Alijn Danau: over de karperscene en schitterende scaleys…


15 oktober 2017 | Alijn Danau

Een eerder in ons magazine gepubliceerd artikel door Alijn Danau waarin hij schrijft over ‘schitterende scaleys…, en de al dan niet wondere wereld van het sociale netwerken…

Gewichtsgewijs niet van dien aard om opgepikt te worden in de internet-kanjer-top-tien van de dag, maar desondanks een ontzettend bevredigende vangst.

 

Om maar meteen man en paard te noemen: ik laat me liefst zo weinig mogelijk in met de sociaalnetwerkwereld. En wel wegens een nijpend tekort aan dringend mee te delen opinies. ‘Eens wereldvreemd, altijd wereldvreemd’, hoor ik u denken… En ook wel een beetje ‘statutair contrair’, ja dat ook. Iemand moet het zijn. Maar goed, ik word op tijd en stond wel eens aangepord om de deuren van de moderne communicatiemiddelen te openen en er liefst ook nog fluks doorheen te stappen. Men vindt het kennelijk broodnodig om me uit de heerlijke rust en stilte te zuigen, twee van de meest gekoesterde elementen in m’n visserij. Mensen uit mijn professionele omgeving (collega-vissers, sponsoren en handige marketingknapen die zich ophouden langs de zijlijn van mijn (vissers)leven), proberen me ervan te overtuigen om toch maar ‘in te stappen’ en toe te treden tot hun magische wereld van permanent online-zijn.

 

Alijn Danau over de karper scene 02
De eerste op het nieuwe aas, meteen een erg gewilde dertiger.

 

Rust en stilte moeten voorbehouden zijn voor kloosters en zenboeddhisten, want ik zou van alles missen en hopeloos achterop gaan hinken. Kortom, ik zou mezelf op termijn wel eens totaal en compleet overbodig kunnen maken en tot een wandelend anachronisme verworden. Nu, overbodig, dat worden we vroeg of laat toch allemaal? Dus dat is geen goed argument. Ik meen te begrijpen dat het bijvoorbeeld belangrijk is, in sommige kringen zelfs van staatsbelang, dat je met name op het immens populaire medium ‘fakebook’ elkaar ‘liked’ dat het geen naam heeft. Maar ook dat het wel eens durft te ontaarden tussen ‘vrienden’ wanneer de ene de andere onvoldoende ‘liked’ of zijn ongezouten mening geeft over deze of gene vangst, product of vestimentaire smaak van de ‘vriend’ in kwestie. Persoonlijk ‘like’ is niet zoveel dingen, laat staan mensen en als dat in een onbewaakt moment al eens het geval blijkt te zijn dan maak ik dat in het gewone leven (of in sociaalnetwerktaal: ‘in real life’) duidelijk via een amicale tik op de schouder (bij vrienden), een duim in de lucht (bij m’n kinderen) of een kus op de wang of desgewenst ook op andere lichaamsdelen naar keuze (bij m’n vrouw). 

 

Ik ben dus van nul en generlei toegevoegde waarde voor dat hedendaags, ingewikkeld netwerk van ongein dat zich 24/7 afspeelt in die al dan niet wondere wereld van het sociaal netwerk. Laatst nog kreeg ik in niet mis te verstane woorden te horen dat ik alweer meerdere onbereikbaar was geweest!  “Tja, ik ben gaan vissen”, was mijn antwoord. Dat is immers wat ik doe en het is mijn ziel en zaligheid. Want ‘een dag niet gevist, is een dag niet geleefd’, beweerde ooit een Chinese wijsgeer duizenden jaren geleden. En wie ben ik om hem tegen te spreken?

 

Alijn Danau over de karper scene 03

Alijn Danau over de karperscene 04

Benodigdheden om kruid te trekken en obstakels te ruimen. Vervolgens voeren en vissen met CC Moore belachan pellets, hennep én Krill micromass.

 

“Maar er bestaat toch zoiets als een smartphone, waarbij je te allen tijde bereikbaar bent”, kreeg ik als ietwat té dwingend antwoord. “We kunnen je er best vanuit de firma eentje cadeau doen hoor!” 

