Karpervissen Engeland: De puzzel van Tyson


01 juli 2017 | James Armstrong

In ons magazine Dé Karperwereld vind je een grote diversiteit aan artikelen. Daartussen zit ook wel eens een smeuïg Engels avontuur, zoals dit pareltje van James Armstrong. Je leest het al eerder verschenen volledige artikel, waarvan deel 1 online gaat en morgen het vervolg. We laten James aan het woord…

No bullshit, pure Engelse visserij…

 

Tweeëneenhalf  jaar had ik doorgebracht op zoek naar een van de meest prestigieuze rijenkarpers die ik ken. Twee, soms drie avonden per week reisde ik helemaal naar Cambridge om te voeren en observeren. Het was flink door ploeteren soms…

 

Niettemin, het harde werk en doorzetten wierp haar vruchten af toen ik eindelijk mijn fraaie prijs kon verleiden. Ik landde de rijen tegen het einde van oktober en dus kon ik de hele winter met een gerust hart opzoek gaan naar een nieuw avontuur.

 

Monsterschub

Ik heb in mijn visserij de afgelopen jaren altijd al een verlangen gehad naar van die oude, doorleefde spiegels. Vissen met elk hun ‘eigen karakter’ en door de jaren heen heb ik een groot deel van mijn tijd besteed aan de jacht op deze krasse, bejaarde wezens. En tot op de dag van vandaag nog steeds. Na het avontuur met de rijenkarper wilde ik echter wel wat verandering en ging ik opzoek naar een monsterschub. Er stonden er al een paar hoog op mijn lijstje; de fameuze ‘Burghfield schub’, de ‘Wood Common’, ‘Kitch up’ van Northey... Alleen ik moest realistisch zijn in de tijd die ik te besteden had. In die tijd werkte ik nog voor Korda en dat was een veeleisende en drukke baan. Ik reisde vaak stad en land af om artikelen te maken en films te schieten, dus ik moest voor mezelf dit keer absoluut een water uitkiezen dat me een goede kans van slagen gaf, om mijn volgende zoektocht naar een grote schub te volbrengen.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-02
Op zoek naar een grote schub, maar het liefst wel met een goede kans van slagen.

 

Verslavend

Het water diende op maximaal een uur rijden vanaf huis te liggen, maar het liefst nog dichterbij. En uiteraard diende het een speciale schubkarper te bevatten die ik wilde vangen. Het moest een vis zijn met een bijzondere aantrekkingskracht en eentje wiens vangst ik nog mijn hele leven zou blijven koesteren. Een vis die verslavend zou zijn, eentje die m’n hart in vuur en vlam had gezet en die alle uren van voorbereiding de moeite waard had gemaakt.

 

Geruchten

Ik had al enige tijd geruchten gehoord over een water in Northamptonshire, dat een behoorlijke schubkarper zou moeten bevatten. Vanwege andere avonturen deed ik nooit enig speurwerk, totdat ik met vriend Jason praatte. Hij was daar net gestopt na enkele succesvolle seizoenen, maar de grote schub die men Tyson noemde, was hem echter ontglipt. In geheel eigen ‘Jason stijl’ beschreef hij me zeer gedetailleerd de vis. Tyson was een lange, gespierde en sterke schub, gebouwd als een tank, behangen met bronzen schubben en vinnen zo groot als peddels. Hetgeen me nog het meeste aansprak in de vis was dat deze pas enkele malen was gevangen én in perfecte conditie verkeerde. Jason had er flinke aantallen vissen weten te vangen, maar deze schub ontbrak hem telkens.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-03
Je kon je er ver uit het zicht van anderen wegsteken in kleine baaitjes.

