Avonturen van Mies en Ties: Stilte voor de storm…


24 september 2017 | Michel Snijders

Vroeg in het jaar is het al duidelijk. We kunnen allemaal niet wachten om weer vol aan het karpervissen te slaan. De groepsapp stroomt vol en de mobiele plannen voor nieuwe visavonturen worden gesmeed…

We trappen de statische sessie af op een uitgestrekte polderboezem.

 

Gewoon weer lekker aan die door ons geliefde waterkant staan en alles in je opnemen. Spelende hazen in de polder, jonge eendjes in de sloten, een buizerd die op de thermiek boven je hoofd zweeft, een ijsvogel die met een visje in z’n bek voorbij scheert en natuurlijk wat van die vlezige karperlippen die je brokjes van de oppervlakte pikken. Want hoewel we naar de waterkant gaan om een visje te vangen is het toch het belangrijkste dat er wordt genoten en dat die kop vol met dagelijkse stress weer leeg is als je uiteindelijk naar huis gaat. Het plezier staat voorop en voor de afwisseling - struinende vissers als we doorgaans zijn - ligt er in mei een week statisch vissen in het verschiet!

 

Avonturen van Mies en Ties 02
In eerste instantie denken we aan een klein projectspiegeltje als er een forse zeelt in het net belandt.

 

Voor ons is het immers al jaren geleden dat we een wat langere sessie hebben gevist. Daarom is het ook wel weer eens leuk om er als vanouds een aantal nachten samen op uit te trekken. Gewoon lekker genieten in de natuur. Na wat telefonisch verkeer over en weer ligt het draaiboek voor de te vissen sessie al snel klaar. Het idee is om met Ties zijn woonboot als uitvalsbasis de uitgestrekte polderboezem in de regio aan te doen. Niet naar Frankrijk. In Nederland valt ook genoeg moois te vangen. Met de boot van Ties kunnen we ons bovendien makkelijk en snel verplaatsen en de vis opzoeken. We zouden weleens flink gaan slachten. Harken zouden we. Die vis zou geen schijn van kans maken, want tegen dit meesterplan was geen vis opgewassen. Als je rond de paaitijd in de buurt van de vis zit kan het heel hard gaan, dat heeft menigeen al eens bewezen.

 

D-Day

Na een paar weken vol verwachting uitgekeken te hebben, en zelfs al enkele mooie vangsten op de brok en met de pen rijker, is de dag daar. Mijn vakantie is begonnen. Zo blij als een kind zwaai ik mijn collega’s uit en besluit vrijwel meteen om de komende weken niet meer aan ze te denken. In gedachte was ik sowieso al dagen aan de waterkant. Thuis aangekomen worden alle spullen zorgvuldig uitgezocht en klaargezet, zodat ik de volgende ochtend vroeg op pad kan. Een krap uur later is alles in gereedheid. ‘Wel een bizarre temperatuurdrop vannacht man’, bericht Ties. ‘Kun je dat warmtepak van je ook nog kwijt in de auto?’
Even knipper ik met mijn ogen en stuur een berichtje terug. ‘Tja, het wordt wel wat frisser ja, maar een warmtepak?’ Om er meteen achteraan te sturen: ‘Gooi hem wel voor je in de auto, softy!’ De volgende morgen  stap ik vroeg in de auto op weg naar mijn vismaat. Na een uurtje rijden schud ik hem de hand en staan we beide lachend te kijken naar die oude Volkswagen Polo die bijna door zijn voegen zakt. “Geld heeft ie niet, maar spullen”, is Ties zijn reactie. Als het materiaal in Ties zijn woonkamer staat, kijken we naar die absurde berg aas die er staat. Wederom kijken we elkaar hoofdschuddend aan. “Je zal het maar nodig hebben”, is mijn reactie.

 

Avonturen van Mies en Ties 03
De tweede nacht verkassen we naar de ‘brugstek’.

 

