Murphy in het kwadraat


31 december 2016 | Daniel Takken

Dit jaar publiceerde Daniel Takken een fraaie reeks artikelen voor ons magazine. In dit nummer het laatste opzichzelfstaande verhaal over een avontuur in Frankrijk…

A new dawn

 

Bart en ik zijn inmiddels aanbeland op onze nieuwe stek in Frankrijk. We hebben er al enkel dagen opzitten en zoals we inmiddels gewend zijn met deze kanaalvisserij, zetten we de ontvangers aan en gaan we ergens in het midden tussen de twee plu’s zitten voor een biertje. Ik zit links, met m’n uiterste hengel een meter of tachtig voorbij de plu in een clip. Een scherpe rig ligt nog geen meter uit de kant op een schoon strookje hard grind.

 

In het holst van de nacht krijg ik op de linker hengel een vernietigend harde run. De achtersteun blijft schuin in het grind steken als ik de hengel eruit gegrist heb. Ik moet onmiddellijk gas bij geven – hetgeen aan het staal hangt een stuk verderop is niet tot stoppen te brengen. Op een flinke draf ga ik achter de vis aan, die ondanks mijn verhoogde tempo nog steeds lijn neemt. Pas na een meter of honderd kan ik lijn winnen, en uiteindelijk sta ik ruim tweehonderdvijftig meter van de plek waar ik de vis haakte in een patstelling. De boel zit muur- en muurvast ergens in het midden. Hoe ik de hoek ook verander, volop druk geef of de lijn helemaal slap gooi, er gebeurt nu helemaal niets meer.

 

KW-111-18

KW-111-19

Make memories, not war…

 

Na tien minuten proberen leg ik de hengel neer met de slip open en zet een sprint in richting Bart. Ik rol ‘m van zijn stretcher en samen pakken we de rubberboot die naast de auto ligt en rennen we de driehonderd meter terug naar de hengel. Vanuit de boot probeer ik van alles, maar ik voel ondertussen niets meer en vrees het ergste. Nog geen drie meter onder me zit de boel vast maar ik kan werkelijk niets doen. Ik voel het lood op en neer bonken als ik de lijn strek en weer slap laat vallen en diep vanbinnen weet ik dat het over is. Even later kom ik zwijgend weer aan wal met een lijn die slap door de ogen hangt. Bart zegt maar even niets en in stilte sjouwen we de boot terug. Hij laat me maar even, en dat is maar goed ook…

 

Die nacht gebeurt er verder niets meer, wat het gevoel dat ik zojuist een solo zwemmende megabeer heb verspeeld alleen maar versterkt. Sterke koffie verzacht de pijn, ietsjes.
De derde nacht valt er op een klein schubje voor Bart na weinig noemenswaardigs te noemen. We pakken die ochtend daarom vroeg in om overdag met z’n tweeën in een mogelijke holding area te gaan vissen…

 

Wil jij het complete artikel uit deze Karperwereld 111 graag als eerste lezen? Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier.


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.