KW-kanjers: Happy end


11 februari 2018 | David Wouters

Na een erg zwak voorjaar op een nieuw water een en kwakkelzomer aan een grote stromende watermassa, doet het vroege najaar zijn intrede. Ik besef meer en meer dat het vangen een doel is, maar niet perse een streven. De grens wordt steeds verlegd en de moeilijkheidsgraad van de plekken waar ik mijn heil zoek zijn meer dan uitdagend.

De set-up van een eenzame targethunter…


Deze adrenalinecombi die ik zoek is niet te vereenzelvigen met de beperkte tijd die ik voor handen heb of beter die ik zou willen investeren in m’n hobby.

 

Plannen overhoop

Midden augustus smeed ik steeds de plannen voor wat meestal de beste maanden voor mezelf zijn. Vaak komen er in de komende twee maanden meerdere aasperiodes wat er vaak toe leidt dat ik ook in de korte nachtelijke uren succesvol kan zijn. Een kleine week voorbereidingen vallen echter al in het water. Door drukte op de put kan ik geen voorbereidingen treffen wat met de beperkte tijd zeker niet in mijn voordeel werkt. Ik laat het water een maand voor wat het is en besluit om tot oktober een ander plan te smeden.  

 

KW happy end 02
Een ander plan wordt gesmeed.

 

Lang twijfel ik niet. Niet ver van huis dwaal ik bij momenten nog steeds rond op een stek waar ik nu een vijftal jaar geleden een vis heb moeten afgeven. Dit moment laat me tot de dag van vandaag nog steeds niet los. Ik zie de lijn nog steeds minutenlang op een neer dwarrelen. Het was een heldere ochtend, laat in het najaar. De luchtdruk zat te hoog voor een goede visnacht en ging gepaard met vorst. De zon zet dit tafereel om tot waterparels in het hoge gras die openspatten op mijn broek als ik nerveus meeloop langs de oever om boven de vis te blijven.  Ik maak echter geen indruk op mijn opponent en regelmatig breken er luchtbellen door de wateroppervlakte. Tergend langzaam verloopt de dril, zowel voor de schim in het duistere, als voor mezelf. Beetje bij beetje win in aan terrein, tot het moment dat ik voel dat ik de strijd in m’n voordeel zal beslechten. Aan het kolkende water en de kopschuddende bewegingen merk ik dat het niet lang meer kan duren. De lengte van de voorslag verraadt dat ik weldra een blik kan werpen op mijn najaarsmonster! Net op dat moment doorklieft het inline lood alleen het wateroppervlak en spat alle hoop als een zeepbel uit elkaar…

 

KW kanjers happy end 03
Een typisch geblokte kanaalspiegel.

 

Het haasje

Tegen beter weten in heb ik de stek nog regelmatig bevist. Het is moeilijk te verklaren, alsof het een dwangmatig teruggaan is om een moment te herbeleven maar waarop een herkansing erg klein is. Door de jaagpadproblematiek is de strook die ik voor ogen had redelijk druk bevist. De openbare weg die er parallel aan loopt is hier debet aan. Ik probeer hier mijn aanpak op te baseren door heel compact te voeren en secuur op de voerplek te vissen. De hengels worden dan ook steeds geclipt zodat ik steeds op de juiste en zelfde vierkante meter vis. Na een weekje dagelijks de Krill-combi gevoerd te hebben, breekt het eerste doordeweekse nachtje aan. Steevast is dit erop of eronder. Komt er tijdens die eerste twee sessies geen vis op de kant, dan zijn de vooruitzichten niet rooskleurig in deze periode. Naast de drukte met karpervissers heb ik ook nog last van snoekbaarsvissers die blijkbaar geen moeite hebben om de ganse nacht door te vissen. Het meermaals ingooien niet ver van mijn voerstek doet het vertrouwen geen deugd. Die eerste avond kan ik geen activiteit bespeuren op het water, maar ongebruikelijk is dat niet. Ik noteer een keiharde blank in het logboek.

 

Het tweede nachtje dient zich aan. Ik zit gelukkig alleen, geen snoekbaarsvissers en de andere karpervissers op een comfortabele afstand. Als ik over het water tuur, neem ik plots een tikkend geluid waar. Vol ongeloof kijk ik op richting mijn hengels. De rechter hengel staat hoepelrond en de spoel loopt in een snel tempo af! Een spiegel van net geen 11kilogram zwaar is het haasje. De hengels liggen net anderhalf uur in! Het gebeurt zelden dat ik zo snel actie krijg. ’s Morgens volgt er nog een klein schubje net voor het opruimen op de andere hengel.

