Karpervissen in de polder - Als ponden er niet toe doen


14 september 2018 | Koen Verweij

In mijn blog op deze site schreef ik eerder het verhaaltje Verscholen tussen de weilanden. Een kort verslag over twee avondsessies. Het verhaaltje eindigde als volgt: ik stel mijzelf de vraag wat voor schatten er nog meer in dit donkere water huizen. Ik ben nieuwsgierig. Er zit niets anders op, voorlopig zit deze jongen aan dit water, verscholen tussen de weilanden…

 

Na de twee avondsessies, met als resultaat drie prachtige karpers op de mat, nam dit op het eerste gezicht alledaagse water mij steeds meer in beslag. Gedurende het voorjaar bracht ik er een groot deel van mijn vrije tijd door. Het betreft een water dat iedereen wel in zijn nabije omgeving heeft. Misschien juist daarom wijd ik hier graag een artikel aan. Vaak denken we dat het gras groener is bij de buren. Geregeld hebben we het dan over onze Franse buren. En het klopt… het is daar ook mooi, maar dichtbij, vlak voor je neus, kan het ook prachtig zijn! 

 


Zo was ik dus helemaal in de wolken na het vangen van de eerste vis uit dit alledaagse water...

 

Ook ik kan lekkerbekkend naar plaatjes kijken van megabakken, gevangen in verre oorden. Zelf vis ik tijdens vakanties graag in Frankrijk, hoewel ik me daar dan niet specifiek richt op de ponden. Daar gaat het bij mij uiteindelijk niet om. Ook in Nederland komen de ponden zeker niet op de eerste plaats binnen mijn visserij. Een water moet natuurlijk karpers bevatten. Dat is een voorwaarde waar ik als karpervisser niet omheen kan. Bevat een water karpers en staat mij de omgeving aan, dan ga ik er (ongeacht of er wel of geen dertig- of veertigponders zwemmen) vol goede moed aan de slag. Een topvis van een water mag van mij ook een flinke twintigponder zijn. Daar kan ik, als ik hem vang, lang van nagenieten. Gaat deze beleving ooit uit mijn vissersbloed, dan ben ik bang dat ik de weg kwijt ben. Wie mij daarop betrapt mag een flinke trap onder mijn achterwerk geven, maar begrijp mij dan nu niet verkeerd… grote vissen vangen doe ik wel graag! Het is voor mij alleen niet een voorwaarde om ergens wel of niet te gaan vissen. Als de buffels er toch zitten en ik vang er een, dan ben ik oprecht blij! Ik hoop dat ik dat kan blijven uiten, anders loop ik zo meteen door een misverstand met een blauw zitvlak rond...

 

Tegenover mijn stek stond een grote eik, daar woonde familie valk...

 

Zo was ik dus helemaal in de wolken na het vangen van de eerste vis uit dit alledaagse water. Het water waar ik het telkens over heb is een smal kanaaltje van enkele kilometers lang. Op het oog niets bijzonders. Gevist wordt er bijna nooit en dat maakt het vangen van zo’n bak extra speciaal in mijn beleving! De twee daaropvolgende vissen waren kleiner, maar ongeschonden en mooi. Misschien nooit eerder gevangen. Na deze drie vissen wilde ik alles van dit water weten. Het complete bestand moest in kaart gebracht worden.


Elke dag wandelde ik langs het kanaal en elke dag voelde ik mij er meer thuis. Niet alleen zag ik waar de karpers zich vooral ophielden, maar ook zag ik hoe mooi de omliggende natuur was. Er waren vossen, hazen, buizerds, de kiekendief, reeën, onze nationale vogel de grutto en zelfs patrijzen. Geschrokken door mijn aanwezigheid doken ze, laag vliegend met korte snorrende vleugelslagen vanuit het lange gras op. Bij de plek waar de karpers zich vooral ophielden voerde ik elke dag een flinke kilo boilies. Tegenover deze plek lag een weiland met aan het einde een grote eik. In die eik hing een nestkast voor roofvogels. Daarin had familie valk zich gevestigd. Als ik ’s avonds voor mijn tentje zat was het alsof ik naar een live natuurprogramma keek. Door op één plek stil in de lucht te hangen, het zogenaamde bidden, speurden de valken telkens de grond af. Ze zochten hun favoriete prooi, de veldmuis. Had een valk er een in het vizier dan, om binnen de terminologie van het vissen te blijven, werd er middels een snoekduik aangevallen. Muisje na muisje werden het slachtoffer van deze succesvolle jagers. Ondertussen jaagde ik op een andere prooi, de karper.

