Hopen op Hollandse Glorie


22 oktober 2018 | Lesley Adamzek

Terwijl het grind knarst onder de banden van mijn auto, zet ik het volume van de radio omlaag. Mijn oren nemen een spitse vorm aan wanneer ik kijk hoe de hazen lopen naar veilige gronden. Met dezelfde voorzichtigheid nader ik het water en doof mijn autolichten… 

Korte nachten en veel slaap!

 

Twee bergschoenen krijgen een herkansing om zonder glibberen en glijden m’n visspullen naar de waterkant te brengen. De modder hecht zich fanatiek onder de zolen. Met eenzelfde soort fanatisme ben ik ook aan het water gehecht geraakt. Moderne trolleys die op caravans lijken hebben hier geen kans van slagen, tenzij de droogte wekenlang aanhoudt. Ik kies er dus voor om mijn rug te bepakken met een slaapzak, poncho, waadpak, vier klaargemaakte onderlijntjes, een onthaakmat en mijn camera.

 

Onder mijn linkerarm draag ik een verschrikkelijk wanhopig stuk staal wat slaapcomfort moet gaan opleveren. Mijn rechterhand is gevuld met twee losse foedraaltjes en een schepnet. Na een succesvolle glijpartij en een verkrampte linkerarm verder, kom ik bij mijn sexy stekje aan. Ongeduldig laat ik mijn stretcher los en leg de twee foedraaltjes in het natte gras. Het is buiten fris, nat en donker. In de verte zie ik kunstmatig oranje licht schijnen. Ik wend mijn hoofd af van het licht en focus voor de aankomende uren op het water. Ik ritsel de poncho uit mijn rugzak en bouw een primitieve verblijfplaats om nattigheid te voorkomen. Het weer is erg vochtig en alleen de dauw al doordrenkt mijn materiaal. In een flow prik ik een tweetal steunen per hengel in de grond. Ik spreid graag mijn kansen omdat ik maximaal twee hengellengtes uit de kant vis. Rechts ligt een klein schattig onderlijntje op een diepte van 40 á 50 centimeter bij een struikgewas, een plek die ik niet graag kapot wil vissen. 

 

02

Groenigheid kent geen tijd.

 

Blankgehalte

Twintig meter verder plaats ik twee andere steunen in de grond. Mijn hengel dirigeert de montage ongeveer vijf meter uit de kant. De bodemgesteldheid is alles behalve hard. Met een geavanceerde dieptemeter zou menig mens nog uren blijven zoeken naar dat ene harde stukje bodem én toch ga ik erop vissen. Op deze plek gebruik ik een soepele onderlijn met een uitgebalanceerde haakaas. Het is geen demowater met harde platen, zwoele geultjes en een overdosis aan kalk om het water in conditie te houden. De natuur regelt het zelf én ik pas mij er op aan. 

 

Mijn blankgehalte heeft de afgelopen periode de overhand genomen, toch blijf ik gehecht aan het groene decor die deze omgeving rijk is. Maar soms ben ik bevoorrecht om een run te krijgen; zo ook deze nacht. Mijn slaapzak, poncho en twee modderige bergschoenen nemen door mijn onkunde een loopje richting mijn rechter hengel. Het bonkend stuk spier in mijn lichaam dendert op aangename toeren. Mijn linkerarm krijgt de taak om de molen te bedienen, terwijl mijn rechterarm zich mag verkrampen door een oer-Hollands monument. Ik verlies na een paar minuten het contact met de vis. “Het zal toch niet hé?” 

 

 


 

Het blijft opmerkelijk dat een omgeving in combinatie met een vangst ervoor kan zorgen dat blijdschap een zwaardere lading krijgt

 


 

 

Tevergeefs probeer ik het contact te herstellen. Ik vind het vervelend om mijn hoofdlamp te gebruiken, maar toch zet ik deze aan om grip te krijgen op de situatie. 

 

03

’s Ochtends vroeg in het kersverse ochtendlicht.