 

kw kanjers happy end 04
Wat een bak.

 

Vrijdagavond ben ik weer terug. Maar ik ben niet de enige die het op de stek gemunt heeft. Ik besluit even een praatje te gaan maken. Beiden heren zijn meer dan schappelijk en ik kan mijn aangevoerde stekken alsnog bevissen. Zij zullen het linkse deel voor hun rekening nemen. Deze locals vissen al erg lang op het sluisstuk in kwestie en hebben het hart op de juiste plaats. Het is lang geleden dat we openlijk over vangsten praten en het bestand vergelijken. Iets wat voeger de normaalste zaak van de wereld was, maar vandaag de dag nog zelden gebeurt. Ik heb er dan ook geen moeite mee dat de stek ook verder bevist wordt door een van hen. Alle weersinvloeden duiden op een topnacht en ik zeg dan ook vol vertrouwen dat iemand met vis naar huis gaat morgen. ’s Morgens is mijn ongeloof  dan ook groot tijdens het opruimen dat niemand actie heeft gekregen. Was het de lijndruk, teveel voer, kortom twijfels maken zich van mij meester. Ik houd het compacte voeren aan. Regelmaat blijft nog steeds belangrijker dan voerhoeveelheid. Zolang je er maar voor zorgt dat wat je voert ook dienst doet om karper vertrouwen te geven. Dus bijvangsten uitsluiten en de voerhoeveelheid aanpassen waar nodig, is een gouden tip. Ook voert mijn medevisser vrij stevig, waardoor ik de vissen niet wil verzadigen.

 

kw kanjers happy end 05
Panoramisch zicht op ‘mijn’ punt.

 

Het doordeweekse nachtje breek weer aan. Een snoekbaarvisser is ook weer op het appèl. Ik ben dan ook blij dat hij het rond één ‘s nachts voor bekeken houdt. Half vier is het als ik met een kromme hengel in het lantaarnlicht sta te drillen. Ik voel direct dat het een betere vis. De dril gaat langzaam, ‘op gewicht’ zo gezegd, met afwisselend met lange runs. Als ik het net rond de vis sluit, schat ik een goeie dertiger. Bij het optillen bemerk ik pas hoe massief de vis is. Een typische geblokte kanaalspiegel is mijn deel. In de ochtenduren land ik nog een graskarper die ik ook vlotjes over de 15 kilogrens  schat. Daar graskarpers erg stressgevoelig zijn en ook nog eens snel schubben verliezen zet ik deze zo snel mogelijk terug in zijn element.  

 

Bak!

We gaan inmiddels het derde weekend van september in. Nog drie sessies te gaan voor ik mijn pijlen terug richt op de put. Zoals steeds ben ik vrijdagvond op post nadat ik de kindjes ik bed heb gelegd. De stek is vrij en vol vertrouwen clip ik hengels op en leg ze op hun vertrouwde plekken. Niet veel later duiken de snoekbaarsvissers weer op. Ze pakken weer uit op 50 meter van de voerstek. Een praatje met hen laat uitschijnen dat ze blijven tot ’s ochtends. Ze positioneren een zestal lijnen over een strook van zo’n honderd meter en ik kan alleen maar hopen dat de voerstek er geen last van heeft.

Kw kanjers happy end 06

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kw kanjers happy end 07

Op scherp… Op de put viste ik ook met korte rigs en met attractief aas.

 

Ik twijfel nog om naar huis te gaan omdat teveel lijnen en tumult steeds een blank opleverde… Maar aangezien mijn tijd beperkt is, zit een nachtje inhalen er momenteel niet in. Ik besluit het er toch maar op te wagen. Tenslotte ligt een hengel ook ver genoeg van der herrie verwijderd. Tegen half zes in de vroege morgen knalt er een hengel vandoor.