 


Vissen met een uitstraling alsof ze hier al sinds mensenheugenis rondzwemmen…

 

Een prooi die zich, anders dan in de eerste twee sessies, steeds vaker ’s nachts of in de vroege ochtenduurtjes liet vangen. Opvallend waren de grote hoeveelheid kleinere torpedo-achtige schubs die in mijn net belandden. Wel ieder met een eigen karakter. Torpedo’s in alle soorten en maten. Ze deden me denken aan de karpertjes uit de Beemster. Vissen die zich daar prima kunnen voortplanten. Het leek erop dat dit hier ook gebeurde. Tussen de torpedoschubs door ving ik regelmatig iets groters. Ik heb het dan over de in deze regio veel voorkomende brute kanaalbakken. Vissen met een uitstraling alsof ze hier al sinds mensenheugenis rondzwemmen… Oervissen. Af en toe ving ik iets anders speciaals. Een voorbeeld hiervan is een prachtige rijenkarper. Voor de pondenjagers niet erg interessant, maar ik kan je vertellen dat ik na het vangen van deze vis lange tijd heb kunnen nagenieten! Hoe mooi is het om zo’n vis in de vroege ochtend voor de lens te houden in een uitgestrekt gebied, moederziel alleen. Op zo’n moment kan ik mezelf gelukkig prijzen en weet ik maar al te goed waarom ik juist op dit soort wateren vis. Ook hier is het gras groen, knalgroen, als je er oog voor hebt!

 


De tweede vis van de eerste sessie vlak voor het donker...

 


Ook de tweede avondsessie hoefde ik niet lang te wachten op succes.

 

Iets speciaals

Het kan alleen aan mezelf liggen… Een mooie zin om deze alinea mee in te leiden, want zo was het ook! Op een water als dit waar ik de enige visser was, had ik alles zelf in de hand. Zowel falen als slagen zou het resultaat zijn van mijn eigen handelen. Ik hoefde geen rekening te houden met mogelijke stekkenpezers of andere vissers en hun voercampagnes. Wat dat betreft maakte ik het mezelf makkelijk door voor dit water te kiezen. Vistechnisch deed ik dan ook niet moeilijker dan nodig. Mijn gebruikte bodemrigjes bijvoorbeeld… deze zouden prima gepast hebben in een jaren tachtig visboekje. Van dressuur kon immers geen sprake zijn! Wat niet wilde zeggen dat alle karpers dan ook meteen makkelijk vangbaar zouden zijn. Voor een aantal karpers bleek dit wel het geval, want al snel dubbelde ik er een aantal. Ik heb dan vaak de neiging te stoppen op een stek, denkende dat ik het bestand al compleet gevangen heb. Op warme voorjaarsavonden zag ik echter geregeld karpers aan de oppervlakte die ik, als ik het goed zag in het donkere water, nog niet eerder gevangen had. Dit motiveerde mij om door te gaan. Ik bleef doorvoeren en doorvissen en natuurlijk ving ik af en toe dezelfde vissen nog een keer, maar regelmatig ving ik ook een nog niet eerder gevangen exemplaar. Toch overtrof geen van alle de eerder gevangen bak en rijenkarper. De polderachtige torpedoschubs en typische kanaalschubs bleven wel komen en daar genoot ik van. Ik had niets te klagen en wilde dat ook niet. Toch wilde ik het voorjaar graag afsluiten met iets speciaals. Een vis om het verhaal mee af te ronden. Eerlijk gezegd geloofde ik daar niet meer zo in. Ik had het idee inmiddels het complete bestand geland te hebben. Dat er ergens in dit water een nog niet eerder door mij gevangen schub met mijn naam erop rondzwom, kon ik op dat moment niet weten. Een schub zo oogverblindend mooi…

 


Met een rijen als deze in de vroege ochtend, prijs ik mezelf gelukkig...

 

Ik voerde en viste door. Week na week, maar de bodem van de put leek, zoals ik al verwacht had, bereikt te zijn. Halverwege het kanaal, bij de stek waar ik iedere dag voerde, liepen de vangsten terug en wat ik nog ving waren de vissen die ik al eerder geland had. De begroeiing langs het kanaal reikte inmiddels tot aan mijn heupen. Als nachtvisser sleur je toch altijd behoorlijk wat materiaal mee. Het werd steeds moeilijker de stek te bereiken. Waar deed ik het nog voor? In ieder geval niet voor de vangsten. En toch genoot ik nog volop. Want vissen is zoveel meer dan alleen vangen.

