Solo in het voorjaar


24 maart 2018 | Kevin Diederen

Als ik door de Ardennen stuur vraag ik mij af waar ik mee bezig ben. De temperatuur komt net boven het vriespunt uit. Als ik langs de weg kijk zie ik sneeuw en de verwachting in de Franse regio waar ik naar toe ga is niet heel veel beter.

 

Op het moment dat ik rond het middaguur vlak bij een sluisje de auto parkeer geeft het kwik vier graden aan. Een graad of tien koeler dan ik zou willen. Maar het is dan ook pas maart en dan loop je nu eenmaal het risico dat de weergoden je iets minder gunstig gezind zijn. Weg gestopt in een warm fleecevest en met de polaroid op het puntje van mijn neus stap ik langs het kanaal. Nooit eerder heb ik dit stuk bevist en het zal dus een kwestie van zoeken worden. Nergens lijkt de vis echte schuilmogelijkheden te hebben waar ze mooi weg gestopt zouden kunnen liggen. Flink speuren dus… De hele middag sluip ik over het jaagpad. Een bellenspoortje in de vaargeul, een stofwolk met daarin een staart. Twee tekenen van leven en een groeiende behoefte aan cafeïne is het resultaat. Als ik tot de ontdekking kom dat er enkel vanaf de overzijde ’s nachts gevist mag worden markeer ik de plekken en kruip ik achter het stuur. Ruim een uur later is er dan eindelijk de rust. Voor het eerst dit jaar en voor het eerst helemaal alleen zit ik in Frankrijk achter de hengels… En om het af te maken komt zelfs nog even het zonnetje om de hoek kijken. Vlak na het avondeten volgt al een aanbeet en kan ik met een lage twintiger het spits afbijten. Dat brengt hoop voor de nacht die zo goed als stil verloopt. De andere stok piept enkele keren en de dader lijkt een obstakel te hebben gevonden. De gesoakte boilies doen in ieder geval goed hun werk door instant in het koude water de aandacht te trekken. Als ik na nog eventjes van de zon te hebben genoten de hengels binnen draai ontdek ik gelijk dat de dwergmeervalletjes ook actief zijn. Aan een van de hengels hangt een gevind duiveltje. De haak zit dwars door de onderlip en het plaagbeest kreeg het vijf ounce zware lood niet van de plek getrokken. Het resultaat is nul piepen en mogelijk uren lang uitgeschakeld zijn met een van de hengels. Als gevolg van de lesson learned verander ik de montages snel naar lichte twee ounce loodjes in clips met daaronder de inmiddels meer dan vertrouwde multi rigs. 

 

Solo in het voorjaar 02

 

Zoeken

Na het opruimen en de boodschappen volgt er wederom een goede rit. Het zonnetje schijnt, lekkere muziek knalt door de speakers en een visser lacht. Ondanks de lage temperatuur toch al vis op de kant. Nice! De weg gaat door dorpjes, weilanden en langs potentiele stekken. De eindbestemming is echter een voor mij bekend kanaal waar het mooi helder is. Met het onverwacht mooie weer parkeer ik daar de auto voor een goede wandeling. Wederom gaat de polaroid op, een blikje drinken in de jaszak en wordt er meter voor meter uitgekamd. Het duurt zo’n twee kilometer voordat ik in de oeverzone enkele schimmen spot. Als ik dichterbij sluip zie ik dat het om een forse, hoge spiegel en twee kleinere exemplaren gaat. Ik markeer de plek met een stok en vertrek naar de auto. Een meter of vijftig voor de stok zet ik halt. Uit de kofferbak komt een hengel, steuntje en net. De vissen draaien rondjes en lijken af en toe naar de bodem te zakken. Dat er inmiddels een pop-upje op amper enkele meters van hun af naar de bodem zakt lijkt ze niet te deren. Ik kan het fel witte in Wonderberry gesoakte aasje goed zien liggen. Vijf in stukken gebroken aasjes links en rechts… Prima zo.

 
Wil jij het complete artikel uit deze Karperwereld 118 graag als eerste lezen? Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier!

Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.