Karpervissen buitenland: Terug naar Frankrijk


11 maart 2018 | Franklin Broeckx

“Zal ik dan toch maar even mijn hoofdlamp aanzetten?” Logisch dat Kevin dat vraagt, het is stikdonker en we weten allebei dat we vlakbij een gigantische muur van wier dobberen. De zenuwen slaan echter direct toe als we aan het einde van de lichtbundel een enorme bruingele flank in het dampende water ontwaren, maar dieper dan dit durf ik de hengel niet te buigen…

Een record voor Kevin…

 

De zondag ervoor, op 9 november, kom ik tijdens de heenreis op de hoogte van Maastricht er pas achter dat het ‘dé negende’ is. Kevin zit achter het stuur en wanneer ik hem aankijk, weet ik dat ik het schaamrood op mijn kaken krijg. Ik ben verdorie helemaal vergeten dat hij vandaag jarig is! De hele avond ervoor heb ik eraan gedacht, zelfs nog in de vroege ochtend toen ik mijn visspullen alvast aan de straat klaarzette.


Als ik me excuseer en hem alsnog feliciteer lacht Kevin en zegt hij dat het een goed teken is dat ik zo gefocust ben op de hernieuwde kennismaking met Frankrijk na een afwezigheid van bijna tien jaar. Mijn vismaat is wat dat betreft meer gedisciplineerd; het is dit jaar alleen al zijn vierde trip naar het land van stokbrood, kaas en vooral veel modder in dit geval…

 

karpervissen 02

karpervissen 03

karpervissen 04
Modderhappen met Kevin: ‘Je moet óver de modder rijden en niet erdoorheen.’

 

Maar op die modder die je onherroepelijk moet nemen over de paden die naar het bewuste water leiden is Kevin op geheel eigen wijze voorbereid. Hij en andere Nederlandse jongens die behoren tot de incrowd van dit openbare water bedwingen de modderpaden bij gebrek aan fourwheeldrives namelijk met sneeuwkettingen! Daarbij geldt de regel dat de grootste waaghalzen de beste stekken bemachtigen, maar soms ook halverwege stranden en veel kostbare vistijd verliezen…

 

Spanbanden

Als we met de tot de nok toe gevulde bestelauto aan het begin van het eerste pad staan, weet ik dat er een op zichzelf staand avontuur gaat beginnen. Kev is echter weinig bevreesd en na een kort bezoek aan twee toffe Nederlandse gozers, gaat met rotsvast zelfvertrouwen het gaspedaal naar beneden. Volgens mijn maat is snelheid de sleutel tot succesvol modderhappen. ‘Je moet óver de modder rijden en niet erdoorheen.’ Dat credo moeten we na een paar honderd meter echter iets bijstellen. Terwijl de modder alle kanten op spettert en takken ‘tetsend’ het lak van de Caddy teisteren, voelen we dat ongewild de snelheid mindert en we langzaamaan vastlopen. Nadat de losgeslagen achterbumper met spanbanden weer tijdelijk op zijn plaats is gezet en de rechterbuitenspiegel met wat wrikken nagenoeg ongehavend weer in positie zit, ga ik met vol gewicht tegen de voorzijde duwen. Kevin probeert voorzichtig in zijn achteruit weer grip te krijgen en als dat lukt gebaar ik hem dat hij beter de gang erin kan houden. Ik loop er hijgend achteraan, om terug bij de eerdere kruising weer in te stappen. Het modderpad dat we dan vervolgen is een omweg en biedt ook enkele precaire momenten, maar brengt ons uiteindelijk wel tot de uiterste punt van het schiereiland. Modderklodders vallen dampend uit de wielkasten. Voor we uitpakken nemen we een moment van rust en laten we over het water turend de omgeving goed op ons inwerken. Hier, zo weten we, nee dat voelen we zelfs, maken we veruit de beste kans.

 

karpervissen 05
Kevin is altijd opzoek naar een teken van karperleven…

 

Verjaardagsvissen

Niets zo ideaal als je hengels opstellen vanaf een schiereiland. We tuigen ieders vier hengels op en die zetten we op losse steunen om-en-om van elkaar. Dat betekent in dit geval dat Kev’s uiterst linker hengel tot in het uiterste puntje van de baai links van ons ligt en mijn rechtste in een soortgelijke situatie in de wat meer openstaande baai aan de rechterzijde. Hoogzomer staat het – toch wel imposante - meer volledig vol met allerlei soorten watervegetatie, die wij over één kam scherend de verzamelnaam ‘wier’ geven. Nu is het wier behoorlijk aan het afsterven en heeft het zich onder invloed van de wind laatste weken als het ware opgestapeld in de beide baaien. Daarom hoeven we niet lang na te denken over het positioneren van onze uiterste hengels; het haakaas, mosselboilies die luisteren naar de vangstkrachtige naam Mighty Mussel, wordt slechts enkele meters voor het wier neergelegd. Een handjevol hele en gebroken boilies overbruggen de afstand naar het wier toe als een soortement dun bezaaid lokpaadje.