 

Het hoge gras zorgde voor veel beschutting en de omliggende weilanden en akkers lagen hoger dan het schouwpad langs het kanaal. Dit zorgde ervoor dat ik buiten het zicht van het wild bleef en ik ze tot zeer dichtbij kon naderen. Op een avond, ik had het plan een nachtje te gaan vissen, had ik de wind van voren. In de verte, vlak bij mijn voerstek, stond een ree. Door de windrichting kon deze mij niet ruiken. Ik liet mijn visspullen staan. Met de telelens op de camera sloop ik dichter en dichterbij. De ree had niks door, keek af en toe wel op, maar graasde vervolgens rustig verder. Op een gegeven moment was ik zo dichtbij dat de ree mijn geritsel door het hoge gras hoorde. Opnieuw keek hij op en maakte daarbij een zenuwachtig kuchend geluid. Een karper kan nieuwsgierig zijn, maar een ree zeker ook. De rollen waren omgedraaid. Nu kwam de ree steeds dichter naar mij toe. Ik wachtte nog even met fotograferen, maar stelde wel alvast de juiste sluitertijd en diafragma in. Dit zouden wel eens foto’s kunnen worden om van te watertanden. Pas toen de ree binnen strafschopafstand stond, maakte ik enkele foto’s. Het klappen van de spiegel van de camera en mijn opverende beweging zorgden ervoor dat de ree, na eerst even verbaasd opgekeken te hebben, er geschrokken vandoor ging. Voor mij was de sessie nu al geslaagd, ook al zou ik deze nacht geen enkele karper vangen.

 


De rollen zijn omgedraaid, de ree komt steeds dichter naar mij toe.

 

Fatsoenlijke run

Het voorjaar vorderde in rap tempo. De zomer naderde en ik had het plan mij dan te gaan richten op andere wateren. Voordat het zover was wilde ik dit voorjaarsproject wel serieus afronden. Het korte kanaaltje had ik eigenlijk maar vanaf één stek bevist. Mijn stek lag in het midden van het kanaal, naar links tot de sluis circa anderhalve kilometer en naar rechts een vergelijkbare afstand. Iedere karper zou mijn stek gepasseerd moeten hebben zou je denken. Of toch niet? Zouden er karpers zijn, zó honkvast, dat ze deze kleine afstand niet overbrugd hebben? Ik kon het me niet voorstellen, maar omdat ik de anderhalve kilometer naar mijn stek steeds moeilijker kon bereiken, besloot ik toch te gaan vissen aan een op het oog minder aantrekkelijke stek, dichter bij één van de twee sluizen. Overigens zijn deze sluizen al jaren geleden buiten werking gesteld en is passeren voor een karper niet mogelijk. Sceptisch had ik een midweek lang voorgevoerd op de nieuwe stek, dit zonder al te veel vertrouwen en met een lichte vorm van heimwee naar de oude stek. Bij de start van het weekeinde zette ik mijn kamp voor de nacht op. Die nacht ving ik brasem na brasem. Op de vorige stek in het midden van het kanaal had ik er maar enkele gevangen. Ik was er wel klaar mee… 


Als nachtvisser sleur je toch altijd behoorlijk wat materiaal mee.

 

Totdat ik rond een uur of vier een fatsoenlijke run kreeg! Een behoorlijke karper nam flink lijn en vocht voor wat ie waard was. Na landen bewaarde ik deze vis tot het eerste ochtendlicht even in de bewaarzak. Ik doe dit niet vaak, want nachtfoto’s kunnen ook prachtig zijn. Toch wilde ik deze vis bij daglicht fotograferen. Dit omdat ik zo ontzettend graag dé afsluiter van dit project wilde vangen en ik, tegen beter weten in, deze vis zo beschouwde. Eenmaal voor de lens zag ik dat deze karper slap in het vel zat. Waarschijnlijk net afgepaaid. Ik ben blij met iedere karper, maar dit was niet dé afsluiter waar ik op gehoopt had en zeker niet een foto boven de schoorsteenmantel waard. 

 


Toch niet helemaal moederziel alleen...

 

Wel was het een karper die ik nog niet eerder gevangen had en dat gaf hoop! Na terugzetten hing ik de bewaarzak over de paraplu om te laten drogen. Het viel me daarbij op dat, ook al had ik de vis maar kort gezakt, er ontlasting van zowel boilies als gebroken schelpen in de zak zat. Dat de boilies gegeten werden was een goed teken, maar geconcludeerd kon worden dat deze vis niet de moeite had hoeven nemen om naar de voerplek halverwege het kanaal te zwemmen. De mosselscherven lieten zien dat er naast mijn voer genoeg ander eten te halen was in dit water. Mijn boilies waren niet veel meer dan een extra lekkernij! Ik vroeg me af of er nog meer honkvaste vissen in dit stukje kanaal huisden en besloot hier een weekje door te voeren. Volgend weekend zou ik mijn allerlaatste sessie van dit voorjaar aan dit kanaal vissen op deze stek. Mijn laatste kans op dé afsluiter waar ik zo op hoopte…

 


Met weinig tevreden... Het gras wuift in de wind. Alles is goed.

