Karper op groot water: Aan het ruime sop…


01 oktober 2017 | Bob Slot

Dit jaar begon ik aan een nieuwe uitdaging, namelijk het vissen op groot openbaar water in Nederland. De keuze om hier in de winter mee te beginnen lag misschien niet voor de hand, maar het bleek zeker de moeite waard. Verschillende mooie vissen vonden de weg naar mijn net en ik beleefde één van de beste viswinters ooit.

Als het lukt, is de voldoening onevenaarbaar.

 

Langzaam stijgen de temperaturen en de winter maakt plaats voor de lente. De lente waar die vervloekte paai mij weer parten speelt. Voor veel vissers één van de mooiste tijden van het jaar maar voor mij eerder een traumatische ervaring. Voorgaande jaren heb ik veel kilometers gevreten en uren gemaakt in deze tijd van het jaar, maar kon soms weken lang geen visje prikken en kwam ik overal net te laat. Dit jaar lijkt dat niet veel beter te gaan worden. De vaste voerstekken stromen leeg en langzaam beginnen de blanks te komen. Tijd om ze te gaan zoeken… 


In twee weken tijd maken we zeven nachten op verschillende stekken, maar ook dit mocht niet baten; het ontaardde in zeven keiharde blanks op rij. Met de staart tussen de benen druip ik af naar het oude thuiswater om te kijken of ik überhaupt nog wel kan vissen. Gelukkig kon ik hier nog wel mijn visjes vangen, maar de voldoening was er niet. De spanning en het avontuur van het grote onbekende miste ik meteen al en het duurt dan ook niet lang voordat ik weer aan de oevers van een groot onbekend water sta. De nieuwe stekken worden zorgvuldig uitgezocht en aangevoerd. Als we op de stek zitten voor een driedaagse sessie zijn de paaigronden ons dan toch eindelijk goed gezind! We beleven een beestensessie, alle puzzelstukjes vallen op zijn plek. Grote aantallen met enkele dikke, volgevreten karakterbakken komen op de kant. Eindelijk kan ik weer genieten van de paai en het natuurlijke circus dat hier omheen draait. Wat een fantastisch spektakel!

 

Karper op groot water aan het ruime sop 02
De keuze voor het vissen aan groot openbaar, is kiezen voor een lastige weg, maar wel met de kans op een geweldig avontuur.

 

Paaiperikelen 

Onder het motto: ‘liever blanken met spanning, dan vangen zonder voldoening’ - gaan we weer op avontuur. Ditmaal wordt een nieuwe stek uitgekozen die vlak tegen de paaigronden ligt. Twee weken lang voorzie ik deze plaats van de nodige kilo’s aas. Tijdens het voeren kom ik verschillende paaiende karpers tegen, maar zijn deze nog niet helemaal los. Het zal er om spannen of de vis vol in de paai zit, of zich nog aan het volvreten is op het moment dat we kunnen gaan. De dag van de waarheid is aangebroken en ik ga met mijn maat in de boot richting de stek. Eenmaal aangekomen zien we dat de vis volop aan het paaien is en onze goede hoop verdwijnt als sneeuw voor de zon. Maar bij nader inzien constateren we dat alleen de kleine vis zich massaal naar de paaigronden heeft bewogen. Stiekem begin ik te hopen dat de dikkere vissen zich nog aan het voorbereiden zijn op de paai en wellicht zelfs nog op het voer liggen. Deze gedachten worden de volgende ochtend bevestigt bij de vangst van de eerste vis. Een gewichtig monument van een spiegelkarper glijdt over de koord van het net. Het begin van een geweldige sessie! De volgende run laat dan ook niet lang op zich wachten en mijn maat die over is gekomen vanuit Brabant mag ook een prachtige schub van goed formaat voor de lens houden. Een leuk gegeven is dat ik deze beschubde vriend twee maanden eerder ook heb gevangen, maar dan aan de andere kant van deze slok water! Een gegeven waaruit ik mijn conclusies trok wat betreft de trekroute van de vissen en de zones waar ze zich in verschillende jaargetijden bevinden. 

 

Karper op groot water aan het ruime sop 03
Als het hier waait kan het flink gaan spoken.