 

 


 

De meters lijn die ik steeds win, worden gewoon teruggenomen door trage runs die eeuwig lijken te duren

 


 

 

Vol ongeloof zie ik dat het de hengel is die het dichtstbij de snoekbaarsvissers ligt. Al lijkt het erop dat de paraatheid van dit team op een erg laag pitje staat. De eerste run van de vis slaat weer alle verbeelding. Het lijkt een eeuwigheid te duren eer de vis draait. Om dan volledig op zijn gewicht evenwijdig met de vaargeul te zwemmen. Ik maak weinig indruk op mijn opponent. De meters lijn die ik steeds win, worden gewoon teruggenomen door trage runs die eeuwig lijken te duren. In eerste instantie denk ik weer aan een krachtige torpedoschub, maar deze vis combineert de kracht met een loom gewicht. Wanneer de vis kortbij komt, krijg ik een déjà vu over de vis die ik jaren geleden verspeelde. De vis blijft cirkelen voor mijn voeten. Door de lange dril, begin ik angstig te worden om de druk te verhogen.

 

KW kanjers happy end 08
De eerste parel is binnen!

 

De dril duurt al langer dan twintig minuten en ik heb mijn opponent nog steeds niet gezien. Er verschijnen meer en meer kolken aan de oppervlakte samen met de nodige luchtbellen. Dit sleept nog een vijftal minuten aan, zenuwslopend. Of dat nog niet genoeg is, licht mijn tegenstander met zijn enorm schubbenlijf opeens op aan het oppervlak, maar wel veel te ver van de oever. Te vaak is het net op dit moment nog wel eens misgegaan. Tergend langzaam komt de vis dichterbij en richting iets dat een eeuwigheid lijkt te duren kan ik eindelijk het net omhoogtillen. De hoge rug toont een schubkarper in de rangorde die ik verwacht had. Als ik het net wil tillen, krijg ik het echter niet uit het water. Ik bemerk dat ik de hoogte van de vis erg onderschat heb. Ik zet me even schrap om de vis snel en veilig naar de onthaakmat te transporteren. Vol ongeloof bewonder ik het imposante lichaam. Wat hier voor me ligt is uniek, zoveel is zeker. De driepoot staat in no time en zowat in extase kijk ik als de unster over de 25 kilo stil staat. Wat een bak!

 

KW kanjers happy end 09
Oktoberlicht…

 

Ik hang de vis even in de sling en deel mijn vreugde in de groepschat. Mario is net aan het inpakken en staat dan ook niet veel later aan het water. Ik trommel ook het gezin op en het enthousiasme van m’n kindjes maakt het plaatje compleet. De fotosessie is verder niet echt onopgemerkt voorbij gegaan, maar wat wil je met een Dream Baits bus langs de waterkant. Jammer genoeg duiken er nog meer vissers op in de dagen nadien. Ik doe nog twee korte nachtjes en houd het dan voor bekeken. Een kleinere spiegel komt er op de kant. De laatste nacht schrijf ik een blank bij in het dagboek.

 

Terug naar de put

Het is inmiddels oktober als ik me installeer op ‘mijn punt’ die me een prachtig uitzicht geeft over een oase van rust. Nooit had ik gedacht dat ik zo’n rust zou ervaren op een afgesloten put als deze. Het kraakheldere water en de weelderige plantengroei maken een pracht decor. Onder water zwemmen er stuk voor stuk unieke exemplaren van karpers die tot menig verbeelding spreken. Ik had niet durven dromen dat ik hier ooit mijn lijnen kon natmaken. Maar nu geniet ik met volle teugen van deze realiteit…


Het panoramisch uitzicht vanonder mijn Tempest Air zorgt ervoor dat ik mijn avontuur stukken intenser beleef. Stiekem hoop ik ook om zo het trekgedrag van de karpers eerder te doorgronden. De vissen spelen het spel erg slim en tot op heden was ik nog niet succesvol. Zoals zo vaak in het verleden zoek ik mijn eigen weg. Koppig als ik ben, maak ik nogal eens de verkeerde keuzes als ik start op een nieuw water. Zo was het voorjaar weer een harde leerschool. Maar net dit schaken zorgt ervoor dat m’n hobby zo’n boeiende materie blijft…

 

KW kanjers happy end 10
Tweede maal verwend.

 

Het is alweer tegen de klok van elven als ik alle rigs subtiel op hun spots heb gelegd voor dit doordeweekse nachtje. Ik speur nog even over het water om vervolgens de slaap proberen te pakken, want voor ik het weet is het opruimen voor een nieuwe werkdag. De wekker zet ik bij het eerste licht om voor vertrek rond half negen in de ochtend nog wat observeertijd te scoren.