 

Mijn lijn loopt in één rechte streep naar het struikgewas, balen! Oké, slip los, hengel op de steunen, waadpak aan, schepnet in de hand en op zoek naar wat geluk! Mikado, een spel dat zonder trillende handjes een overwinning kan opleveren… Ik kan haar niet scheppen door de dichtheid van het struikgewas. In een opwelling haal ik mijn net uit het spreidblok. Heel langzaam omvouw ik de mazen van het net om haar heen. Mijn handen trillen van geluk! Het blijft opmerkelijk dat een omgeving in combinatie met een vangst ervoor kan zorgen dat blijdschap een zwaardere lading krijgt. 

 

04

Close-up van een mosselliefhebster. 

 

Zo geschiedde het in deze donkere ochtenduren. Ze bracht mij geheel op authentieke wijze een nieuwe vlam voor het water. ’s Ochtends vroeg in het kersverse ochtendlicht zag ik voor het eerst haar glanzende vacht, echt werkelijk waar fantastisch! Bruin gekleurd door de conditie van het water, schubben die haar uniekheid verklaren en de schadevrije jaren die zij tot op heden heeft gezwommen is terug te zien aan haar mondje Ze heeft een exclusieve smaak, want mijn mat lag bezaaid met gekraakte mosselschelpen. Het water heeft een overdosis aan natuurlijk voedsel. Veel groepen trekvogels komen hier tot rust en ontdoen zich van de nodige voedingstoffen. De boeren oogsten mais en laten hun sporen na in het voordeel van de karper. Het water is gevuld met wiervelden die gelijk staan aan spinazie. De natuur heeft genoeg te bieden en dat is terug te zien aan haar glanzende vacht! 

 

Rouwdouwen

Mijn Nederlandse visserij bestaat uit korte nachten. Ik neem genoegen met minder uren en vangsten op jaarbasis. Overdag is het leven in volle gang, maar ’s avonds moet er toch geslapen worden. Ik kies er regelmatig voor om het aan de waterkant te slapen. ’s Avonds aankomen en ’s ochtends weer wegwezen. Het lijkt soms wel een crimineel bestaan; zien zonder gezien te worden. Als regisseur voor een B-film op een A-locatie, vertegenwoordig ik een slecht aansprekende serie: ‘de blanklist’. 

 

05

Wauw, wat een gave schub zeg!

 

Rouwdouwen, doordrukken, de dood of de gladiolen, niet opgeven, zolang ik ervan geniet blijf ik het doen, maar als het vissen hierdoor een andere dimensie krijgt dan pauzeer ik met plezier. Maar al te graag noem ik dit een haat-en-liefde verhouding. Ik was het eerder gewoon eventjes zat, maar toch nestelden mijn wortelen dieper in dit water. 

 

Er zwemmen bijzondere vissen die mij kippenvel kunnen bezorgen. Voor de zoveelste keer besluit ik om langs het water te rijden, maar nu bij daglicht. Ik struin de kanten af om aanknopingspunten te zoeken. Met mijn ogen knijp ik om het zicht te verscherpen en tuur naar vermoedelijke aaskringen. Zie ik het nou goed? Is dat teken van vis? Omdat ik het zeker wil weten loop ik naar een andere plek om het van dichtbij te bekijken. Het is namelijk alweer even geleden dat ik bevoorrecht mocht zijn hier te verblijven. Ik sta op een boomstam die boven het water rust. Plots schiet er een karper onder het kantje vandaan. Ik ga vissen! Op het gemak rijd ik naar huis om mijn visspullen te halen en cruise vervolgens terug om een poging te wagen. Dit keer vertik ik om mijn linkerarm te misbruiken door een lomp stuk staal. Ik dans over een weg van modder richting de locatie waar ik ga vissen. Zo’n vijfentwintig lange centimeters aan soepel onderlijnmateriaal met een boilie en daarbovenop een tijgernootje, moeten het gaan doen. De stek die ik wil bereiken is met een worp van circa dertig meter te bereiken, maar die haal ik niet. Mijn montage moest op een diepte van anderhalve meter liggen, niet vijf meter boven de grond! 

 

06

De stek nodigt uit om de hele avond over het water te turen.