 

Deze sessie eindigen we ruim in de dubbele cijfers qua vangsten en het gemiddelde gewicht ligt ook hoger dan normaal. Ik besluit mij de komende twee weken nog verder te richten op deze stek en ga gestaag door met voeren. In de voorbereiding naar het volgende weekend besluit ik de diameter van mijn boilies wat op te schroeven, zo ook het aantal kilo’s dat te water gaat. Deze week draai ik weer twintig kilo verse bollen van 25 mm doorsnede en voer er vijftien kilo van verspreid over de midweek. De boilies worden flink in de lever-soak gezet, gecombineerd met stickmix en Up&Down om zo de nodige attractie over alle waterlagen te verspreiden. 

 

Ditmaal ben ik alleen, maar zit het weer niet mee. Er is moeilijk tegen de wind in te peddelen en ik heb moeite om mijn tent vast te krijgen in de grond. Als het hele zooitje eindelijk staat worden de lijnen zorgvuldig uitgevaren en is de spanning voelbaar aanwezig. Zou het net zo los gaan als afgelopen weekend? 

 

Karper op groot water aan het ruime sop 04

Karper op groot water aan het ruime sop 05

Een goede voorbereiding in het halve werk…

 

Zijn de dikkere vissen nu de paaigronden op getrokken? Ondanks het slechte weer hoor ik hier en daar toch karper paaien. Langzaam dommel ik slaap. De nacht blijft opvallend stil, tot ik vroeg in de ochtend gewekt word door een harde aanbeet. Een net afgepaaid karpertje springt wild in het rond voordat hij de weg naar mijn net vindt. Afgepaaid? Nu al? De twijfels slaan toe en worden groter naarmate het de rest van de dag stil blijft. Zou het feest enkel een weekje geduurd hebben? Is de vis massaal naar de paaigronden getrokken? Heb ik te veel gevoerd? Of juist te weinig? Alle gedachten passeren tot ze onderbroken worden door een gruwelijk harde run! De rechter hengel word ongenadig hard van de steunen gerukt.

 

Karper op groot water aan het ruime sop 06

Zo weet ik zeker dat mijn rig perfect op de bodem ligt...

 

Voor ik het door heb sta ik met een hengel zo krom als een hoepel in mijn handen, terwijl de vis de nodige meters van mijn spoel trekt. Toch voel ik dat de lijn niet lekker wegloopt en het duurt dan ook niet lang tot de vis zich vast zwemt. Vloekend loop ik de dijk op en probeer ik vanuit verschillende hoeken de lijn vrij te krijgen, gelukkig niet zonder succes. De vis komt los en opgelucht kan ik hem naar mijn net drillen. Wanneer ik de buit uit het water til verdwijnen alle twijfels. Yes, het is een bak. Een schilderij van een schub vol kuit ligt op de mat. Snel maak ik mijn statief klaar zodat ik enkele fraaie plaatjes kan schieten. Het vertrouwen is terug en groter dan voorheen. 

 


 

Even ben ik volledig verbijsterd. Een perfecte groot-water-schub ligt op de mat.

 


 

Ik leg mijn hengel zorgvuldig terug op de stek en geniet na van mijn vangst. Na een uurtje voor de tent te hebben gezeten begint het te regenen en besluit ik de slaapzak op te zoeken. Als ik ‘s nachts even wakker schrik hoor ik de regen op het tentdoek kletteren. Een enkele ‘piep’ wekt de aandacht, maar meer dan dit gebeurt er niet. Langzaam val ik in slaap met een vreemd voorgevoel. Die laatste paar uurtjes droom ik alleen maar over gierende runs en dikke vissen, totdat ik opeens wakker word.

 

Karper op groot water aan het ruime sop 06
Het vertrouwen is groter dan voorheen!

 

Het is geen droom, hij loopt echt af! Slaapdronken strompel ik naar mijn hengel en langzaam besef ik dat het wel eens om een betere vis kan gaan. Tergend langzaam stoomt de vis door de vaargeul, het is duidelijk dat hij hier voorlopig nog niet uitkomt. De minuten tikken voorbij en de spanning loopt aardig op. Als ik na een minuut of tien voor het eerst wat lijn terug kan pakken, zie ik een grote schim passeren, die vervolgens weer snel de diepte in duikt. Er strijken weer talloze minuten voorbij, maar de dril verloopt perfect en kan ik na een minuut of vijftien de vis landen. 