De lijnen van de overige hengels varen we verdeeld uit over het weidse water, maar deze worden bepaald niet minder scherp neergelegd. Gedurende de dag merken we dat met name het aas van deze hengels erg in trek is bij de Franse meerkoeten. Althans, we gaan er gemakshalve maar vanuit dat deze vogels hier uit de regio komen en niet met ons zijn meegereisd uit Nederland. Buiten deze meerkoeten en een lokale visser die vanaf een peppiestek een kilometer verderop eigenhandig zijn beetmelders enorm laat krijsen, valt er weinig actie te bespeuren. Geen vissen die springen of bovenin draaien. Niet één karper die door het afkoelende water onnodige energie verspilt. Het is ons duidelijk, het zal hier ’s nachts of in de zeer vroege ochtend te doen zijn. Prima. We hebben de tijd. Ook al wil het vroege donker ons verleiden te gaan slapen, we rekken de uren omdat we weten dat de dag erna nog genoeg tijd overblijft om heerlijk te luimelen. Terwijl we onderuitgezakt ter gelegenheid van zijn verjaardag een zak snoep tot buikpijn aan toe leeg buffelen wenst Kevin zich een heuse verjaardagskarper. Tot ons plezier gaat die wens inderdaad nog voor middernacht in vervulling en wel op de uiterst linkse hengel. Het cadeau blijkt hoog in de twintig pond te wegen. Niet slecht want de voorafgaande week zijn er slechts twee vissen gevangen over de hele linie. Er volgt nog een afterparty, want in de nacht gaat dezelfde lijn nog tweemaal meer lopen. Twee schubs van hetzelfde formaat als de eerste, verraden wat de komende dagen waarschijnlijk de hotspot is. Ik gok op dat moment al op een verdwaalde Einzelgänger, een grote het liefst…

karpervissen 6

karpervissen 07

karpervissen 08

karpervissen 09

End tackle van deze trip: Kevin gaat al jaren steevast voor Fox Arma Points (XSC). Ik ben voor dit soort situaties erg in mijn sas met Korda Krank haken, het scheelt geklooi met krimpkous. Voor alle zekerheid gebruiken we met kruim gevulde pva-netjes om het (gesoakte) haakaas, Mighty Mussel van Superior Baits in dit geval, wiervrij te laten landen. Verder gebruiken we vanwege de behoorlijke afstand zware inline loden, op Safety Sleeves van Fox.

 

 Wat belangrijks

Geheel volgens verwachting is het de dag erna vrij stil, de meeste activiteit bestaat uit eierenbakken, sterke verhalen vertellen en zo nu en dan eens een te gretige meerkoet uit onze lijnen bevrijden. In de loop van de middag wordt het aas opnieuw ververst en pva-netjes strak gevuld met boiliekruim. Daarmee kunnen we de (onder)lijnen nog zorgelozer uitvaren en nog wat dichterbij het wier leggen. We raken er namelijk steeds meer van overtuigd dat er in het open water weinig vis zit en in het groen waarschijnlijk des temeer. Dat vermoeden wordt al snel bevestigd. We beazen de haken – Kevin gebruikt Arma Points XSC van Fox in maat 8 en ik Korda Kranks in maat 6 - en varen de lijnen van rechts naar links opnieuw uit. De ‘open hengels’ schuiven we wat verder op naar het opgehoopte wier.

 

 



Alles wijst erop dat hij eigenlijk onbewust opzoek is naar wat zijn instinct hem al heeft ingefluisterd

 


 

 

We voeren en vissen met gesoakte boilies, waarvan we sommige verkruimelen, we blijven echter zuinig. Wanneer Kevin zijn ‘verjaardagshengel’ opnieuw heeft gepositioneerd is het inmiddels windstil en daarom besluit hij nog eens terug te varen en het wier aan een nadere inspectie te onderwerpen. Hoewel het al voor de tweede dag op rij bewolkt is, zet hij terwijl de boot uitdrijft alvast zijn polaroid op. Ik kijk vanaf de kant toe en zie hoe vastberaden mijn maat te werk gaat. Alles wijst erop dat hij eigenlijk onbewust opzoek is naar wat zijn instinct hem al heeft ingefluisterd. Wanneer hij kort aan de tegenoverliggende oever komt, duwt hij wat overhangende boomtakken opzij. Hij tuurt enige tijd met zijn hoofd pal boven het stille wateroppervlak, dan veert hij plots wat sneller op en kijkt geschrokken over zijn schouder mijn kant op. Op dat moment weet ik dat hij wat belangrijks heeft gezien.