 

‘Onbereikbaar zijn voor de buitenwereld hoort daar bij’, dacht ik bij mezelf, doch sprak ik de woorden niet uit. Ik wilde mijn verbindingsman immers niet schofferen. Bovendien ben ik ook niet wat je noemt handig met die toch wel merkwaardige dingen. Een smartphone met touchscreen is voor mij een beetje zoals een vrouw voor een twaalfjarige knaap. Hij weet al wel dat er knopjes aanzitten, maar waar die precies voor dienen en vooral hoe men die knopjes moet bedienen, dat is toch een paar bruggen te ver. En eigenlijk vind ik het bijzonder fijn dat men mij tijdens het vissen niet om de haverklap contacteert, ‘liked’, ‘disliked’ en dat ik gewoon niet ‘connected’ ben. Maar goed, laat u verder vooral niet door mij tegenhouden om elkaar leuk te vinden of, dat kan ook laat ik me vertellen, elkaar de huid vol te schelden of gewoon permanent met elkaar verbonden te zijn. Meer zelfs: leve de verbondenheid! 

 

Alijn Danau over de karper scene
Alijn is offline. (Foto: Willem Kwinten)

 

Termen die ik ook op gezette tijden de revue hoor passeren zijn ‘snapchat’ en ‘Instagram’. Met name de jongste generatie maakt daar blijkbaar op gezette tijden gebruik van. Terminologie die trouwens ook al is doorgedrongen tot aan de waterkant, want je vangt al eens wat op, nietwaar... En weeral volgens diezelfde kenners zijn dat onontbeerlijke instrumenten als je het wil maken in het hedendaagse (karper)leven. Mijn meest onontbeerlijke instrumenten zijn voorlopig nog een paar hengels en dat op gezette tijden heen en weer bengelend ding tussen de onderste ledematen dat in een onbewaakt moment wel eens rechtop durft te gaan staan. Zeker als er zomers getooide deernen mijn gezichtsveld kruisen. Maar ik vermoed dat ik zeker dat laatste best niet post op sociale media. Volgens mij is dat zelfs strafbaar…

 

Leuk, leuker, leukst

Samengevat: ik ben geen sociaalnetwerkheld en ik vind dat hoegenaamd niet erg. Ik zie mezelf daarom niet als contactgestoord en ervaar dat evenmin als een persoonlijke tekortkoming. Meer zelfs, ik vind deze sociale handicap zelfs leuk! Tenslotte is ‘leuk’ ook al een eerste stap in de (goede?) richting van die sociale netwerkwereld, niet? 

 


 

Noem me gerust oubollig, gedateerd relict uit de vorige eeuw, zonderling of antiquiteit 

 


 

Maar goed, daar ik een veel grotere liefde voel voor bedrukt papier geef ik de voorkeur om mijn avonturen, besognes en zielenroerselen te schenken aan wat in uitgeverstermen print wordt genoemd: lees boeken en magazines. Noem me gerust oubollig, gedateerd relict uit de vorige eeuw, zonderling of antiquiteit, ik draag die benamingen als een geuzennaam en ervaar dat soort titels dus als een compliment. En het is ook niet dat ik er zoveel op tegen heb hoor, maar ik heb er vooral niks voor. En dat is toch wel anders met print en papier. En ja, de lezersschare mag dan misschien kleiner zijn, maar ze zijn volgens mijn aanvoelen wel meer geïnteresseerd in het woord en zijn toch wat minder gefocust op het beeld. En de aandachtsboog is doorgaans breder dan de maximum drie regels fototekst die je onderaan elke foto op ‘fakebook’ of karpersites vindt. Ik overdrijf natuurlijk een beetje, dat hoort immers zo, als je schrijft. 

