Zo vader, zo dochter… | Blog Koen Verweij


08 januari 2017 | Koen Verweij

Koen Verweij

Karpervisser

Het is eind december 2016. Ik sta op het punt mijn laatste vissessie van het jaar te gaan beleven. Terwijl ik mijn warmtelaarzen aantrek, zit mijn jongste dochter mokkend naast mij. Mijn vrouw gaat boodschappen doen en mijn dochter moet mee. Ze is nog te jong om alleen thuis te blijven. “Mag ik met jou mee?”, is haar vraag.

Tot azen gingen ze die middag niet over...

 

Een gevoel van trots welt in mij op. Het is koud en guur en toch kiest mijn dochter voor het buitenleven! Ik kan natuurlijk alleen maar met ja antwoorden…

 

zo vader zo dochter 2
Mijn dochter en haar winterkarper...

 

Ik had het plan naar een stek te gaan waar ik een week eerder karpers had gespot. Het water was er redelijk helder en zodoende kon ik toen met mijn onderwatercamera mooie opnames maken. Voordat ik wat maiskorrels voor de lens had gestrooid lagen de karpers passief op de bodem. Na het voeren kwamen ze wel in beweging, maar tot azen gingen ze die middag niet over. Ik nam het besluit alleen te blijven observeren en niet daadwerkelijk te gaan vissen. Dit zou immers zinloos geweest zijn…


Vandaag had ik het plan terug te gaan naar dezelfde stek. Wie weet zouden ze deze keer wel azen, de ene dag is de andere niet… Omdat mijn dochter nu ook meeging besloot ik het plan enigszins te wijzigen. Ik koos ervoor eerst naar een stek te gaan waar de karpers (hoe koud het ook is) altijd wel een korreltje mais lusten, ook al is het maar mondjesmaat. Een beetje zekerheid gunde ik mijn dochter wel. Bij aankomst stond er precies op de plek waar wij wilden gaan vissen een andere visser. Een mooie grote zilverreiger versierde het kale winterse landschap. “Hij staat daar niet voor niets, daar zit vis!”, zei ik op een motiverende toon tegen mijn dochter. Voorzichtig, zonder te stampen, liepen we langs de lange sloot naar de stek. De schuwe zilverreiger vloog al snel weg en wij namen zijn plek over. Mijn dochter heeft met mij dit jaar vaker op karpers gevist en wist wat er moest gebeuren. Vol zelfvertrouwen prikte ze twee maiskorrels op het kleine haakje, stelde het pennetje af en legde het tuigje met een onderhands worpje in.

 

zo vader zo dochter 3
Ze genoot zichtbaar, maar ik zag dat het genoeg was...

 

“Het duurt vast niet lang voordat we beet krijgen”, fluisterde ze… dat viel tegen. Het pennetje stond er maar roerloos bij. Dat was tijdens onze zomerse uitstapjes wel anders geweest! Toch hield ze vol en bleef ze met een concentratieboog van een gevorderde visser naar het pennetje staren. Plotseling kregen we een opsteker gevolgd door een wegloper. Op mijn commando sloeg ze aan. Ze drilde, met een klein beetje hulp van mij, de vis netjes moe en uiteindelijk richting net. Eenmaal in het net klonk er terecht een vreugdekreet. Ze had een echte winterkarper gevangen! Fantastisch, hoewel voor haar de echte uitdaging nog moest komen. Want probeer maar eens een blok ijs een tijdje in je handen te houden met een glimlach op je gezicht! Ze tilde de vis netjes vlak boven de natte mat op. “Aaahhh, hij is zóóó ‘k’k’k’koud!”. Dit was voor haar een onaangename verrassing waar ze van tevoren geen rekening mee had gehouden. Toch knap dat ze er tijdens het maken van de foto nog een glimlach uit wist te persen…


Na terugzetten kreeg ze een kop thee om weer iets op te warmen. Ze genoot zichtbaar, maar ik zag dat het genoeg was voor haar. Echt warm werd ze niet meer en daarom bracht ik haar terug naar huis. Eenmaal thuis duurde het niet lang voordat mama ook thuis kwam en ik mijn kans kon grijpen. Ik wilde nog even vlak voor het donker werd naar de stek waar ik de onderwaterbeelden had geschoten. In sneltreinvaart hees ik mezelf opnieuw in mijn warmtepak, groette mijn familie en was weer onderweg. Bij aankomst werd het al wat schemerig, maar als ze zouden azen had ik aan een paar minuutjes genoeg. Ik legde in zonder bij te voeren. De twee op de haak geprikte maiskorrels zouden voldoende moeten zijn.

 

zo vader zo dochter 4
Ik sloot het jaar af met een prachtige karakterschub!

 

De pen waggelde even heen en weer en bleef vervolgens een paar minuutjes roerloos staan. In opperste concentratie wachtte ik af. Ik had er een goed gevoel over. Dit bleek terecht want de pen zeilde, voor winterse begrippen, in vlot tempo weg. Ik sloeg raak op een prachtige vis. De dril duurde vrij lang en de zon zakte ondertussen steeds verder onder. Ik moest haast maken! Met het risico op een losser gaf ik wat meer tegendruk. Dit werkte. De karper capituleerde en ik kon scheppen. Ik sloot het jaar af met een prachtige karakterschub! Dat was echt genieten, hoewel ik nu nog meer nageniet van mijn dochter en haar winterkarper…


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.