‘Sprookjes bestaan’


10 juni 2017 | Chris De Clercq

Wat vooraf ging… Na een bizar goede decembermaand belandt Chris na Kerstmis samen met vismaat Jan op het ondiepe plasje (dat van de meterschub) voor een ontspannen social. Ondanks de gekke rode kersttrui weet Chris die nacht zelfs nog een vis te vangen, maar de visgoden hebben nog meer in petto. Een verkennende sessie met Luc De Baets op een dieper water hier niet zo ver vandaan moet nu echt wel het allerlaatste wapenfeit van dat jaar worden…

 

Op een godvergeten parkeerplaats, ergens in een uithoek van Vlaanderen, check ik een beetje gespannen de klok van mijn dashboard. De digitale 19.28 uur doet mij verstaan dat Luc, in tegenstelling tot ikzelf immer stipt op tijd, niet ver meer kan zijn. Vanachter het stuur van mijn VW-busje zie ik op hetzelfde moment een paar koplampen verschijnen aan het begin van de straat en even later draait Luc de parking op. We groeten elkaar kort en gaan meteen aan de slag met rubberboot, batterijen en elektromotor. Het is een beetje mistig en slechts enkele graden boven nul. Uit ervaring weten we allebei hoe koud het in zo een rubberboot wordt na een tijdje en onder onze reddingsvesten zijn we dan ook heel warm gekleed. Ons plan is om enkele uren op de plas rond te varen met een dieptemeter/gps combitoestel om de interessante zones van het water in kaart te brengen. Stiekem hoop ik ook dat we tijdens het rondvaren op een school overwinterende karpers botsen want ik ben namelijk van plan om na ons peilwerk de rest van de nacht nog door te vissen. Ieder aanknopingspunt over een mogelijke winter holding area is dan ook goud waard.

 

sprookjes bestaan 02

 

Al snel komen we aan een eerste richel en brengen we met kruiselingse banen de ondiepte in beeld, het rode knipperende bolletje in de rechter bovenhoek van het scherm verzekert ons dat deze belangrijke info allemaal netjes op de SD-kaart opgeslagen wordt. Hoewel het bodemverloop heel precies en met veel detail wordt weergeven blijft het scherm tussen bodem en wateroppervlak ononderbroken wit. Zelfs na een uur varen hebben we nog niet het kleinste stipje opgemerkt, laat staan zo een fraai omgekeerde banaan. We zijn beiden een beetje verbaasd en kunnen maar moeilijk geloven dat dit deel van het water compleet visloos zou zijn. We besluiten wat aan de instellingen te rommelen en duiken ijverig in het menu van de dieptemeter. Maar ook nu blijft het scherm visloos. We zijn nog eens twee uur verder en hebben intussen het nodige in kaart kunnen brengen. Tijdens het terugkeren naar ons vertrekpunt besluiten we om traag enkele rondjes te varen over het centrale deel van het water.

 

sprookjes bestaan 03

 

We hebben alle hoop op enig teken van vis eigenlijk al opgegeven als we een vijftigtal meter achter de boot toch nog een vis horen rollen. Een lichte zuidwester slaat een kabbel op het water en we varen met de zintuigen op scherp naar de vermoedelijke plek waar de vis zich liet horen. We dobberen minstens nog een half uur rond en zien tot onze vreugde tweemaal een vis rollen in hetzelfde gebied. Het duister en de wind doen ons wel twijfelen aan de mogelijke daders: ik denk aan karper terwijl Luc de mogelijkheid van zeelt niet uitsluit. Eigenlijk vind ik het best bizar om eind december rollende vissen aan het oppervlak te spotten en kan ik niet echt een verklaring geven voor het fenomeen. Wat ik wel zeker weet is dat mijn hengels vannacht in deze zone komen te liggen want een ander aanknopingspunt heb ik ondanks het intensieve peilwerk niet!

 
Wil jij het complete artikel uit deze Karperwereld 114 graag als eerste lezen? Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier!

Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.