 

Alijn Danau over de karper scene 06

Alijn Danau over de karper scene 07

Schitterende scaleys! Lex en Urius…

 

Soit, genoeg geleuterd, laat me nu eindelijk de ingeslagen zijweg verlaten om het te hebben over dat vissen zelve. Ik heb me na anderhalve dag op zowat de meest centrale stek van het water, nu verschanst en ingegraven op een stek waar men met slechts heel veel moeite en doorzettingsvermogen (prikkeldraad, netels, hoge steile berg) bij me kan komen. Heerlijk vind ik dat! Ik zei het al: contactgestoord! Tijdens het eerste deel van mijn verblijf heb ik zomaar liefst 16 verschillende individuen (ik heb ze geteld door telkenmale een boilie in m'n zak te steken) op bezoek gehad. Ik kan eigenlijk even goed een café openen… Pas op, het gros van die gozers draag ik een warm hart toe, enkele ervan behoren zelfs tot mijn betere vrienden, maar de aan- en afloop doet het knetteren in mijn kop, ontneemt me mijn gekoesterde rust, mijn noodzakelijke concentratie en doorkruist m’n in tune zijn met het water. 


Dus heb ik m’n hebben en houden bijeengeraapt en ben ik lekker overgevaren met de boot. Zo zit ik hier nu moederziel alleen prinsheerlijk over het water te koekeloeren. Geweldig gevoel! En niemand komt zijn hart uitstorten, zijn heldendaden in het leger bezingen of opscheppen over zijn bedprestaties buitenshuis of avonturen op de hier populaire Chaussee d’Amour. Vangstgewijs loopt het lekker, zes vissen uit zeven aanbeten. De ene verspeelde betrof een kleinere schub (ik kon hem nog net zien voor hij ongevraagd en voortijdig van de haak rolde) die het lef had om net dan te bijten toen ik de andere hengel met de boot naar de plek bracht waar een zeelt hem ongevraagd had weggehaald. Zeelten, mooie sterke en aardige vissen, daar niet van, maar ik heb er intussen negen stuks tandpijn bezorgd dus wat mij betreft kan dat volstaan. Immers, alles heeft zijn grenzen. 

 

Alijn Danau over de karperscene
Alijn in actie!

 

De sessie ging van start met vier van die groengele roodogen op rij alvorens de eerste karper zich aandiende. Meteen een heel bijzondere vis: een perfecte volschubspiegel van 93 cm lang en 12,4 kg zwaar. Okay, gewichtsgewijs niet van die aard om opgepikt te worden in de internet-kanjer-top-tien van de dag, maar desondanks een ontzettend bevredigende vangst. Nectar voor het netvlies. Het oog wil immers ook wel eens wat. Enkele uren later gevolgd door een bijna schubloze spiegel die duidelijk minder tijd in de gym had doorgebracht dan zijn fraai beschubde medevis. Doch, ook deze druk ik liefdevol aan de borst. Niet echt natuurlijk, bij wijze van spreken, ik ben immers niet zo tuk op slijm op m’n huid. 

 

Net voor ik alles de boot inlaad kan ik nog een twintigponds spiegel van voor de ondiepe zone bij een uitgestrekt takkenbos plukken. Een zone die ik al geruime tijd van karpersnoep voorzie. Ze lusten er wel pap van en willen graag meer. Een aas dat ook echt waarmaakt wat zijn naam suggereert. Bij het binnen draaien van de laatste hengel vergrijpt er zich een metersnoek aan m’n Live System pop-up. Eerst vermoed ik nog een karper, maar wanneer ik er met de boot bovencirkel zie ik een stoere krokodillenkop langs me heen cruisen. Net als ik hem boven de netkoord wil dirigeren knapt de onderlijn stuk. Sneu voor ons beiden, maar nog het meest voor vriend Essox en ik hoop van harte dat hij m’n haak snel kwijt weet te spelen. Immers, piercings zijn zo jaren 2000.

 

Terug naar mijn schuilhol waar ik ingekapseld door en afgeschermd van de buitenwereld zalig het water overschouw en tot twee keer toe een vis zie dompelen in de bevoerde zone. Binnen het half uur na het uitvaren van één mijner favoriete instrumenten (m’n hengels dus, dat andere hangt stevig vast en heeft nogal rigoureuze restricties opgelegd gekregen van moeder de vrouw) is daar alweer de eerste zeelt, een uur later gevolgd door één van z’n vele spitsbroeders. Allemaal knappe knapen tussen de drie en vier kilogram. De beste is 63 cm lang en ik laat me vertellen door zeeltdeskundige Luc (De Baets) die toevallig ook hier aan het water zit, dat dit echte kanjers zijn. Het vertelt me alvast dat de rigs (voor de geïnteresseerden, dat zijn in dit geval chods) hun werk naar behoren doen. ‘s Avonds vang ik dan gelukkig ook weer een karper, opnieuw een twintigponder die me alle hoeken van de stek laat zien en die ik maar met veel moeite uit de takken weet te houden. Vriend Hoedemakers is zo vriendelijk om er zijn stek voor te verlaten en hem te komen fotograferen. 