Tot diep in de avond gaat het over de vis die daar in zijn achteruit geparkeerd lag, in dat dikke pak afgestorven wier. In het silhouet dat hij zag pasten zijn drie eerdere vissen van die stek met het gemak in één keer in. Hij zou ze er althans zo voor willen inruilen.

 

karpervissen 10
Mijn grootste Franse vis…

 

Verrassing op rechts

Wanneer het verhaal tussen de andere gespreken langzaamaan naar de achtergrond verdwijnt, staan we tegen middernacht net wat te keuvelen bij mijn rechtse hengel als daarvan de top plots kromtrekt. De molenslip staat zeer strak afgesteld, immers ligt ook dit haakaas pal tegen het wier. Ik trek de hengel uit de steunen en loop meteen met de gekromde hengel een paar passen achteruit. Ik heb er óf een log gevaarte aanhangen óf een kleine vis verpakt in enkele kilo’s groene zooi. Kevin springt ondertussen in de boot en legt deze met zijn neus in de richting van mijn gehaakte vis; ik kan zonder moeite instappen. Gecontroleerd geeft Kevin gas, terwijl ik al opspoelend de druk erop houd. Na een dikke honderd meter komen we aardig in de buurt van de vis maar weten we niet meer exact wáár we zijn…
“Zal ik dan toch maar even mijn hoofdlamp aanzetten?” Logisch dat Kevin dat vraagt, het is stikdonker en we weten allebei dat we vlakbij een gigantische muur van wier dobberen. De zenuwen slaan echter direct toe als we aan het einde van de lichtbundel een enorme bruingele flank in het dampende water ontwaren, maar dieper dan dit durf ik de hengel niet te buigen…

 

In enkele seconden tijd flitst er van alles door mijn hoofd; hoewel bijna tien jaar niet meer in Frankrijk te hebben gevist, deed ik vroeger frequent serieuze wateren aan. Cassien, de Moezel en tijdens de laatste trip in het voorjaar van 2005 zat ik zelfs twee weken aan Oriënt. Ook al zat mijn hoofd ervan vol in die tijd, nooit ving ik een échte Franse bak. En nu hangt hij daar ineens! Uit het wier en uit zijn aanstaande wintermodus getrokken. De vis is nog meer overrompeld dan ik en geeft amper sjoege. Zittend op mij knieën rek ik me maximaal uit, zodat de vis zo hoog mogelijk bovenin het water blijft en Kevin in één beweging het net eronder steekt en ophaalt. We verkeren in euforie, maar zijn vooral verbaasd over het volume van deze gigant en ook omdat deze vis van een volledig ander deel van het water komt.

 

karpervissen 11
Een flinke schubkarper in dit geval…

 

Kev gaat los

We varen aanvankelijk rustig terug, maar als de relaxte sound van een vreedzame kabbel die langs onze rubberboot afglijdt plots wordt onderbroken door een gierende beetverklikker gaat de gashendel volledig om. Terwijl de boot nog voortdrijft, springt Kev al op de kant en ontferm ik me verder over mijn vangst. Ik heb lieslaarzen aan, dus stap ik aan de oever uit en besluit om de vis rechtop naast me in het net vast te houden. Kevin zit ondertussen aan de andere kant van het schiereiland in het eenmansbootje dat daar al klaar lag; deze vismaat is niet voor één gat te vangen.


De dril die volgt is eigenlijk een exacte herhaling van de minuten ervoor. De wierstok was weer afgegaan, en de gehaakte vis reageerde slechts loom en overrompelt als het ware. Kevin trok zich ernaar toe, knipte zijn hoofdlamp aan en schepte meteen een vis van formaat. Een flinke schubkarper in dit geval… Wat mij betreft ‘sessie geslaagd’ en na de nachtelijke fotosessie de hoogste tijd om wat meer op mijn lauweren te rusten en vooral heel bewust van de naderende laatste dag en nacht hier te genieten. Maar bij Kevin werkt dat niet zo, die schiet in een hoger level en met het machtige silhouet van de vooravond nog vers in zijn achterhoofd, zet hij er zelfs een extra tandje bij. Amper een uur later vangt hij een spiegel die het gemiddelde gewicht van zijn beide vissen deze nacht op exact 40 pond brengt! Maar we zijn er nog niet…

 

karpervissen 12
Kevin doet er nog een schepje bovenop!