Bezet

Tijd voor actie. Na de boodschappen crossen we even langs de beoogde stek om er zeker van te zijn dat we straks niet een dik half uur voor niets die kant op varen. Een wijze zet, want de stek blijkt inderdaad al bezet te zijn. Hierop waren we al voorbereid en dus wijken we uit naar een alternatief in de buurt. Eenmaal terug bij de woonboot laden we snel de boot vol, slingeren de motor aan en kiezen het ruime sop. “Gas erop Ties!”
Op de stek aangekomen krijgen we al die spullen voor dat fijne statische vissen alwéér door onze handen. Ach, niet piepen, werken voor je vis. De shelters worden opgesteld en de steunen vliegen de grond in. Al valt dat laatste nog vies tegen na een paar weken van flinke droogte. “Man, man, man, die grond is knoertenhard!”, hoor ik Ties in boers accent uitbrengen. Deze uitspraak zorgt ervoor dat we met het zweet op het voorhoofd onze lach weer eens niet kunnen inhouden. Een paar emmers water doen vervolgens wonderen en al snel wijzen de hengels netjes tussen het riet door. De rigs worden van aas voorzien, je weet wel, met zo’n perfect uitgebalanceerd aasje van een niet nader te noemen merk. Niet veel later liggen hengels en voer op de gewenste plekken. Als we daarna even stil zitten, bemerken we pas echt de opgegeven temperatuurdrop. Gisteren was het 26 graden en nu, amper 12 uur verder, is het met een snijdende wind uit het noordoosten een schamele 12 graden. Was die Ties toch niet zo gek om een warmtepak te vragen aan me. Die voor mezelf lag natuurlijk thuis...

 

Avonturen van Mies en Ties 04
Het eerste schubje in de tweede nacht is bijzonder welkom.

 

Pinguïns en ijsberen

Diezelfde avond gaat er al een vis aan de haal met het aas van Ties, maar jammer genoeg zwemt hij zich meteen muurvast in de lelies onder de kant. Na wat gehannes schiet er een loodmontage uit de lelies en is de vis gevlogen. Groot voelde het niet, maar toch is het jammer. Verder blijft het vooralsnog angstvallig stil. Toch gaan we na een verder uitermate gezellige avond vol goede moed de slaapzakken in. Na een lange, koude nacht geeft de stok van Ties in het ochtendgloren wederom een teken van leven. De hengel onder de eigen kant geeft aan hulp te kunnen gebruiken. Dit keer is het wel raak en heel even denken we met een klein projectspiegeltje van doen te hebben. Het blijkt echter een grote zeelt met enkele zwarte vlekken op zijn flank. “Schitterende vis maat”, zeg ik tegen Ties. Om er meteen achteraan te zeggen: “Als je het niet erg vind duik ik gelijk mijn slaapzak weer in. Ik zag namelijk net een pinguïn voorbij zwemmen, en even verderop staat een ijsbeer te rillen.”


Wat was het fris die ochtend. Het leek wel wintervissen, maar dan in mei! Enkele uren later ontwaken we weer uit onze ‘winterslaap’ en bespreken onder het genot van een sterke bak koffie en een goed ontbijt onze bevindingen. Door het matige resultaat en het vrijkomen van de stek die gisteren bezet was, besluiten we te verkassen.

 

Avonturen 05
Na een vruchteloze poging op het water vol wier spot Ties enkele vissen op een nabijgelegen sloot. Bingo!

 

Op het oog is de ligging van deze stek een stuk beter. Meerdere sloten die bijeenkomen, grove leliebedden, een flinke brug met dukdalven erbij en een enkele grote stronk om een hengel bij te plaatsen. Hier moet het wel gaan lukken. Bovendien zitten we hier meer in de luwte van die koude wind. Dus we kunnen hier in ieder geval onder onze shelter vandaan komen zonder bang te zijn om gegrepen te worden door een ijsbeer.

 

First blood

De hengels worden gedropt op de hotspots en er gaan een paar hamburgers naar binnen. Dan is het alweer tijd om een avondje te genieten van het heerlijke buitenleven. Dit alles natuurlijk met daarbij de nodige sterke verhalen en slap gebazel van beide kanten. Dat dan weer wel! Na nog wat nachtelijke fotografie besluiten we te gaan snurken. Enkele uren later word ik gewekt door een paar piepen en in het schamele licht zie ik mijn top stevig doorbuigen. In twee stappen heb ik mijn hengel, die aan de overkant bij de grote brug ligt, te pakken en vraag me af wat ik er nu aan heb hangen. Ties ligt nog lekker te slapen als ik een brasem in mijn net denk te trekken. Het blijkt echter toch een klein schubkarpertje en een paar tellen later maak ik Ties wakker om te vertellen dat de volgende run voor hem is. Na een snelle foto krijgt de kleine rakker zijn vrijheid weer terug. Bij het opnieuw uitvaren van de lijn denken we aan motorpech. De schroef van de buitenboordmotor blijkt echter verstrikt geraakt in een net, bestemd voor het aanplanten van riet, dat waarschijnlijk is losgeraakt en nu dus ergens tussen de lelies drijft. Na een kwartier als John Rambo overboord te hebben gehangen om het net los te snijden, kan ik mijn weg eindelijk vervolgen. Ik denk overigens dat ik hierbij een rib gekneusd heb, want Ties moet wel erg hard lachen om het geluid dat ik maak als ik uit mijn benarde positie omhoog kom. De rest van de nacht verloopt stilletjes en pas tegen de ochtend komt er nog een zeelt boven water. Vlot zijn we het er dan ook over eens dat deze stek niet brengt waar we voor komen. De geringe kennis van het water speelt hierbij ook een rol en zoals al eerder aangehaald is het in deze tijd van het jaar noodzakelijk om bovenop de vis te zitten. Als ze er niet zijn, zal je ze gewoon niet vangen. En op een uitgestrekt polderstelsel als dit is het dan vaak zoeken naar die spreekwoordelijke speld. Inpakken en wegwezen dus.

