Online karperverhaal: In het wak… Deel 2


15 januari 2017 | Christian Hummelink

Na wat verkennende fietstochten valt de keus op een idyllische vaart aan de rand van de stad. De rust, het natuurschoon en het monumentale sluizencomplex zorgen voor een bijzonder sfeervol totaalplaatje. Dat er karper zwemt, heb ik al aan den lijve mogen ondervinden.

Prachtige spiegel uit mijn eigen ‘nacht van Zwolle’.

 

Tijdens de welbekende karperbeurs in de IJsselhallen koos ik voor een alternatieve ‘nacht van Zwolle’. Geen vreetorgie bij de Chinees en klotsend bier in feestcafé Bloopers, maar een sober nachtje onder de plu. Feest werd het alsnog, want tot mijn eigen verbazing mocht ik in het holst van de nacht een prachtige spiegel bijschrijven.

 

online karper verhaal in het wak deel twee 2
De keus valt op een idyllische vaart.

 

Pittig…

Met de kanaalperikelen van het najaar nog in het achterhoofd, besluit ik om wederom voor een pittige boilie te kiezen. In plaats van grote dumbells kies ik echter voor ‘konijnenkeutels’ van 10 mm doorsnee. De chilipepers zorgen voor een geweldige binnenbrand wanneer ik zo’n balletje tussen mijn tanden kapot kauw. Door de oeverzones zeer verspreid te bevoeren hoop ik de karpers snel op het aas te krijgen, zonder dat ik daar zwaar voor hoef te voeren. In mijn hoofd valt er geen speld tussen te krijgen.

 

 


 

De anticipatie, het opgekropte verlangen, alles uit zich in de focus op dat kleine rode puntje

 


 

 

Na een week lang trouw voeren, wordt het tijd om de proef op de som te nemen. Bij het krieken van de dag voorzie ik enkele strategische stekken van een handje boilies. Ik start bij de sluis. Het is altijd weer een spannend moment wanneer het scherp uitgelode pennetje voor het eerst zijn kunsten mag vertonen. De anticipatie, het opgekropte verlangen, alles uit zich in de focus op dat kleine rode puntje. Soms verbeeld ik me zelfs dat mijn priemende blik het zinken van de pen kan bespoedigen. Maar ik ben toch echt afhankelijk van hetgeen zich op de bodem van de vaart tegoed doet aan mijn kruidige voer. Al snel komt de pen omhoog om daarna tergend langzaam weg te hobbelen. Dit belooft weinig goeds… een kleine seconde later zeilt er een brasem van formaat deurmat door het wateroppervlak. Ik had beter moeten weten. Mijn strategie was gebaseerd op een ‘brasem-proof’ aas. Maar hoe lang vis je nou al op karper beste Hummelink? Bij het onthaken besluit de brasem dat het tijd is om de tijdens de dril bespaarde energie te benutten voor een woest schudden met de kop. Ik zit met mijn gedachten bij de mislukte tactiek en ben er dus niet op bedacht dat mijn slijmerige vriend de gevlochten lijn een flink stuk het vlees van mijn vinger in rukt. Dat kon er ook nog wel bij. Binnensmonds vloek ik hartgrondig. Toch is één brasem natuurlijk geen reden om de kop te laten hangen en dus vis ik onverdroten door. Twee brasems. Drie brasems. Vier brasems. Daarna nog een drietal zeelten, om wederom af te sluiten met een brasem. Chapeau! Met weemoed denk ik terug aan die bewuste februarinacht. Toen alles nog op rolletjes liep en de successen de verwachtingen vaker overtroffen dan andersom.

 

online karper verhaal in het wak deel twee 3
‘Take me to church’… een onstilbare honger naar karper.

 

Fernweh

Na het volstrekt geflopte voorjaarsoffensief, dat nog enkele witvisorgies zou behelzen, is het tijd voor drie weken cursus. Mijn trainingsprogramma is bijna ten einde en wordt na deze cursus afgesloten met een serieus examen. De hengels blijven voorlopig dus onaangeroerd, investeren in mijn professionele ontwikkeling vraagt op dit soort momenten nou eenmaal onverdeelde aandacht en toewijding. Werken bij een internationaal bedrijf heeft als voordeel dat je samenwerkt met een grote diversiteit aan nationaliteiten en culturele achtergronden. Zo kom ik tijdens deze training in contact met Manasvi, een pientere en reislustige geologe uit India. Tijdens een etentje valt me een tatoeage op aan de binnenkant van haar pols. “Fernweh” staat er. Manasvi legt me uit wat het betekent. Haar bevlogen relaas zet me aan het denken, en spoort me aan om meer over dit bijzondere woord te weten te komen.

 

Fernweh. Een Duits woord dat zijn gelijke in andere talen niet kent. Het betekent zoveel als een verlangen naar plaatsen waar je nog nimmer bent geweest. Zelfs Goethe leefde te vroeg om het woord te kennen, al kende hij het gevoel maar al te goed.

