beweging. Azen doen ze helaas nog niet. Iets weerhoudt ze daarvan. Dressuur misschien? Of is dat een te voor de hand liggende verklaring? Hoe dan ook, ik blijf met regelmaat brokjes strooien en houd dit zeker een uur vol. 

 

 


 

Mijn gevoel klopte, eindelijk was het zover. Ook de grote zuigt het eerste brokje volledig naar binnen…

 


 

 

Eindelijk komt een van de kleinere karpers omhoog en probeert een brokje naar binnen te zuigen. Bij de tweede poging lukt dit. Even verderop, bij de brug, zie ik een groepje luidruchtige jongeren verschijnen. De karpers storen zich er gelukkig niet aan en een tweede karper begint voorzichtig te azen aan de oppervlakte. Tijdens oppervlaktevissen kun je goed selectief vissen en ik wilde natuurlijk de grote karper vangen. Ik bleef net zo lang voeren totdat ook deze logge vis de verleiding niet meer kon weerstaan en voorzichtig met zijn bek de waterspiegel doorbrak. Een brokje werd geïnspecteerd, maar naar binnen zuigen deed hij het nog niet. Was deze oude karper door zijn levenservaring wijzer dan de kleinere karpers?

 

Wie het kleine niet eert blog Koen Verweij 3

Heel klein, maar zo mooi!

 

Ondertussen had ik de hengel en het schepnet klaargelegd. Ik bleef doorvoeren. De kleinere karpers waren alle schroom voorbij en vraten er lustig op los. Ik had het gevoel dat het niet lang meer zou duren voordat de grote karper overstag zou gaan. Mijn gevoel klopte, eindelijk was het zover. Ook de grote zuigt het eerste brokje volledig naar binnen. Terwijl ik mijn hengel oppak zie ik links van mij het water mijn kant op deinen. Ik heb even kortsluiting in mijn hoofd en denk meteen aan nog meer karpers. Een tel later het besef… de jongeren zijn gaan zwemmen. In een kanaal notabene! Niet bepaald een zwemwater. Even later bedenken ze iets nieuws. Met z’n allen tegelijk van de brug springen. Ook leuk, maar niet voor mij! Ik baal als een stekker. Heb ik de grote karper eindelijk aan het azen, gebeurt dit! Einde oefening… Ik vertrok meteen. Gefrustreerd, maar niet ontmoedigd. Deze middag zou ik heus nog wel een karper aan de oppervlakte vangen. Een paar kilometers verderop spotte ik opnieuw een groepje karpers. Opnieuw creëerde ik een voerspoor met brokjes. De karpers die ik gespot had waren een stuk kleiner, sommigen zelfs erg klein. Ik besloot nu maar niet selectief te zijn. De tijd begon ook te dringen. Als er karpers gingen azen zou ik mijn haakaas er meteen bij leggen. Met een kleiner exemplaar zou ik deze keer genoegen moeten nemen.

 

Wie het kleine niet eert blog Koen Verweij 4

Een tweede karpertje, iets groter dan de eerste...

 

Een kwartiertje later had ik ze aan het azen. Er ontstond een flinke portie voedselnijd. Ik hoefde mijn haakaas er alleen maar tussen te leggen. Enkele seconden later stond mijn hengel al krom. Aan de andere kant van de lijn spartelde een wel heel klein karpertje, maar wel een hele mooie! Nog voordat ik schepte voerde ik opnieuw brokjes bij. Zo hield ik de karpertjes aan het azen. Ik ving een tweede karpertje, iets groter dan de eerste, maar naar ik schat maar een tiende deel van de grote wijze schub. Ik vond het genoeg. Het was tijd om te stoppen. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Mopperen deed ik echter niet, want wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd…


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.