 

Enfin, na een omweg heb ik het voor elkaar gekregen om ‘scherp’ te vissen én dat zonder het slijpen van de haak. Uren verstrijken en een zwerm van meerkoeten zijn wonderbaarlijk goed gestemd, gelukkig niet letterlijk. Al kijkend over het water blaas ik mijn slaapmatje op, het is immers tijd om te slapen. Ik slaap slecht en ik word regelmatig wakker om naar mijn hengels te kijken. Ze liggen er roerloos bij. De volgende ochtend word ik wakker door een overactieve blaas. Ik kijk op mijn klokje en zie dat het niet meer de moeite waard is om terug in mijn slaapzak te kruipen, want ik moet weer vroeg op pad. Terwijl ik mijn slaapspullen inpak hoor ik zachtjes mijn ‘verre worp hengel’ aflopen. Ik communiceer door een dun lijntje en geef soms gehoor, maar ik blokkeer vooral de drang van tijdelijke vrijheid. Uiteindelijk is het aan mij om een scheppende beweging te maken. Wauw, wat een gave schub zeg!  Wederom een vis met een mooie vacht en fijn staartje erop. Voor kwart over zeven uur heb ik een aantal foto’s gemaakt en ben ik genoodzaakt om direct weg te gaan.

 

Later die avond strooi ik wat gemalen tijgernoten, hennep en boilie kruimels op een drietal stekjes. Elk hoek van het water verdient aandacht en nodigt uit tot vissen. Met kleine beetjes voer probeer ik mijzelf te belonen. De avond erop wis het weer zover. Ik trek mijn bergschoenen aan en sjok met mijn rugzak en hengels naar de waterkant.

 

Bij aankomst hoor ik een paar keer één of meerdere vissen aan de overkant springen. Zonder na te denken besluit ik om aan de andere kant van het water te gaan zitten. Ik heb daar tenslotte ook wat voer gedropt. De stek nodigt uit om de hele avond over het water te turen. Ik draai mijn thermoskan open voor een lekker bakkie koffie. Plots springt er voor mijn neus een vis uit het water! Ik schrik door de onverwachte klap en knoei het nodige warme sap over mij heen. Ondanks een overactieve blaas wat dezelfde warmte afgeeft, was dit tóch echt warme koffie. Het springen blijft niet bij één keer, het gaat namelijk de hele avond en nacht door! Het NK hoogspringen lijkt zelfs in volle gang, ze springen zelfs recht boven mijn stek. Het is een signaal dat mij meestal vertrouwen geeft, maar echter niet de nodige aanbeten. 

 

07

Franse onderzeedienst.

 

Scherp vissen

De volgende ochtend moet ik weer de hort op, maar ik wil helemaal niet weg! De vissen veroorzaken serieuze boeggolven waardoor ik moeite heb om mijn rug naar het water toe te keren. Ruim twee uur vertraagd door de valse hoop die ik zelf heb gecreëerd, vertrek ik naar mijn dagelijkse bezigheden. Het tempo van niets vangen stapelt sneller op. Wat ga ik doen? Na een paar blankvolle nachten besluit ik om tijdelijk een ander water te bevissen. 

 

 


 

Ik geniet van deze kriebelige momenten, want het kan mij overal heen brengen!

 


 

 

Ondanks de afleiding van het andere water voelt het niet fijn. Ik wil modderen, niet aanmodderen! De verhouding tussen denken en voelen is in onbalans. Ik geniet van deze kriebelige momenten, want het kan mij overal heen brengen! Het is een lust zonder ballast. Door mijn impulsiviteit beland ik met enig regelmaat in het buitenland. Ik voel dat het tijd wordt voor een Franse break. Zal ik gaan? Ja, ik ga!

 

Het loopt uiteindelijk lekker! Met als toppunt een flinke Franse onderzeeër. Toch snak ik alweer snel naar een vervolg in Nederland. Zo’n kanjer vangen vind ik kicken, maar mijn voorkeur ligt bij een oer-Hollandse vis. En als het goed is vang je die niet in Frankrijk! 


08

Terwijl ik op mijn knieën zit, kijk ik voorovergebogen naar haar flank.