 

 


 

 “Das Fluchtgefühl ergriff mich abermals. Ich möchte dies ein umgekehrtes Heimweh nennen, eine Sehnsucht ins Weite statt ins Enge.”

 


 

 

Ironisch genoeg komen deze woorden uit ‘Kampagne in Frankreich’. Meer nog dan naar nieuwe Franse visgronden verlang ik met weemoed naar de ontzettende drive die gepaard gaat met de buitenlandse trips. Een roes van kilometers maken, voeren en vissen, waarin besef van tijd en plaats verdrongen worden door een onstilbare honger naar karper.

 

Het besef dat die honger het in eigen land al een tijdje laat af weten neemt steeds vastere vormen aan. Ik overpeins mijn gedachten. Vroeger kon ik echt chagrijnig worden wanneer een bezoek aan de waterkant te lang op zich liet wachten. Kribbig, geprikkeld zelfs. Nu vind ik het allemaal wel best. Ik geniet met volle teugen van het wonen op het water. De rust, de vrijheid, de natuur: het is er, recht voor mijn deur. Het is er als ik ’s ochtends met een kop koffie de krant doorspit. Het is er als ik na een dag hard werken de keuken in duik voor een lekkere maaltijd. Zelfs als ik languit op de bank lig bij een avondje Champions League trekt het waterleven aan mijn raam voorbij. Met de constante aanwezigheid van water is de drang ernaartoe verdwenen. Het is een verwarrende conclusie. Is het vangen dan altijd bijzaak geweest? Waren die karpers slechts het middel tot een ander, onderbewust doel? Ik maal verder en probeer mijn hersenkronkels te ordenen. Het lukt me allesbehalve.

 

online karper verhaal in het wak deel twee 4
De rust, de vrijheid, de natuur: het is er altijd.

 

IJsselmeerwater

De zomer doet haar intrede als ik op een vrije zondagochtend besluit om een flink stuk te gaan fietsen, gewoon om iets meer feeling te krijgen met het waterstelsel waarop ook mijn woonboot drijft. Ik volg het Almelose kanaal stroomopwaarts tot de splitsing met het Overijssels kanaal. Daar vervolg ik mijn weg langs de Soestwetering. Ter hoogte van de Sekdoornse trekt een witte gestalte in het water mijn aandacht: een lepelaar scharrelt in de ondiepe oeverzone zijn kostje bij elkaar. Ik stop even en geniet van het monotone ritme waarmee de brede snavel zijwaarts door het water wordt geslagen. Verderop staan tot mijn verbazing twee bivvies. Nog weer iets verder zelfs drie. Kilometers fietspad vliegen onder mijn fiets voorbij. Gedachten als ‘Jammer dat het hier zo druk is’ en ‘ze zullen hier toch niet voor niets zitten’ vechten om voorrang. Uiteindelijk blijven toch vooral de tentloze stukken hangen.

 

online karper verhaal in het wak deel twee 5
Immens labyrint aan waterwegen.

 

Uitgestrekte polderlandschappen met schier eindeloze kanaaloevers. Bij Wijhe zet ik de fiets tegen het hek van een stuw. Ik loer even over de rand van de vistrap en zie een brasem die zich staande houdt in de stroming. ‘Waterkering Sallandse Weteringen’ zegt het bordje. ‘Bij noordwesterstorm vindt tot aan dit punt opwaaiing plaats van IJsselmeerwater.’ IJsselmeerwater. Het staat er, zwart op wit. Meer en meer begint het besef door te dringen dat ‘mijn’ waterstelsel simpelweg niet door één karpervisser te doorgronden is. Niet in een jaar, niet eens in een heel vissersleven. Ik denk nog eens terug aan de schub van afgelopen najaar. Waar kwam ze vandaan? Waar zou ze nu zwemmen? Hoe lang deed zíj erover om in dit immense labyrint aan waterwegen haar weg te vinden?

 

online karper verhaal in het wak deel twee 6
Tijd om na te denken is er niet.

 

Hallucinerend

Snerpende gitaarriffs vullen mijn Astra. Afwisselend slepen Muse, Rammstein en de Peppers me door de autorit terug naar Nederland. Vissen kan zo verschrikkelijk simpel zijn. De eerste drie nachten ging het al hard, de laatste nacht is de cadans van aanbeten nauwelijks bij te houden. Wanneer ik al even de stretcher raak houden hallucinaties, als bijwerking van het opgebouwde slaaptekort, me wakker in een eindeloze, surrealistische trip. Tijd om na te denken is er niet. Heerlijk…

Meer geweldige artikelen lezen, aan één stuk, met prachtige fotografie en dat op glossy papier? Dat kan zeker: klik hier!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.