Loslaten


03 december 2016 | Davy Claus

Zwevend op de vleugels der passie en rondfladderend in de absolute vrijheid, kon ik mij de afgelopen periode bij tijden niet van de indruk ontdoen, dat op gevoelsmatig vlak ik iets had bekomen wat dan toch enigszins dicht aanleunde bij wat men doorgaans omschrijft als gelukkig zijn.

Laat het los…

 

De geur van de vele bloemen, in alle mogelijke variaties van kleur, die groeiden langs de aanlokkelijke oevers van de in een romantische sfeer gehulde wateren, bereikte in overvloedige mate mijn reukorgaan. De karpers waren geen karpers maar mythische wezens, bezet met schubben in bladgoud. Gasbellen gevormd uit door mekaar gemengde adrenaline en euforie, verpakt in een rondzwemmend vlezig omhulsel. Het verlangen om die te vangen was de fundering van mijn zorgeloze bestaan. Maar vanzelfsprekend was het mooie liedje alweer van korte duur.

 

Als het zwaard van Damocles hing een donkere wolk eigenlijk de ganse tijd al boven mijn kop. In de fase van ontkenning verkerende keek ik enkel de andere kant op en marcheerde in een steeds sneller tempo om toch maar in het zonlicht te blijven. Tot opeens de cirkel rond was. En die onvermijdelijke, verdomde wolk voor de zon schoof waardoor de schubben uit bladgoud ineens hun fonkeling verloren, en de prachtige kleuren van de bloemen langs de oevers beetje bij beetje vervaagden.

 

Knipperogend zag ik hoe de romantiek in mist opging, enkel nog vindbaar door verdwaalde losers en werd ik er mij van bewust dat de voorheen zo mythische wezens eigenlijk maar banale karpers waren. Wegglijdend in de poel vol duistere gedachten zocht ik wanhopig naar de laatste lichtgevende steunpilaren uit het verleden, maar ook die zag ik langzaam wegfaden, zodat niets me nog kon beschermen tegen de demonen uit de bodemloze diepte en zover als mijn zichtveld reikte werd alles zwart…

 

KW-111-10

Goede start op het lugubere Frans water.

 

Deze inleiding bengelt aan de kop van een gitzwarte tekst die inmiddels al zo’n drie jaar in de vorm van een paar tientallen bytes staat opgeborgen op de harde schijf van m’n computer. En waar die voor mijn part mag blijven tot het al op gezegende leeftijd zijnde ding de geest geeft. De tekst verhaalt over mijn visserij op een luguber Frans water die er zowel hoogte- als dieptepunten kende. Ofschoon zoiets eigen aan het leven is en zeker ook aan het vissen op karper maakte ik niet eerder mee dat vreugde en ontgoocheling elkaar zo grillig in een soort van jojo beweging afwisselden.

 

De energieke drive waarmee ik het avontuur had aangevat, verdween algauw en evolueerde in een soort van mezelf leegzuigend automatisme, dat werd gevoed door een ronduit ongezonde drang om toch maar die ene grote homvis voor even te kunnen overmeesteren. Of hoe een obsessie leidde tot een waarschijnlijk onvermijdelijke mentale crash en het erop volgende zwarte gat…

 

Wil jij het complete artikel uit deze Karperwereld 111 graag als eerste lezen? Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier.


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.