Met trillende handjes wordt de vis omhoog getild en zorgvuldig op de mat gelegd. Even ben ik volledig verbijsterd. Een perfecte groot-water-schub ligt op de mat. Wanneer mijn weegschaal bevestigt dat het inderdaad om mijn PB schub in Nederland gaat, kan ik mijn geluk niet op. Wat een sessie! Na een aantal foto’s met de zelfontspanner kan ik de vis bij ochtendgloren weer terug in zijn element zetten. 

 

Karper op groot water aan het ruime sop 08
Mijn PB schub in Nederland, perfect!

 

Hollen of stilstaan

De rest van de dag ben ik helemaal in mijn nopjes en vertel ik een paar goede vrienden van de vangst. Verder hou ik het stil. De weken na dit weekend lopen de vangsten drastisch terug en wordt er een enkel knolletje gevangen totdat ik uiteindelijk stuit op een dikke blank. Tijd om door te trekken. Driftig rijd ik een aantal keer rond het water en stop ik op meerdere plekken om wat observaties te doen. De week gaat voorbij en het weer zit niet erg mee. De harde wind in combinatie met flinke regenbuien maken het observeren erg lastig. Ik besluit ondanks het slechte weer toch twee stekken - die twee uiteinden van dezelfde kant bestrijken – te bevoeren met de nodige boilies. Hoewel ik weinig heb kunnen zien tijdens het observeren en ook niet met de boot het water op het water ben geweest vanwege de harde wind, heeft diezelfde wind mij overgehaald om op deze kant te gaan voeren. Op zo’n grote slok water is de wind van grote invloed op de trekroute van de vis. Al eerder dit jaar heeft dat voor gekke stormachtige taferelen gezorgd. Dit waren sessies die vaak vol runs en karpers zaten. Wanneer ik de laatste keer ga voeren voordat de hengels werkelijk mee gaan is het windstil en zijn de temperaturen zeer aangenaam te noemen. 


Als  ik aan de oevers sta en het water voel, klapt er een enorm silhouet het water uit in het vale licht van de ondergaande avondzon. Even vraag ik mij af, of ik wel aan de goede kant van de dijk sta, wanneer er weer een vis als een dolfijn het water uit komt. Een ding is zeker: de wind heeft zijn werk gedaan en de vis zit op het voer! De volgende dag kom ik gewapend met hengels, vlijmscherpe onderlijnen en de vertrouwde eigen bollen weer aan de waterkant. Driftig begin ik de bolletjes te soaken met krill en liquid nadat ze al een nacht in de lever hebben liggen trekken. Gezien de temperatuur van het water wordt hier ook nog een scheutje visolie aan toegevoegd. De hengels worden op dit oliespoor gegooid en het duurt niet lang voor de eerste hengel er als een trein vandoor gaat. Een wild schubje gaat als een gek tekeer en vindt na een woeste vijf minuten de weg naar mijn net. Het begin van een veelbelovende zomervakantie. 

 

Karper op groot water aan het ruime sop 09
Tussen de vechtmachines van schubs is zo’n prachtige spiegelkarper welkome kost!

 

Kleine uurtjes, grote verschillen

Deze zomer had ik, net als de vorige zomer, de hond van mijn ouders voor drie weken op bezoek. Nu hoor ik jullie al denken: wat heeft die hond te maken met jouw visserij? Nou, dat zit als volgt. Deze trouwe viervoeter, Nikey, is al aardig op leeftijd, dus ik kan het beestje helaas niet meer mee nemen tijdens het vissen. Hierdoor was ik gebonden aan korte sessies van maximaal drie tot vier uurtjes. Om de hond tijdig te kunnen uitlaten en de nodige aandacht te kunnen geven, kan ik niet meer tijd aan de waterkant doorbrengen. De korte sessies werden veel in de vroege ochtend of tijdens de latere avonduurtjes gedaan. Al snel kwam er een patroon in de aastijden en kon ik mijn tijd zeer effectief afstemmen op de best lopende uren. Ik maak verschillende sessies waarbij er goede aantallen vissen op de mat kwamen en dubbelruns geen uitzondering waren. Wel moet ik hierbij vermelden dat ik ook meestal de avonden pakte, met een flinke klap wind op de kant óf de ochtenden na een zomerstorm. Van de drie weken vissen op deze manier heb ik er twee volle bak kunnen knallen, wat resulteerde in prachtige vissen. Variërend van spiegels tot aan langgerekte kneiters van schubs. Helaas komt aan elk hoofdstuk een einde, zo ook aan deze. 