 

Onderzoek

Onmiddellijk na dit verhaal deed ik wat onderzoek en wist ik enkele foto’s van de schub in handen te krijgen. En wow, Jason had geen woord gelogen! Deze vis ademde schoonheid en kracht uit, de staart was als een tennisracket, de vinnen leken inderdaad peddels en zijn grote aflopende kop werd voorafgegaan door een ferme knik. Ik moest hier een vergunning hebben! Het water, dat ik uit respect voor de andere leden maar ‘The Valley’ noem, was pas begonnen met het syndicaat en een vergunning was nog makkelijk te krijgen. Een snel telefoontje naar Charlie, de jongen die het syndicaat destijds leidde, was al genoeg. Snel de cheque op de bus met twee pasfoto’s erbij en ik kon beginnen.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-04
Soms een haat/liefdeverhouding…

 

Het water

Het water was zes tot acht hectare in grootte gok ik, maar misschien ook wel iets groter. De grindput gaf mij bij het aanzien af en toe een rauw en guur gevoel, zeker door de soms bitterkoude wind die hier door de vallei blies over het open water. Het was tevens gelegen aan een kampeerterrein. Gedurende de zomer vonden er met regelmaat illegale houseparty’s plaats in deze anders zo rustieke omgeving en die hielden je tot de vroege uurtjes uit je slaap. Het was een apart water, maar het trok me vanaf meet af aan. Bij tijd en wijlen haatte ik het, maar het kon ook echt verslavend werken en beslist iets magisch hebben. Je kon je er ver uit het zicht van anderen wegsteken in kleine baaitjes, aan het oog onttrokken door struiken en blad en vaak ook nog met de kans om ‘ze’ in de oeverzone te stalken. Aan de andere kant kon je ze ook in grote getalen vinden op het open water wanneer de warme wind blies. Het water had alles in zich eigenlijk.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-05
Eén van de andere bewoners…

 

Puzzelstukjes

Tyson was de voornaamste reden waarom ik hier kwam, maar de andere vissen van het water waren uiteraard ook meer dan welkom. Ze zouden me helpen de puzzelstukjes op de goede plaats te leggen voor de grote schub. Na een periode van hard werken en ontzettend veel leren, wist ik het net te schuiven onder een van de meest indrukwekkende en grote schubs in Engeland, op een gewicht van bijna 48lb. Het was een niet te evenaren gevecht geweest. Mijn hengel werd op een afstand van bijna honderd meter gewoon rechtgetrokken in m’n handen en de vis liet me stuntelen als een beginneling. Uiteindelijk wist ik het gevecht onder controle te krijgen, met even later een schitterende kolossale schub in het net. Die enorme staart, de grote vinnen, het was me eindelijk gelukt. Het was een reis die naar mijn gevoel eigenlijk te snel al weer eindigde, maar de gedegen aanpak en de optelsom van enkele aspecten hielpen me zeker vooruit in dit avontuur. Hieronder beschrijf ik enkele van die belangrijke puzzelstukjes die me hielpen om deze vis zo snel te vangen.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-06
Er is een redelijk karperbestand aanwezig op het water, van zo rond de 60 karpers groot.

 

Puzzelstukje nummer één: einzelgänger!

Onderzoek doen naar je target speelt altijd een belangrijke rol in de uiteindelijke aanpak. Ik probeer er altijd achter te komen wanneer een vis er uit komt door het jaar heen. En ik let ook goed op of er specifieke zaken een rol spelen bij eerdere vangsten. Tyson, die geenszins een frequente oeverbezoeker was en ook behoorlijk onvoorspelbaar bij tijd en wijlen, werd in de regel laat in het voorjaar of vroeg in oktober gevangen. Dit gegeven was slechts gebaseerd op door mij drie eerder bekende vangsten, maar het was een startpunt. Er was geen specifieke stek waar de vis dan zijn voorkeur aan gaf, maar ik maakte voor mezelf een notitie die me uiteindelijk hielp om hem te vangen.


Er is een redelijk groot bestand aanwezig op het water, zo rond de 60 karpers. Tyson er tussenuit vangen zou dus niet makkelijk worden. Men deed er met regelmaat sessies waarbij er meerdere vissen tegelijk werden gevangen, maar de keren dat Tyson werd gevangen ving men alleen die schub en verder niets. Slimme oude karpers zijn vaak einzelgänger en van het spaarzame beetje informatie dat ik tot mijn beschikking had, leek het hier precies zo te zijn.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-07
Een corpulente vis met een prachtige bruinbronzen tint.

