Een speld in een speldenberg


22 april 2018 | Tom ter Weele

De mooiste tijd van het jaar is weer aangebroken: zomervakantie. Acht hele weken waarin ik als student geen enkele verplichting heb. Op een morgen, ergens halverwege de zomervakantie, krijg ik een telefoontje van Nikolai: “Wist je dat ze graskapers hebben uitgezet op dat wierputje waar jij in de winter wel eens zat?” 

 

Deze vraag zou het begin worden van een enerverende tijd op een herontdekt water… 

De vele bosschages samen met de overhangende wilg en het kniehoge gras maken het tot een plek waar je heerlijk weg kunt dromen.

 

De toon gezet

De avond na het bovengenoemde telefoontje sta ik al aan de rand van het betreffende water. Schijnbaar is dit wierrijke putje, aangelegd ergens begin jaren tachtig, ineens niet zo wierrijk meer. Nieuwsgierig als ik ben, wil ik dat maar al te graag met mijn eigen hengels ondervinden. De duisternis doet zijn intrede als ik voor het eerst een worp richting het midden van de amper twee meter diepe vijver maak. De ferme tik op de hengeltop verraadt een harde en bevisbare bodem. Slepend met een stuk lood merk ik dat er amper nog wier over is. De uitgezette graskarpers doen hun naam als herbivoor duidelijk eer aan. Als ik die avond ontspannen op mijn stretcher ga zitten en in alle rust over het water tuur, vraag ik me af waarom ik hier niet eerder ben begonnen met vissen.

 

02

De toon wordt gezet door een schreeuwende Delkim.

 

Hoewel de waterplanten het vissen niet helemaal mogelijk maakten heb ik er nooit serieus tijd in gestoken. Een aantal losse nachtjes, verspreid over het koudste seizoen van het jaar, brachten ooit eens één vis op de kant. Nu het wier verleden tijd is en er een periode met veel vrije tijd voor de deur staat is dit een ideale mogelijkheid. 

 

Vaak zijn het juist de eerste nachten die aangeven hoe succesvol (of niet) de volgende periode zal zijn. Ik merk dat ik zenuwachtig ben als ik de slaapzak over me heen trek, zal het gebeuren? Het geluk blijkt aan mijn zijde als al vroeg in de nacht de toon wordt gezet door een schreeuwende Delkim. De eerste vis is meteen een mooie schub; de volgende ochtend pak ik tevreden mijn spullen in. Hoewel het bij die ene vis is gebleven is het een positieve start!

 

03

Zo’n vis die je haast onmogelijk níet kan vangen.

 

Deze zomer geniet ik samen met Nikolai van de onverwachte rust aan het water. Een deel van de vissen die hier hun rondjes zwemt is vlak na het aanleggen van het water uitgezet en al meer dan dertig jaar oud! Geen wonder dat het vooral deze vissen zijn die bovenaan de ‘most wanted lijst’ staan. Aan het einde van de zomer kunnen we een aantal van deze vissen van het lijstje afstrepen. Het laatste slachtoffer, de op een na grootste schub van het water, is er zo één die je bijna onmogelijk níet kan vangen. Desondanks niet minder welkom! 

 

De grote schub

De zomer vliegt, zoals altijd, veel te snel voorbij en het najaar staat voor de deur. Nikolai vist fanatiek door op het putje terwijl ik afdwaal naar stromend water. Het zal begin oktober zijn geweest als ik vroeg in de ochtend wordt gebeld door Nikolai: “Ik heb hem, de grote schub!” Deze vis, de grootste van het water, is er zeker één waarvoor ik mijn spullen zonder twijfel op de trolley pak. Als ik om zeven uur arriveer is het water compleet verdwenen in een dikke mist. Het geheel ademt een mystieke sfeer… Samen wachten we tot de zon de mist oplost. Dan haalt Nikolai de sling uit het water en tilt hem de kant op. Mijn mond valt open van verbazing als hij de vis ontbloot. Dit gaat mijn verwachting vér te boven, wat een vis! Watertandend houd ik de ontspanknop van de camera, die op burst-mode staat, lange tijd ingedrukt. Vlak vóór de lens het pantserachtig schubbenlijf van één van de mooiste vissen die ik ooit heb gezien. De achtergrond wordt wazig, mijn focus ligt op exact op hetzelfde punt als die van de camera. Vanaf dat moment weet ik dat ik eens aan de andere kant van de lens zal zitten… 

 

04

Een pantserachtig schubbenlijf.

