Hopen op Hollandse Glorie


07 april 2018 | Lesley Adamzek

Terwijl het grind knarst onder de banden van mijn auto, zet ik het volume van de radio omlaag. Mijn oren nemen een spitse vorm aan wanneer ik kijk hoe de hazen lopen naar veilige gronden. Met dezelfde voorzichtigheid nader ik het water en doof mijn autolichten…

 

Twee bergschoenen krijgen een herkansing om zonder glibberen en glijden m’n visspullen naar de waterkant te brengen. De modder hecht zich fanatiek onder de zolen. Met eenzelfde soort fanatisme ben ik ook aan het water gehecht geraakt. Moderne trolleys die op caravans lijken hebben hier geen kans van slagen, tenzij de droogte wekenlang aanhoudt. Ik kies er dus voor om mijn rug te bepakken met een slaapzak, poncho, waadpak, vier klaargemaakte onderlijntjes, een onthaakmat en mijn camera. Onder mijn linkerarm draag ik een verschrikkelijk wanhopig stuk staal wat slaapcomfort moet gaan opleveren. Mijn rechterhand is gevuld met twee losse foedraaltjes en een schepnet. Na een succesvolle glijpartij en een verkrampte linkerarm verder, kom ik bij mijn sexy stekje aan. Ongeduldig laat ik mijn stretcher los en leg de twee foedraaltjes in het natte gras. Het is buiten fris, nat en donker. In de verte zie ik kunstmatig oranje licht schijnen. Ik wend mijn hoofd af van het licht en focus voor de aankomende uren op het water. Ik ritsel de poncho uit mijn rugzak en bouw een primitieve verblijfplaats om nattigheid te voorkomen. Het weer is erg vochtig en alleen de dauw al doordrenkt mijn materiaal. In een flow prik ik een tweetal steunen per hengel in de grond. Ik spreid graag mijn kansen omdat ik maximaal twee hengellengtes uit de kant vis. Rechts ligt een klein schattig onderlijntje op een diepte van 40 á 50 centimeter bij een struikgewas, een plek die ik niet graag kapot wil vissen. 

 

Hopen op Hollandse Glorie 02

 

Blankgehalte

Twintig meter verder plaats ik twee andere steunen in de grond. Mijn hengel dirigeert de montage ongeveer vijf meter uit de kant. De bodemgesteldheid is alles behalve hard. Met een geavanceerde dieptemeter zou menig mens nog uren blijven zoeken naar dat ene harde stukje bodem én toch ga ik erop vissen. Op deze plek gebruik ik een soepele onderlijn met een uitgebalanceerde haakaas. Het is geen demowater met harde platen, zwoele geultjes en een overdosis aan kalk om het water in conditie te houden. De natuur regelt het zelf én ik pas mij er op aan. Mijn blankgehalte heeft de afgelopen periode de overhand genomen, toch blijf ik gehecht aan het groene decor die deze omgeving rijk is. Maar soms ben ik bevoorrecht om een run te krijgen; zo ook deze nacht. Mijn slaapzak, poncho en twee modderige bergschoenen nemen door mijn onkunde een loopje richting mijn rechter hengel. Het bonkend stuk spier in mijn lichaam dendert op aangename toeren. Mijn linkerarm krijgt de taak om de molen te bedienen, terwijl mijn rechterarm zich mag verkrampen door een oer-Hollands monument. Ik verlies na een paar minuten het contact met de vis. “Het zal toch niet hé?” 

Tevergeefs probeer ik het contact te herstellen. Ik vind het vervelend om mijn hoofdlamp te gebruiken, maar toch zet ik deze aan om grip te krijgen op de situatie. 
Mijn lijn loopt in één rechte streep naar het struikgewas, balen! Oké, slip los, hengel op de steunen, waadpak aan, schepnet in de hand en op zoek naar wat geluk! Mikado, een spel dat zonder trillende handjes een overwinning kan opleveren… Ik kan haar niet scheppen door de dichtheid van het struikgewas. In een opwelling haal ik mijn net uit het spreidblok. Heel langzaam omvouw ik de mazen van het net om haar heen. Mijn handen trillen van geluk! Het blijft opmerkelijk dat een omgeving in combinatie met een vangst ervoor kan zorgen dat blijdschap een zwaardere lading krijgt. Zo geschiedde het in deze donkere ochtenduren. Ze bracht mij geheel op authentieke wijze een nieuwe vlam voor het water. ’s Ochtends vroeg in het kersverse ochtendlicht zag ik voor het eerst haar glanzende vacht, echt werkelijk waar fantastisch! Bruin gekleurd door de conditie van het water, schubben die haar uniekheid verklaren en de schadevrije jaren die zij tot op heden heeft gezwommen is terug te zien aan haar mondje Ze heeft een exclusieve smaak, want mijn mat lag bezaaid met gekraakte mosselschelpen. Het water heeft een overdosis aan natuurlijk voedsel. Veel groepen trekvogels komen hier tot rust en ontdoen zich van de nodige voedingstoffen. De boeren oogsten mais en laten hun sporen na in het voordeel van de karper. Het water is gevuld met wiervelden die gelijk staan aan spinazie. De natuur heeft genoeg te bieden en dat is terug te zien aan haar glanzende vacht! 

 
Wil jij het complete artikel uit deze Karperwereld 119 graag als eerste lezen? Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier!

Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.