Na twee heerlijke weken, draait de wind en gaat de temperatuur omlaag. De warme zuidwestenwind maakt plaats voor een koude noordenwind, waardoor de vangsten ook terugliepen. Toen de wind weer was gedraaid kwam de vis echter niet meer terug en trok ik mijn conclusie. De vis is weer doorgetrokken en het wordt tijd dat ik dit ook doe.

 

Niet verwacht, toch gekomen

Het najaar is weer in aantocht, dus ik smeed een plan om dit goed te benutten. Er volgen een aantal observatierondes langs het meer en uiteindelijk kom ik terug op de stek waar ik mijn avontuur was begonnen. De boilies worden afgestemd op de koudere temperaturen waarbij Minamino een vaste waarde in mijn aas wordt. Dit fijne product is terug van weggeweest in het assortiment van MTC, en het blijkt een echte killer te zijn. De combinatie van lever en milt met een subtiel vleugje frambozen-flavour zit bomvol met mineralen, vitamines en aminozuren voor onze gevinde vriend. Het dagelijkse ritme van voeren doordeweeks en het vissen in het weekend wordt weer een gewoonte en de voorbereidingen lijken prima te verlopen. Het eerste weekend brengt een groot aantal kleinere vissen op de kant, de keuze voor deze stek lijkt te kloppen. 

 

Karper op groot water aan het ruime sop 10
Dikke najaarsbakken van groot water, het is niet te versmaden.

 

Nu stug doorvoeren en hopen dat de dikkere najaarsbakken de kant op komen. Helaas hebben collega-vissers mijn vangsten ook opgemerkt en krijg ik last van stekkenpezers. Wanneer ik aankom op de stek staat er een compleet kampement op mijn voerstek. Het gevoel om verhaal te gaan halen is erg groot, aangezien dit al de derdee keer is dat dezelfde kudde vissers op mijn voerstek zit. Twee keer waren ze net te laat en zochten ze hun geluk op een andere stek. Ditmaal hadden ze wel beet en zaten ze bovenop mijn goedlopende voerstek. Bewust van het feit dat dit helaas ook een onderdeel van het vissen is, besluit ik door te rijden naar een andere stek en volgende week weer terug te keren.


Ondertussen werd ik gebeld door de eigenaar van het terrein waar ik aan het voeren was. Zij vertelde me dat ze de vissers van de week daarvoor heeft weggestuurd omdat ze niet wil hebben dat er andere vissers op het terrein komen. Ik was erg opgelucht met dit bericht en kon met een gerust hart doorgaan met voeren. De weken die volgen zouden erg veel vis op de kant gaan brengen. Regelmatig worden de dubbele cijfers in een weekend aangetikt, maar enkel alleen een kleiner slag vis vind het net. Toch is de voldoening ruimschoots aanwezig. Het ‘bakkennajaar’ werd een ‘knollennajaar’ en tergend langzaam kwam de winter op gang.

 

Changes or die!

Ondertussen zitten we alweer bijna in dezelfde tijd als waar ik dit avontuur begon. Vasthoudend aan de ervaringen die ik vorig jaar heb opgedaan, ben ik deze winter weer teruggekeerd naar de plek waar het vorig jaar allemaal zo mooi begon. Hopend op nieuw succes, voer en vis ik op dezelfde manier waarmee ik vorig jaar goed ving. Dit mocht helaas niet baten. De vangsten zijn niet om over naar huis te schrijven en het gezegde ‘never change a winning team’ gaat ditmaal niet op. Gelukkig ben ik niet de enige die tegen dit probleem aanloopt en spreek ik meerdere collega vissers die hier ook tegenaan lopen.

 

Karper op groot water aan het ruime sop 11
Vernieuwen is een noodzaak die niet altijd even makkelijk is, maar als je weet waarvoor je het doet wordt het wel wat eenvoudiger.

 

Meerdere mogelijke oorzaken passeren de revue en eigenlijk zijn we het er allemaal over eens dat dit te maken heeft met het wispelturige klimaat. Late winters, schommelende temperaturen, de narcissen die al in de bloei staan terwijl de nachtvorst alles nog kapot maakt. De natuur is in de war, zo ook onze karpers. Soms vergelijk ik het vissen wel eens met ondernemen. Je zult je moeten blijven aanpassen aan de huidige behoeftes en moeten inspelen op veranderingen. Vernieuwen is een noodzaak die niet altijd even makkelijk is, maar zal uiteindelijk de sleutel tot succes zijn.


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.