 

Avonturen van Mies en Ties 06
De stilte na de storm, waarbij we door het oog van de naald kruipen aan het ruime sop.

 

Operatie groentesoep

Voor de komende nacht rijden we naar een stadswater op steenworp afstand van mijn huis. In de wetenschap dat hier ook enkele fraaie vissen rondzwemmen, besluiten we hier maar een lijntje nat te maken. Hierbij wordt meteen duidelijk dat het wier de afgelopen weken stevig is gegroeid en dat het water eigenlijk een grote groentesoep is. Een rubberboot en een hark doen gelukkig wonderen. Enige tijd later hebben we dan toch enkele kale plekken om een gedekte tafel te kunnen achterlaten voor een mogelijk passerende junglebewoner. De wakers blijven echter wederom roerloos hangen. Als ik ‘s middags rustig zit te ontdooien achter mijn hengels en de afgelopen nacht overpeins, komt Ties opeens aanlopen. Struiner als hij is, was hij het stilzitten zat en even een kijkje wezen nemen in de sloot een stukje achter ons. Hij had warempel nog een paar karpers zien zwemmen ook. Zo zie je maar weer, houd altijd je ogen open. Opnieuw wordt het boeltje ingepakt en snel weer neergezet. Dat levert al snel een tweetal windes op, maar helaas weer geen Cyprinus carpio. Het is al ergens diep in de nacht als ik wakker word van Ties zijn gebrul. Hangen! Als ik even later slaapdronken zijn tent passeer, begin ik me af te vragen waar hij dan in hemelsnaam is. Zo’n honderd meter verder zie ik vaag het schijnsel van een hoofdlampje: “Sodemieter, die vis had er zin in!”

 

Avonturen van Mies en Ties 07

Roofblei! Na de windhoos vangen we diverse grote roofbleien die vol op de voerstek duiken.

 

Snel baan ik me een weg door het hoge struikgewas om de vis te netten. Het blijkt een mooie schubkarper te zijn die aan een zijde een kieuwdeksel mist. Beetje zonde, maar daar kan de vis niks aan doen. “Goed gedaan maat, we zijn allebei van de nul af.”

 

Avonturen van Mies en Ties 08
Het verkassen en bikkelen vertaalt zich in een mooie spekrug.

 

Windhoos

Ondanks de vangst van Ties vervolgen we ons avontuur toch weer op een ander water in de hoop op veel en hongerige vis te stuiten. We kiezen voor een water dat ik al zo’n dikke twintig jaar bevis, al is het de laatste jaren een stuk minder. Om een goede keuze te maken, rijden we eerst een rondje langs alle potentiële stekken van het ongeveer honderd hectare grote water. Met de nodige voorkennis en de indrukken die we tijdens onze stekkenverkenning opdoen, valt de keuze op een stek die ik al jaren niet meer heb bevist. Van eerdere sessies weet ik dat er rond deze tijd van het jaar leuke verrassingen voorbij kunnen schuiven. Als de hengels er koud in liggen, kleurt de lucht gitzwart en begint het te regenen.

 


 

Als ik omkijk zie ik nog net hoe een heg, die dienst doet als een soort van geluidswal, ervoor zorgt dat de shelter niet op de voorruit van voorbij rijdende auto’s op de provinciale weg belandt

 


 

We schuilen even onder de shelters en ik baal stevig dat ik, door de fikse wind, eigenlijk nog net zo nat regen. Veel tijd om te balen heb ik niet, want opeens gaat alles heel rap. Een windhoos rukt mijn shelter uit de grond. Als ik omkijk zie ik nog net hoe een heg, die dienst doet als een soort van geluidswal, ervoor zorgt dat de shelter niet op de voorruit van voorbij rijdende auto’s op de provinciale weg belandt. Snel trekken we een sprint en grijpen mijn onderkomen om hem vervolgens over mijn reeds zeiknatte spullen te leggen. Daar sta ik dan met mijn shelter in mijn handen, met geen droge draad meer aan mijn lijf, me te bedenken dat dit toch makkelijk anders had kunnen aflopen. Dit had zeker de krant gehaald, of wie weet Hart van Nederland, mocht die shelter over die heg zijn gevlogen. Later kunnen we er hartelijk om lachen en we zien de krantenkoppen al voor ons, maar beseffen dat we door het oog van de naald zijn gekropen…

 

Avonturen van Mies en Ties 09
Michel helemaal in zijn element met een schitterende schub.