 

Een jaar na dato – door wijziging in mijn visserij – kom ik weer terecht bij mijn oude liefde. Een korte periode moet me één of twee vissen opleveren. Ik haal mijn oude plan van aanpak onder het stof vandaan, namelijk: rechts tegen de struiken op 40 á 50 centimeter diepte en links ongeveer vijf meter van de kant. Ik loop mijn onderlijn uit naar de stek terwijl ik wegzak in de blubber. Er ligt namelijk een tak die ervoor kan zorgen dat één aanbeet een fiasco kan worden. Aangezien ik hier geen behoefte aan heb en graag op scherp wil vissen, kies ik voor de veilige weg voor beide partijen. De vis mag niet onnodig bekrast worden en ik wil het graag voorkomen voor mijn tere ziel, want elke aanbeet moet gevangen worden. Geluk is met de dommen en soms hoeft het allemaal niet zo spectaculair uitgepakt worden. De eerste sessie levert direct een aanbeet op… 

 

09

Met beide handen vouw ik de sling open en begin spontaan te glimlachen.

 

Langzaam laat mijn beetmelder weten dat ze in beweging komt na een potje kopschudden van een onfortuinlijke vis. Ze weet precies wat ze wil. Ze beweegt in één rechte lijn naar een omgevallen boom in het water. Oeps, remmen die handel! 

 

 


 

Ze straalt van gezondheid en ik van geluk!

 


 

 

De vis beweegt zich vertrouwt in haar huiskamer, vergelijkbaar zoals wij in het donker door ons eigen huis kunnen verplaatsen. Ze toont lef en zet mij aan het werk voor ruim een kwartier, maar het mocht voor haar niet baten. Ik til haar uit het water en leg haar op een natte onthaakmat veroorzaakt door de ochtenddauw. In alle drukte haak ik het stukje staal uit haar onderlip. Terwijl ik op mijn knieën zit kijk ik voorovergebogen naar haar flank.

 

10

Mijn schoenen mogen met verlof.

 

Ze straalt van gezondheid en ik van geluk! Bij haar borst- buik en aarsvin heeft zij twee prachtige schubben die haar sieren. Haar rug is bezakt met een grof goud geschaalde ritsluiting die omringd wordt door een bruine flank. Ze ligt vermoeid op de mat door een paar flinke sprinten die zij heeft genomen. Ik plaats haar in de sling zodat ik mijn camera met statief kan klaarzetten. In die tussentijd kan zij haar energielevel aanvullen. Met de zelfontspanner klik een paar testfoto’s alvorens ik haar in mijn handen mag houden. In versnelde pas haal ik haar voor een paar minuten uit het water. Met beide handen vouw ik de sling open en begin spontaan te glimlachen. Ze ligt volkomen ontspannen in mijn handen, te voelen door haar zwabberende body. De afstandsbediening van de zelfontspanner wordt met een natte hand op stop gedrukt. Ik verplaats haar naar het water en in alle rust zwemt zij langzaam en gezond de diepte in. Het is leuk geweest voor vandaag! Ik pak mijn spullen in en besluit om te vertrekken. 

 

11

 

Tijdens mijn glibberende dans op een pad gevuld met modder voel ik even geen drang om door te gaan, mijn schoenen mogen met verlof. Er zwemt  nog een vis rond die ik graag zou willen vangen, maar ik heb geen haast en zij geen besef. Geheel onbevangen hoop ik op een later tijdstip door haar bevoorrecht te worden, maar voor nu is het even goed zo. Ik verlaat met mijn auto tijdelijk het knarsende grindpad, dat geluid zal ik tóch soms eventjes missen…

 

Dit artikel verscheen eerder in ons magazine Dé Karperwereld. Sommige artikelen verschijnen later online, weer andere avonturen blijven in het papier gevangen… Ben jij ook een fanatieke karpervisser en wil je graag voortaan de beste artikelen als eerste lezen? Neem dan nu een voordelig abonnement en ontvang ’s lands oudste karpermagazine voortaan ‘vers van de pers’ in huis. Hoe…: klik hier!


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.