De terugkeer


14 april 2018 | Roy Alofs

Iedere karpervisser kent wel een vangst die gegrift staat in zijn geheugen. Dat kan soms zijn vanwege het imposante gewicht van zo’n vis of juist de bijzondere omstandigheid waarin zo’n vangst tot stand kwam. Heel soms heeft het te maken met beide factoren, net zoals karpercrack Roy Alofs vorig jaar overkwam. Dit moet je echt lezen…

 

Met knikkende knieën en een lichaam dat weerstand biedt, loop ik stug door. Maar de twijfel neemt bij elke stap die ik zet wat meer toe. Ik kan namelijk nog terug naar het water waar ik de afgelopen ochtend nog een aantal prachtige vissen mocht fotograferen en tevens ook erg fijn in alle rust ‘mijn ding’ kon doen. Het is goed mogelijk er aantallen te vangen, en de kans op grote vis is er ook aanwezig. Ik besluit om een pauze in te lassen en even te gaan zitten, want dit werkt niet zo. Het is eerst tijd voor wat rust en orde. De weerstand en twijfel is vooral op emotioneel vlak. Ik heb het betreffende water namelijk al een jaar of tien niet meer bevist. Terwijl ik er erg fijne herinneringen op visgebied aan over heb gehouden. Daaraan ligt het dus niet, maar het vissen op dit prachtig grote meer werd destijds abrupt onderbroken. 

 

Noodlot

Het was niet alleen een plek die ik bezocht om te vissen. Het was ook een vaste vakantiebestemming van mijn ouders. De caravan stond er het hele jaar door. Het was op een typische Franse camping met ook vooral Franse bezoekers. Het was juist daarom dat mijn ouders voor deze plek hadden gekozen en er vrijwel maandelijks terugkeerden. Het was een pitstop in het drukke leven van twee hardwerkende hulpverleners. De camping had nogal wat ‘karakter’, om het maar zo te benoemen. Het had weinig tot geen luxe. Haast verwaarloosd. Maar dat was ondertussen ook de charme ervan. Dit mede door de vele campingvrienden van mijn ouders. Het werd er gezellig gemaakt door de typische Franse cultuur en de bijbehorende gewoontes. Maar het werd helaas ook de plek waarin het noodlot voor mijn moeder toesloeg. Na enkele slopende weken in een Nederlands ziekenhuis kwam ze te overlijden. We hebben mijn moeder met onze familie teruggebracht naar deze plek en haar hier vervolgens een laatste rustplaats gegeven. Precies de plek waar ik zo graag viste. Het was een beetje ‘mijn stek’. Omringd door vele kleuren groen, bloemen en vooral een serene stilte. Hetgeen waar ook mijn moeder zoveel van hield. En ik zag dit altijd aan haar. Ze genoot en kwam tot rust. Rust die ze na een roerige periode op privégebied zo verdiende. Omringd door onze familie hebben we haar laten gaan. In het heldere water, tussen het frisgroene riet, omringd door vele zwanen. Een emotioneel maar ook erg mooi moment… 

 

De terugkeer 02

 

Drempel

Ik heb de plek nadien al vaker willen bezoeken en ook willen bevissen. Met een werppijp en een emmertje boilies stevig vastgeknepen in mijn handen, maar telkens draaide ik mij halverwege dit pad richting de stek weer om. Ik kon er niet aan… Maar dit keer had ik mezelf opgedragen om te gaan. Ik weet dat het goed gaat zijn, al is het vissen dan helemaal niet eens zo heel belangrijk. Na deze tussenstop besluit ik daarom mij opnieuw te behangen met al het materiaal en weer door te lopen. Ik fluister mezelf nu in dat er geen weg meer terug is. Aanpakken dus. Na elke meter dichterbij de speciale plek krijg ik een beter gevoel. De weerstand lijkt haast te zijn verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een optimistisch gevoel. En dat gevoel werd alleen maar meer bevestigd toen ik uiteindelijk arriveerde aan het water. De tijd leek te hebben stilgestaan, het was nog net als toen. Het groen leek alleen nog wat groener en het aantal bloemen rondom de rietkragen was zelfs toegenomen. De stilte voelde als een warm welkom. Ik kon alleen maar zitten, om me heen kijken en genieten. Maar ik had ook zicht op die ene speciale plek een tiental meter uit de oever in het heldere water. Het was goed zo. Na een uurtje besloot ik om deze nacht niet direct te vissen. Uit ervaring wist ik namelijk dat deze stek in deze tijd, de plaats zou kunnen zijn met kans op een goede vis. De paai was echter al geweest, maar ik wist dat er altijd een paar oude spiegels blijven rondhangen en die zijn zelfs niet altijd volledig afgepaaid. 
De beste tactiek voor nu is: eerst flink wat bollen erin met voldoende attractie. Ik nam de tijd voor het voeren en bleef daarna nog even hangen.

 
Wil jij het complete artikel uit deze Karperwereld 119 graag als eerste lezen? Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier!

Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.