 

Lente

Na een koude winter breekt de lente aan. Naar mijn mening verreweg het mooiste seizoen van het jaar. In een paar weken tijd verandert alles van dor en grijs naar levendig en groen. Daarbij staat er ook een standaard vangst van ‘de grote schub’ op de agenda. Ieder jaar bezoekt hij namelijk wel één keer de kant in de late voorjaarsmaanden. De vangst op een ander water zorgt ervoor dat ik de eerste week van mei weer hier aan het water sta, een perfecte timing! De grote schub is dit jaar nog niet gevangen en met een beetje geluk komt hij één van de komende weken op de kant!

 

Naarmate de tijd verstrijkt, en enkele vissen de binnenkant van het landingsnet hebben gezien, voel ik de grote schub bijna binnen handbereik. Als ik op een zondag laat in de avond mijn hengels klaarmaak lijkt alles te kloppen. De temperatuur is aangenaam voor de tijd van het jaar en de luchtdruk is ideaal! Met veel vertrouwen positioneer ik beide hengels en breng ik de nacht onder de sterrenhemel door. Helaas… De volgende ochtend nog steeds geen teken van de grote schub, wel mag ik poseren met één van de andere mooie schubs die het water rijk is. Een uurtje later zit ik in de bus richting school en zie ik weer een drukke week tegemoet…

 

05

Eén van de vele mooie schubs die het water rijk is.

 

Breek de week 

Woensdagochtend  06.55 uur. Vijf minuten voordat normaal gesproken mijn wekker gaat, gaat de telefoon. Ik probeer de snooze-knop te vinden maar in plaats daarvan accepteer ik per ongeluk het gesprek. De ruis op de achtergrond laat me slaperig op het beeldscherm kijken. Ik zie een actief telefoongesprek met Nikolai en leg de telefoon naast mijn oor. Het eerste dat ik hoor is: “Ik heb de grote schub weer!” Ik schrik klaarwakker en zit bijna direct rechtop in mijn bed, balend hang ik na een kort gesprek de telefoon weer op. Nikolai, die nog aasde op een andere vis, had hem ook liever aan mijn hengel gezien. Maar ja, zo werkt het nou eenmaal niet… Dat de omstandigheden echt perfect waren blijkt een week later, als ik hoor dat de grote schub zelfs een tweede keer is gevangen in de 48 uur nadat ik mijn spullen had gepakt!

 

06

We moeten oppassen dat de staart niet buiten beeld valt.

 

 


 

Een ‘oude spiegel’ is eigenlijk nogal een understatement. Een heus kasteel ergens uit de middeleeuwen volstaat beter.

 


 

 

Dat het geluk even niet aan mijn zijde is moge duidelijk zijn. Toch blijf ik stug doorvissen, ook al zal de grote schub zich nu wel even niet laten zien. Er zwemmen namelijk nog genoeg andere vissen die ik graag eens zou vangen. Mei gaat uiteindelijk voorbij zonder één van de beoogde vissen, maar juni begint goed: een nacht met meerdere vissen brengt onder andere één van de gehoopte oude spiegels op de kant! Een ‘oude spiegel’ is eigenlijk nogal een understatement. Een heus kasteel ergens uit de middeleeuwen volstaat beter. Tijdens het maken van de foto’s moeten we zelfs oppassen dat zijn staart niet buiten beeld valt... De weken vliegen voorbij en voor ik het weet zit ik al midden in mijn laatste tentamenweek. Tussen de tentamens door weet ik nog één spiegel van het oude bestand te vangen. Daarna begint de zomervakantie die grotendeels zal worden doorgebracht in Frankrijk. 

 

07

Tussen de schooldagen door.

 

Thuiskomen

De drie weken in het Franse land doen me goed na de hectische weken op school maar laten me tegelijkertijd verlangen naar het water in ons eigen kikkerlandje. Eenmaal weer in Nederland kan ik niet wachten om terug te gaan naar het water. Het voelt vertrouwd als ik eindelijk weer mijn banksticks in de oevers van het water steek. Een soort thuiskomst na de vele nachten die ik hier al heb doorgebracht dit jaar. De vele bosschages samen met de overhangende wilg en het kniehoge gras maken het ‘gewone parkvijvertje’ tot een plek waar je heerlijk weg kunt dromen. 