 

Het werd me altijd verteld dat oppervlaktevissen hier niet werkte, de vissen waren geconditioneerd en waren niet echt geïnteresseerd in drijvend aas. Eigenwijs als ik was en met een passie voor oppervlakte vissen, ging dat er bij mij niet in. Ik moest er gewoon een paar vangen aan de oppervlakte en om Tyson op deze manier te isoleren van de rest, zou natuurlijk een voor de hand liggende manier van zeer doelgericht vissen zijn. Alhoewel dit niet de uiteindelijke manier is geweest waarop ik hem gevangen heb, wist ik wel een aantal fantastische vissen aan de oppervlakte te verleiden. Met hierbij ook één van de andere topvissen van het water. Maar ik had het al eerder voor mezelf opgeschreven; deze vis hield er niet van om in grote groepen te azen en dat bleek maar eens te meer. Ik had dat voorjaar veel tijd besteed aan observeren tijdens het oppervlaktevissen, zag ontzettend veel karpers van het bestand, maar om de een of andere reden zag ik Tyson nooit. Het was onbetwist een alleenstaande, oude karaktervis.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-08
Alhoewel dit niet de uiteindelijke manier is geweest waarop ik hem gevangen heb, wist ik wel een aantal fantastische vissen aan de oppervlakte te verleiden.

 

Puzzelstukje twee: afwijkende aanbieding

Ik heb geleerd dat wanneer je doet als anderen, je ook net zoveel vangt als anderen en dat was hier op dit water niet bijzonder veel te noemen. Het waren wispelturige karpers en er waren maar een of twee vissers die met regelmaat hun vangsten deden. Een van hen was Dennis, voor wie ik veel respect heb. Hij ving ze en deed absoluut iets anders dan anderen en toen we later dat jaar informatie uitwisselden, kwamen onze tactieken vrij overeen met elkaar. In de eerste sessies die ik maakte, verkende ik alle stekken en kreeg ik al snel een idee van hoe het er onderwater uitzag. Het water was als een vissenkom, vrij helder, met wat grindbanken hier en daar, maar kende zeer weinig wiergroei. Het was voornamelijk een modderbodem met hier en daar wat schonere stukken.

 
Wat hier de algemeen gehanteerde tactiek was, daar kwam ik al snel achter, het was het typische geval van ‘gooi tot dat je een harder stuk hebt gevonden’, wat boilies er omheen en afwachten maar. In het allereerste begin viste ik al snel naar draaiende karpers. Hoewel ik voor mezelf een notitie had gemaakt dat Tyson een einzelgänger was, wilde ik toch wat vertrouwen opbouwen met dit nieuwe water. Twee hengels wierp ik dus naar plekken waar ik vis zag en eentje er een beetje in de buurt, met het idee dat Tyson misschien wel in de regio zwom. Al snel vond ik het enige wierbed in een gebied dat ik de ‘Bermuda Driehoek’ doopte. Het was een gebied dat je kon bevissen vanuit de drie hoofdstekken van het water en wanneer je tussen deze stekken een lijn trok, kreeg je de vorm van een driehoek. Het was ontegenzeggelijk een wierbed dat een grote aantrekkingskracht had op de vissen, dat moest ook wel, want het was een van de weinig aantrekkelijke en afwijkende stekken van het water.

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-09
Deze kwam uit het aantrekkelijke wierbed.

 

Ik concentreerde me tijdens mijn aanwezigheid voornamelijk op deze sector, omdat ik wist dat Tyson vroeg of laat dit wierbed zou bezoeken. Met regelmaat ving ik er wat, de karpers hielden ervan om hier te azen. Alleen omdat Tyson een ‘loner’ was, moest ik hier eigenlijk vissen wanneer de meute van de karpers zich ergens anders ophield.


Morgen het vervolg op deze site!

 

karpervissen-engeland-de-puzzel-van-tyson-10
James krijgt steeds meer grip op de zaken… Morgen méér op deze site!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.