 

Gretigheid

Diezelfde nacht vang ik de enige vis op één van de middelste hengels. Het is een langgerekte lichtgewicht met een aantal grote en kleinere schubben mooi verdeeld over het hele lijf. Wel een oudje zo te zien. Tegen de ochtend gaan we tevreden, maar gebroken de slaapzak in en hoewel we best nog wel een vroege aanbeet verwachten blijft het stil. Pas laat in de ochtend gaan we aan de eieren met spek en een paar serieuze bakken koffie. Ik geniet van het buiten zijn, terwijl ik ondertussen af en toe heerlijk wegdroom bij het denken aan mijn vangst. Het is een voldaan gevoel dat overheerst... Bij Kevin valt er een grote mate van gretigheid te bespeuren. Hij is duidelijk nog niet klaar, hij kijkt tevreden maar alles wijst erop dat hij de laatste 24 uur maximaal gaat benutten om zijn hotspot volledig op te souperen. Ik ken behoorlijk wat fanatieke vissers en er is zeker wel een aantal net zo fanatiek, maar nooit meer dan Kevin. Gedurende de dag zie ik hem in de weer met onderlijnen knopen, aas soaken óf chrushen en pva-netjes vullen. Twee keer gaat hij het water op waarbij zijn uiterste hoekje de meeste aandacht geniet. Als hij terugkomt vertelt hij me dat ie nu vermoedelijk weet hoe de vissen zich bewegen wanneer ze op de spaarzame momenten uit het wier komen. Het kost me wat moeite om Kevin zijn ontdekking volledig helder te krijgen in mijn hoofd. Het heeft vooral te maken met het decor onderwater, zoals de takken waaronder hij eerder die heel grote vis ontwaarde, een dik wierpak dat steeds dunner wordt én een onontdekt minuscuul open plekje ertussenin. Kevin gaat één loze hengel binnen draaien en deze op die bewuste spot leggen. De hengel die tot nu al zijn vissen opleverde blijft onveranderd maar wordt wel even ververst. Het zou volgens mijn maat nu maar eens zo kunnen zijn dat deze hengel nu volledig lamgelegd blijkt. En ja hoor, daarin kreeg hij weer gelijk.

 

karpervissen 13
Op je lauweren rusten in Frankrijk, ik ga niet nog eens tien jaar wachten.


karpervissen 14
Het is een langgerekte lichtgewicht met een aantal grote en kleinere schubben mooi verdeeld over het hele lijf.

 

Het silhouet

We besluiten zolang mogelijk op te blijven en om de donkere uren wat te veraangenamen verleggen we het avondeten een paar uur naar achteren. Het gehakt is door het koele weer - zo te zien – hartstikke vers gebleven, net als de voorgesneden groenten. En zo zitten we rond elf uur in de avond aan twee riant gevulde borden macaroni met een overdaad aan saus. Het is gezellig en we hebben genoeg gesprekstof, maar aan een stilte tijdens het uitbuiken merk ik dat mijn maat eigenlijk wel een aanbeet had verwacht… Hoe mooi is het dat uitgerekend op dat moment zijn eerder verplaatste hengel kromtrekt?

 

 


 

Dan gaat er een gebalde vuist omhoog; hier ligt Kevin zijn recordvis!

 


 

 

Van echt drillen is deze trip geen sprake; gehaakte vissen worden loom uit het gelid getrokken en vanuit de boot zo het net in gehesen. Ook deze spiegel gaf geen indrukwekkend gevecht en daarom is het formaat van de vis des te verrassender. In het donker van middernacht schiet ik wat foto’s van Kevin en zijn veertiger. Daarna weet hij niet hoe snel hij zijn lijn weer moet uitvaren. Nu ben ik zelfs verbaasd over zoveel fanatisme.

 

karpervissen 15
Als je hem zo bezig ziet, weet je dat zijn vizier op ‘vangen’ staat gericht.

 

Pas de middag erna, we zijn dan op de terugreis, vertelt Kevin hoe rusteloos hij die nacht is ingegaan. Dat terwijl ik heb geslapen als een roosje. Ik werd pas wakker van een koude kreet in de vroege ochtendstilte. Kevin stond blijkbaar al bij zijn hengel, nog voordat de top begon te buigen.

 

karpervissen 16
Een koude kreet in de vroeg ochtendstilte.

 

Als ik kom aangesneld zit hij al in het bootje op weg naar de vis. Van afstand zie ik het water deinen en hem achteroverleunend met het handvat onder zijn oksel de hengel sturen. Tegen zijn linker onderarm leunt de schepnetsteel, het net buigt door onder de watermassa als hij het ophijst. Als de hengel wordt neergelegd, weet ik dat dé vangst tussen de mazen ligt. Mijn maat buigt voorover voor een goede blik. Dan gaat er een gebalde vuist omhoog; hier ligt Kevin zijn recordvis!

 

Dit artikel verscheen eerder in ons magazine Dé Karperwereld. Sommige artikelen verschijnen later online, weer andere avonturen blijven in het papier gevangen… Ben jij ook een fanatieke karpervisser en wil je graag voortaan de beste artikelen als eerste lezen? Neem dan nu een voordelig abonnement en ontvang ’s lands oudste karpermagazine voortaan ‘vers van de pers’ in huis. Hoe…: klik hier!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.