 

Alijn Danau over de karperscene 09
Meer nectar voor het netvlies…

 

De nacht breng naast broodnodige rust en slaap ook nog een fraai beschubde spiegel, een terugvangst want ik had de vis drie weken eerder ook al, op precies dezelfde plaats en aas. En dat terwijl hij daarvoor vier jaar niet gevangen was. In tussentijd wel een spectaculaire groeicurve gemaakt van 4,6 kg naar 11,6 kg. 
De laatste (en grootste) van de reeks komt kort na de middag. Amper een half uurtje nadat ik de hengel opnieuw had weggebracht en er vers aas had boven gestrooid. Een hard knokkende schub in de dertigpondsklasse die mijn armen en Shimano TX9-hengel danig op de proef stelt is de perfecte afsluiter van de sessie. 

 

Alijn Danau over de karperscene
Een hard knokkende schub in de dertigpondsklasse.

 

De week erna reis ik in het zeer op prijs gestelde gezelschap van Niko V. af naar het zuiden om daar alweer draad- en verbondenloos en verstoken van 3- en 4G te opereren aan de oevers van een Frans stukje paradijs. Een fijne week in goed gezelschap en met de vangst van een bak van een two-tone spiegel waar ik al jaren achteraan zat, maar dat is (vis)voer voor een andere verhaal. 

 

Een week later dien ik mijn karperkunsten te vertonen voor het alles vastleggende oog en camera van collega Willem Kwinten die in opdracht onzer beider sponsor een filmpje dient in te blikken voor, jawel… het sociale netwerk! Ik ontsnap er niet aan! Drie dagen ervoor ga ik alvast een keertje polsen hoe de situatie ervoor staat. Is het wier in mijn bijna drie weken durende afwezigheid niet te zeer opgeschoten? Zal het gebied waarop ik mijn pijlen wens te richten vrij zijn? Kan ik vissen spotten in de sector? Allemaal vragen waarop ik een antwoord hoop te vinden alvorens de camera’s rollen. Een mens wil toch een beetje voorbereid voor de dag komen, nietwaar? Ik besluit een korte sessie (nachtje plus de ochtenduren) te vissen ook, vang een negen kilo wegende rijen die er al vier jaar niet is uit geweest en besluit dat de situatie er goed uitziet. Net voor ik vertrek strooi ik een niet onaanzienlijke partij LS-boilies en giet ook nog enkele emmers hennep gemengd met Krill Micromass en Belachan pellets overboord. Hiermee hoop ik de zeelten (en uiteraard ook wat karpers) aan te zetten tot een stevige schranspartij en zo het fel opgekomen wierveld om te ploegen, zodat ik toch enkele zuivere stroken heb om mijn haakaas aan te bieden.

 

Alijn Danau over de karperscene
De minder beschubde Ziggy is even goed een zeer markante vis.

 

Twee dagen later sta ik voor de bewuste weekendsessie aan de waterkant en breng de drie hengels naar de spots voor de takken. Willem zal in de ochtend arriveren en 24 uur blijven. Hopelijk kan ik hem morgenochtend al een karper presenteren. 

 


 

Ik vloek met overgave, ook al is dat verboden in de meeste godsdiensten. Toen ik jong was kwam je daarmee weg

 


 

Die karpers denken daar voorlopig anders over. Want al na een paar uur vissen verspeel ik mijn eerste aanbeet. Ik kan de vis niet tegenhouden (ik kan hem ook geen lijn geven omwille van de obstakels) dus komt de haak eruit. Ik vloek met overgave, ook al is dat verboden in de meeste godsdiensten. Toen ik jong was kwam je daarmee weg, vandaag de dag dien je op je hoede te zijn met al die godsdienstfanatici. 