 

08

Het voelt vertrouwd wanneer ik eindelijk weer mijn banksticks in de oevers van het water kan steken.

 

Midden augustus zit ik samen met drie visvrienden verspreid rondom het water en drinken we gezellig een biertje. Zoals gewoonlijk domineert de grote schub een groot deel van het gesprek. We zijn het er over eens dat het weer eens tijd wordt voor een bezoekje op het droge. Dat gebeurt, net als in het voorjaar, wel vaker deze tijd van het jaar. Het nachtje vissen wordt uiteindelijk afgesloten met één vis voor Nikolai. De volgende avond sta ik trouw weer aan het water, dit keer is er geen andere visser te bekennen. Ik bevis de zone waar gisteren de vis werd gevangen.  Dit geeft me, samen met de verwachte weersomslag, meer vertrouwen dan de nacht ervoor…

 

 

09

Een deel van de vissen zijn al meer dan dertig jaar oud!

 

Grote kolken 

Die nacht wisselen de regenbuien en heldere periodes elkaar af. Pas tegen de ochtend, als de wolken al een tijd zijn verdwenen, krijg ik een aanbeet. Ik sprint naar de hengel die een meter of dertig verderop staat. Bij het oppakken voel ik een vis die zich duidelijk nog even niet wil laten stoppen. Hij cruiset naar het midden van het water, rustig laat ik hem zijn gang gaan. Er volgt een half uur van geven en nemen voordat het eindelijk meer nemen dan geven wordt. De vis draait moegestreden aan de oppervlakte, grote kolken verraden het formaat van de vis. De hoofdlamp ligt nog in de tent en dril daarom vooral op gevoel. Ik zie een hoog gebouwde schim aan het wateroppervlak verschijnen en steek op goed geluk het net eronder. Wow, zo’n hoge en korte vis ken ik niet!

 

10

De grote schub in vol ornaat.

 

Snel druk ik een bankstick tussen de baleinen van het schepnet en loop ik naar mijn plu om daar de hoofdlamp en onthaakmat op te halen. Terwijl ik terug loop bedenk ik welke vissen deze bouw en dit formaat passen, maar niets komt in me op. Het zal toch niet…? Zo lang was hij niet… toch? Ik merk dat ik sneller begin te lopen. Ik gris de hoofdlamp van mijn stretcher en leg de weg terug nog sneller af dan tijdens de run.

 

11

Als ik de vis zijn vrijheid teruggeef begint het pas echt door te dringen.

 

Mijn adem stokt als ik hangend boven het schepnet de hoofdlamp aanklik. De vis die net nog kort leek blijkt ineens meer lengte te hebben dan verwacht. De knik achter zijn kop vertelt me met wie ik te maken heb, het is hem! Door de adrenaline til ik hem, hoewel hij zeker over de twintig kilo gaat, met gemak over de gekapte rietkraag heen. Eenmaal op de mat geef ik de Kurv Shank een tik onder zijn oog en bedank hem binnensmonds. Heel even bewonder ik de vis, daarna sluit ik de sling om hem heen en hang hem zorgvuldig in het water.

 

Na de vangst van de schub doe ik geen oog meer dicht. De volgende ochtend staat Nikolai, die na het tiende gemiste gesprek eindelijk zijn telefoon opnam, al vroeg naast mijn tent. We kunnen het nog amper geloven. Na het maken van de foto’s geef ik de vis zijn vrijheid terug en kan het genieten pas echt beginnen. Een week later, op mijn verjaardag, zitten we er weer. Samen genieten we van een biertje, praten we nog wat na over de vangst van vorige week en smeden we alweer plannen voor het najaar. 

 

12

Een verjaardagscadeau in de vorm van de halve rijen.

 

Die nacht vangen we beide nog een vis. Een verjaardagscadeau in de vorm van ‘de halve rijen’ maakt alles compleet! De volgende ochtend tuur ik nog een laatste keer over het water, wetend dat ik hier dit najaar niet meer terugkom. Een nieuw avontuur roept! 

 

Dit artikel verscheen eerder in ons magazine Dé Karperwereld. Sommige artikelen verschijnen later online, weer andere avonturen blijven in het papier gevangen… Ben jij ook een fanatieke karpervisser en wil je graag voortaan de beste artikelen als eerste lezen? Neem dan nu een voordelig abonnement en ontvang ’s lands oudste karpermagazine voortaan ‘vers van de pers’ in huis. Hoe…: klik hier!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.