Penpassie in de polder | blog Koen Verweij


23 oktober 2016 | Koen Verweij

Koen Verweij

Karpervisser

Zoals ook te lezen is in mijn profieltekst moet ik het door mijn drukke leven vooral hebben van de nachtvisserij in Nederland, maar nu is het herfstvakantie! Even geen werk en ook geen sociale ‘verplichtingen’. Ik kan een hele dag besteden aan een andere leuke tak binnen onze visserij, namelijk het penvissen.

Op de afsluitdijk richting de polder. Het belooft een mooie dag te worden...

 

In alle vroegte sluip ik de trap af naar beneden. Zet een bak koffie en drink deze op terwijl ik de laatste spulletjes bij elkaar scharrel. Even later steek ik de sleutel in het contact en draai deze om. De diesel slaat in de vroege ochtendstilte met veel lawaai aan. Ik sta precies onder het raam van mijn jongste dochter die blijkbaar wakker is geworden. Haar gordijn schuift opzij. We zwaaien en geven elkaar een handkus. Even later rijd ik richting snelweg. Ik heb een rit van twee uur voor de boeg. De polder is vanaf Drenthe nu eenmaal een eindje rijden, maar altijd de moeite waard.

 

penpassie-in-de-polder-blog-koen-verweij-02

Tot het handvat krom…

 

Aan de horizon begint inmiddels een oranje/roze gloed te verschijnen. Het belooft een mooie dag te worden. Eenmaal op de afsluitdijk is de dag echt aangebroken. De zon schittert over het weidse IJsselmeer. Een indrukwekkend water waarvan mijn fantasie op hol slaat. Echter, vandaag zal ik tijdens het penvissen het tegenovergestelde meemaken. Smalle ondiepe slootjes, kleine hoekjes en gaatjes, het pennetje even 20 cm verschuiven, het haakaas net achter een paar borrelende aasbellen plaatsen… dat soort dingen. Het penvissen is een visserij die zich vaak op de vierkante meter afspeelt. In opperste concentratie wordt het spel gespeeld totdat de pen weg zeilt en er een krachtig polderkarpertje je lichte hengel tot het handvat kromtrekt. Spectaculaire visserij…

 

penpassie-in-de-polder-blog-koen-verweij-03

Een vlok brood. Superaas in de polder!

 

De mooie rit is snel voorbijgegaan. Ik sta op de afgesproken plek en wacht op mijn vismaat Björn. Hij kent dit gebied op zijn duimpje en heeft deze ochtend meerdere stekken voorzien van een simpel voertje. Mais en legkorrel is het recept. Goedkoop, maar het werkt goed! Dure boilies hebben we hier niet nodig.

 

penpassie-in-de-polder-blog-koen-verweij-04

De eerste polderkarper van de dag.

 

Een zwart autootje draait de hoek om. Achter het spiegelende glas zie ik de voor mij zo bekende brede glimlach van Björn. We schudden elkaar de hand en drinken tijdens het bijkletsen een bak koffie. Tien minuten later rijd ik achter hem aan naar de eerste stek. Daar aangekomen wijst Björn de voerplekjes aan. Ik mag beginnen op de hotspot! Een stekje van hooguit een vierkante meter dat, als het gemaal aanstaat, net buiten de stroming ligt.

 

We voeren tijdens het vissen niet of nauwelijks meer bij. Aan de haak zet ik een vlok brood. Visueel zeer opvallend door de kleur, maar ook door het langzaam naar beneden dwarrelen onweerstaanbaar. Deze theorie wordt al snel de praktijk, want binnen een minuut zeilt de pen weg. Aanslaan en hangen! De eerste polderkarper van de dag trekt de hengel krom. Fantastisch, wat een sport! Er zouden nog velen volgen…

 

 


 

Het vraagt geduld, doorzettingsvermogen, momenten van bezinning, vertwijfeling en ga zo maar door…

 


 

 

Tijdens het afstandvissen kan ik nachten achter elkaar blanken totdat ik mijn target op de mat heb. In deze visserij werk ik vaak naar een hoogtepunt toe. Het vraagt geduld, doorzettingsvermogen, momenten van bezinning, vertwijfeling en ga zo maar door… totdat het moment van extase komt! Het penvissen in de polder ervaar ik meer als een continu genieten. Samen door de polder sjouwen van stek naar stek, ondertussen lekker bijpratend. De aangevoerde stekjes afvissen, maar zeker ook blijven observeren en reageren op wat je ziet. Zo ook in dit voorbeeld: een karpertje trekt langs de kant. De staart wappert boven het water uit. Björn ziet het ook. “Deze keer pak ik de centrepin”, zeg ik enthousiast tegen Björn. “Doen Koen, leuk!”, is het antwoord. In het spoor, een paar meter voor de wapperende staart, laat ik een vlok in het water zakken. De spanning neemt toe als de karper de vlok nadert. De pen schuift een stukje opzij. Zou de karper het aas opgemerkt hebben?

 

Langzaam loopt de pen weg. Dit moet een aanbeet zijn! Na aanslaan meteen de bevestiging. De centrepin ratelt er op los. Met mijn duim rem ik de spoel af want een pin heeft geen slip! Juist deze factor maakt de dril extra spannend. Na een minuutje maakt Björn een einde aan de strijd en steekt het net onder alweer een karper. We schudden elkaar de hand en voor de zoveelste keer bedank ik hem. Deze dag lijkt alles vanzelf te gaan, maar ik besef heel goed dat dit met name komt door de stek-kennis van Björn. Vissen waar de vis zit en dan komt de rest ‘vanzelf’. Bedankt Björn!

 

penpassie-in-de-polder-blog-koen-verweij-05

Gevangen met de centrepin... extra spannend!

 

Totaal voldaan rijd ik ’s avonds terug naar huis. Wat een dag! Heerlijk dat penvissen, maar morgen zit ik weer aan een diepe zandafgraving. Een lange nacht alleen in het donker met als resultaat  misschien wel dé vis van mijn leven. Alles heeft zo zijn charme...

 

penpassie-in-de-polder-blog-koen-verweij-06

Björn, mijn vismaat en gids...


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (1)


 

Bjorn Nieuwenhuis

Een prachtig verslag van een mooie penvisdag in Noord-Holland. Bedankt en tot snel mijn vriend! Groet, Bjorn.