 

Natuurlijke perfectie

Het was 20 juni, volgens de astronomische kalender de laatste voorjaarsdag van het jaar. Morgen zou het zomer zijn. Met mijn kruiwagen volgeladen wandelde ik over het fietspad naar het kanaal. Aangekomen bij de sluis verliet ik dit pad en ploeterde een stukje over het schouwpad langs het kanaal, dat overigens nog steeds niet gemaaid was. Een half uurtje later lagen mijn hengels in en zat ik voor mijn pluutje. Die avond was het rustig. Langzaam zakte de zon weg en werden de laatste zonnestralen verdreven door een donkere nacht. Er volgde een oorverdovende stilte en deze werd helaas niet doorbroken door een fluitende beetmelder. De karpers bleven weg en ook de brasems lieten het afweten. Dit laatste was wel zo prettig en ik lag dan ook heerlijk te slapen. Onder mijn pluutje met een frisse wind langs mijn neus slaap ik altijd goed, beter zelfs dan thuis. ’s Ochtends, bij het eerste daglicht, nipte ik aan een bak dampende koffie. Dit was het dan… geen karper deze nacht, einde project. De zomer was aangebroken en ik was aan het dagdromen over de op de agenda staande nieuwe avonturen. Met name op de zomervakantie, lekker vissen in Frankrijk, kon ik me erg verheugen. 

 


Het groenste gras en dat zo dicht bij huis.

 

De aanbeet kwam dan ook voor mijn gevoel vanuit het niets. Een knalharde run, dus daar vloog mijn koffie door de lucht. Even later drilde ik de vis die ik al eerder gedrild had. Precies dezelfde honkvaste karper als de week ervoor had zich vergrepen aan mijn ‘haakaas’. Nadat ik deze vis respectvol teruggezet had begon ik meteen met opruimen. Ik was er, in de goede zin van het woord, nu echt klaar mee. Hier hoefde ik niks meer te verwachten. Op naar andere wateren. Hoe fout kon ik het hebben! En hoe blij was ik met deze foute inschatting! Twee van de drie hengels had ik al opgeruimd en juist op het moment dat ik de derde wilde opruimen werd de top kromgetrokken. De hanger klapte tegen de blank en de slip begon gierend de spoel te legen. Deze karper had zich het gehele voorjaar niet laten zien en besloot het verhaal alsnog een mooi gouden randje te geven. Ik wist tijdens de dril nog niet dat ik te maken had met de, in mijn ogen, perfecte schub. Een stevige grote karper, zo ontzettend mooi! De natuurlijke perfectie! Krachtig werd mijn hengel door deze beul gemarteld. Een heerlijk gevecht waar ik optimaal van genoot, omdat ik pas na landen kon beseffen hoe graag ik deze vis wilde ‘hebben’. Had ik geweten wat ik werkelijk aan de lijn had, dan had ik met knikkende knieën staan drillen.

 


Eén voor boven de schoorsteenmantel.

 

De karper ligt op de mat. Mijn onderarmen glijden langs de grote natte schubben. Mijn handen omklemmen de vis en ik kantel haar. Voorzichtig wordt ze opgelicht. Ik ben ervan overtuigd dat dieren de rust van een mens kunnen voelen en zich daar ook naar gedragen. Ze geeft geen kick en laat alles keurig gebeuren. In het kantelbare schermpje van mijn camera zie ik mezelf met mijn vangst. Ik positioneer de karper en stel scherp met de afstandsbediening. Dan druk ik door en laat de bediening vallen. Ik wacht op het klappen van de spiegel en leg haar voorzichtig op de zachte mat terug. De foto is gemaakt. Het is er een voor boven de schoorsteenmantel.

 

Dit artikel verscheen eerder in ons magazine Dé Karperwereld. Sommige artikelen verschijnen later online, weer andere avonturen blijven in het papier gevangen… Ben jij ook een fanatieke karpervisser en wil je graag voortaan de beste artikelen als eerste lezen? Neem dan nu een voordelig abonnement en ontvang ’s lands oudste karpermagazine voortaan ‘vers van de pers’ in huis. Hoe…: klik hier!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.