Wanneer mijn beetverklikker echter alarm geeft, duurt het voor mijn gevoel erg lang voordat ik doorheb dat er een hengel staat te stuiteren. Het lijkt wel een eeuwigheid vooraleer ik besef wat er gaande is. Ik vloek op mezelf omdat er kostbare seconden verloren gaan eer ik in de boot zit. Nog flink balend probeer ik in ijltempo boven de vis probeer te geraken, want dit mag niet mis gaan! Gelukkig heeft de vis het hazenpad naar dieper water gekozen en kan ik zonder dat de lijn in het wier blijft haperen relatief makkelijk boven de vis komen. Na wat trekwerk, waarbij de vis diep onder de boot blijft bonken, doorbreekt hij  voor de eerste keer de wateroppervlakte.

 

 


 

Euforie! Eenmaal op de kant blijkt het ook nog eens een echte parel te zijn

 


 

 

Een donkere spiegel vlucht met een krachtige staartslag terug de diepte in. Na een paar misgegane pogingen, kan ik het net onder de vis schuiven. Euforie! Eenmaal op de kant blijkt het ook nog eens een echte parel te zijn. Het blijft kicken die eerste vis van een nieuw water…


De daaropvolgende dagen blijf ik de twee stekken van voer voorzien. Zaterdag kan ik opnieuw een nachtje meepikken. Met een dosis extra adrenaline leg ik de hengels secuur op hun plekjes. Ik tuur nog even het water af, maar er is geen activiteit te bespeuren. Ik zoek dan ook vroegtijdig de slaapzak op. Als ik ’s morgens gewekt wordt door mijn alarm, onderdruk ik een lichte teleurstelling want de omstandigheden waren veelbelovend. Ik start het ochtendritueel en geniet niet veel later van een dampende mok koffie. Vanuit mijn ooghoek zie ik een lijn iets slap vallen, gevolgd door enkele bliepen en een zakkende waker. De stow stuitert wat op en neer om dan langzaam terug te klimmen en van de lijn te vallen. Op dat moment hang ik al in de hengel en voel direct dat een karper aan het andere einde van de lijn langzaam van me wegzwemt. Vliegensvlug stap ik de boot in om boven de vis te komen. Dit gaat vrij vlot omdat ik dit maal niet veel lijn heb uitstaan. Dat er iets gewichtigs onder mij op diepte zijn ding aan het doen is, is me vrij snel duidelijk! De boot wordt op sleeptouw genomen zonder dat we veel afstand afleggen. De vis blijft gewoon diep… Ik probeer te kalmeren door mezelf in te prenten dat er niks fout kan gaan zolang ik maar boven de vis blijf. Als ik na een zenuwslopende periode weinig winst kan boeken, merk ik plots dat de vis zich lijkt over te geven.

 

KW kanjers happy end 11
Ik verwittig het thuisfront voor wat plaatjes.

 

Zijn donkere lijf duikt op in het kraanheldere water. Met een enorme boeggolf wint de vis terug een paar meter lijn. Ik kan nu alles volgen op het zicht. Na een aantal kortere vluchtpogingen, ligt de kolos schepklaar. Ik bewonder de vis even in de ochtendzon en maak vervolgens de armen van het net los zodat ik de vis met de  vaarrichting mee naar de oever kan brengen. Eenmaal aan de oever transporteer ik de onthaakmat eerst naar het water zodat alles veilig kan verlopen. Niet veel later zie ik de unster opnieuw ver over een toch wel uitzonderlijke grens gaan. Ik laat de vis even veilig in de sling op krachten komen en zet me even in het zand om van de emoties te bekomen.

 

KW kanjers happy end 12
Een mooi beeld van hoe het seizoen stil tot einde komt.

 

Snel informeer ik het thuisfront om vlug wat plaatjes te komen schieten. Iets wat een traditie lijkt te worden wanneer een uniek exemplaar de oever bezocht heeft. Na een korte fotosessie, sluiten we deze fantastische zondagochtend af met een boottocht met de kids. Dat terwijl er een heerlijke warme oktoberzon ons verwent.
Half november vis ik nog een viertal nachten op een andere stek, maar het mocht niet baten. Als in december de topvis nog eenmaal op de kant komt, laat ik het water voor wat het is.

 

Dit artikel verscheen eerder in ons magazine Dé Karperwereld. Sommige artikelen verschijnen later online, weer andere avonturen blijven in het papier gevangen… Ben jij ook een fanatieke karpervisser en wil je graag voortaan de beste artikelen als eerste lezen? Neem dan nu een voordelig abonnement en ontvang ’s lands oudste karpermagazine voortaan ‘vers van de pers’ in huis. Hoe…: klik hier!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.