 

Deftige schub

Na dit korte en hevige noodweer wordt het gelukkig weer rustig en al snel meldt de eerste vis zich in de vorm van een brasem. Later gevolgd door een grote roofblei van zo’n vijfenzeventig centimeter. We voelen ons zo langzamerhand echte soortenjagers met alle verschillende witvissoorten die de revue passeren. We hopen dat deze aanbeten en activiteit op de stek een voorbode zijn voor vriend karper. Die karper laat nog even op zich wachten tot de volgende ochtend. Als we tijdens een stevige bak koffie een YouTube-filmpje zitten te kijken met daarin de satirische Duitse leraar van Rundfunk, begint ineens de baitrunner van Ties te lopen. Omdat het mijn beurt is, ga ik er in gestrekte draf op af. De vis heeft er al flink de vaart in en is niet van plan om het eerste schot zomaar te staken. Tegen de tijd dat hij wat rustiger wordt, is de vis toch al snel zo’n vijftig meter van me vandaan en vervolgt vanaf het midden van het water zijn weg naar rechts richting mijn stek. Aan het rustige zwemmen van de vis merken we gelijk dat we met een beter formaat karper van doen hebben. En als hij zich in het heldere water voor de eerste keer vertoont, weten we het zeker: deze vis moet snel het net in! Niet veel later staan we dan ook samen in het net te gluren en krijg ik felicitaties van Ties voor het vangen van een toch wel deftige schub. Op mijn beurt vertel ik Ties dat het nu weer zijn beurt is en dat ik hoop dat hij ook nog zo’n prijsbeest mag vangen. Dat zou de sessie toch wel afmaken. Het maken van de foto’s is een feestje en wat blijft het toch mooi om zo’n dikke spekrug weer rustig terug de diepte in te zien zwemmen.

 

Avonturen van Mies en Ties 10
Ook Ties mag een Oer-Hollandse loebas verwelkomen. Run om run is twice the fun!

 

‘Mossel-Ties’

Vanaf dit punt lopen de aanbeten goed door. Van witvis en roofvis welteverstaan. Hoewel het bij mij relatief rustig is, blijft Ties aan de lopende band brasem en roofblei vangen. De grootste roofblei is tegen de tachtig centimeter, dus rouwig zijn we er niet om. Toch hoop je bij iedere aanbeet op de volgende karper. Dat gebeurt de volgende morgen. Een van mijn hengels loopt af en Ties grijpt z’n kans. Er is contact, maar een moment later valt meteen de lijn slap en is het even stil aan de waterkant. “Glad af op een mosseltie”, is het enige wat ik in plaatselijk dialect kan uitbrengen. We moeten gelukkig beide wel lachen om de droge opmerking en ik maak de hengel weer snel gereed. Ondanks de verspeelde vis is de stemming nog steeds goed en vermoeden we nog wel een karper te vangen voordat we morgen huiswaarts keren. Nog een paar stevige vloermatten verder is het de volgende ochtend weer prijs als de beetverklikker van Ties geluid produceert. Hij grijpt z’n hengel en een stevige dril volgt. Eigenlijk is al snel duidelijk dat we ook nu weer te maken hebben met een mooi kaliber karper. Het heldere water laat niets aan de verbeelding over en we zien weer een schitterende schub omhoog komen. Ik aarzel geen seconde en steek het net eronder. Als twee blije kinderen staan we te dansen langs de waterkant. Het maken van de foto’s is weer smullen geblazen en we staan allebei sprakeloos te kijken als de vis weer rustig wegzwemt.

 

Avonturen van Mies en Ties 11
De afsluiting van een gezellige vriendensessie die ons nog lang zal heugen.

 

Dan is het helaas alweer tijd om op te ruimen en kunnen we terugkijken op een mooie week. Geen monstersessie zoals je vooraf altijd hoopt, maar wel een geweldige week die we niet snel zullen vergeten. De auto gaat weer vol en met ‘it’s a beautiful day’ van U2 op de radio rijden we met een voldaan gevoel en een berg onvergetelijke momenten in onze binnenzak naar huis. Dit is hoe het vissen hoort te zijn: samen vangen, elkaar wat gunnen en bovenal gewoon een hoop lol hebben. Op naar het volgende avontuur!

 


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.