Het is intussen donker dus besluit ik de hengels in te draaien en de wekker op 05.00 uur te zetten en dan fris en monter te (her)beginnen. Ik heb geen zin om vannacht nog eens uit de veren te moeten en dan morgen wegens vermoeidheid constant achter de feiten aan te lopen. Obstakelvissen vergt immers opperste concentratie en als je plat op de rug in de bedchair ligt te snurken en intussen gaat dromen van wulpse vrouwen, dan riskeer je achter het net te vissen.

 

Alijn Danau over de karperscene 12
De eerste vis die toehapt is er één van de zes waar ik een meer dan gewone belangstelling voor heb!

 

Vijf uur in de ochtend is echter ongenadig vroeg, zeker als je pas enkele uren eerder de ogen hebt gesloten, maar de plicht roept en ik worstel me door enkele regenbuien en een windvlaag om de hengels weg te brengen. Enkele mokken koffie later ben ik er klaar voor. En maar goed ook want de eerste vis die toehapt is er één van de zes waar ik een meer dan gewone belangstelling voor heb! Het is immers ‘Lijntje’. Zijn laatste vangst dateert van 14 maanden eerder en toen was hij goed voor 24,6 kg. De verwachtingen zijn dat hij intussen de kaap van de vijftig pond heeft gerond maar de paai gooit roet in het door kilo’s gedomineerde eten. Doch niet getreurd, ook als is de buik van de nog jonge vis (pas uitgezet in 2007) zo plat als een vijg, het is een blijft een bak en met zijn 20,6 kg alvast een gedroomde vangst. Niet veel later kan ik er nog een twintigponder aan toevoegen en ik sms Willem alvast het goede nieuws. Die blijkt net in zijn auto gestapt te zijn en scheurt in volle vaart richting België. Hij is net als ik in zijn nopjes want we hebben alvast iets om het promofilmpje de nodige kleur te geven. 

 

Alijn Danau over de karperscene
Hoe kalm de omgeving, hoe heerlijk de stilte.

 

We krijgen de komende 24 uur enkele fikse regenbuien over ons heen. Tot drie keer toe wissel ik mijn natte kleren in voor droge omdat er telkens uitgerekend tijdens de zoveelste stortbui een vis wenst te bijten. In totaal komen er zes op kant. De vissen zijn dol op het aas, we hebben beeldmateriaal zat en zowel Willem als ik zijn dik tevreden met het resultaat. 

 

Ik weet dat er het er op volgend weekend een fish-in van de regio Limburg op het programma staat en daarom wil ik graag voor die tijd nog een sessie meepikken. Ik voorzie de stek van dik tien kilo boilies en enkele emmers partikels voor ik vertrek en ben enkele dagen later terug voor een korte sessie. Ik arriveer al in de late namiddag maar vis bewust niet tijdens de nacht. Wel voorzie ik de stek nogmaals van enkele kilo’s voer. Zo ben ik fris en uitgeslapen tegen het ochtendgloren en kan ik er geconcentreerd tegenaan. En de aanpak loont want alle vier de aanbeten die in de vroege morgen en voormiddag vallen komen in het net. 


En weerom zitten er enkele schitterende scaleys tussen. Pareltjes van spiegels, gedecoreerd met talloze grote schubben. Wat ben ik tuk op dit soort vissen waarvan er in mijn land nog steeds veel te weinig rondzwemmen. Ik weet wel: het is een wankele oefening om scaley-vissen te vinden die ook nog wat gewicht in de schaal werpen, maar enerzijds is gewicht niet alles en anderzijds kunnen de twee ook samengaan al geef ik toe dat dit niet altijd het geval is. Een ander punt dat in hun voordeel spreekt is hun sterkte. Op de wateren hier in de buurt waar ze in 2003 zijn uitgezet overleven ze alle latere uitzettingen met verve. Van elke latere uitzetting spoelen er jaarlijks wel enkele vroegtijdig aan op de oever terwijl deze oer-spiegels zich kranig houden en hun snelgroeiende soortgenoten met gemak overleven. 

 

Tot zover een kleine greep uit de avonturen van een door regen gedomineerde zomer van 2016. Wat eraan vooraf ging en vooral wat er nog op volgt krijgt u zonder twijfel nog wel eens te lezen in een iets uitgebreider epistel. 


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.