Gespitste oren...


06 april 2016 | Rick van Wees | Fotografie Timon van der Put

Lees dit fraaie artikel van Rick van Wees dat eerder in het magazine Dé Karperwereld verscheen... Het is juni en mijn vismaat Timon en ik bereiden ons voor op de komende karpersessie in Frankrijk. We hebben twee weken de tijd en natuurlijk grote plannen om een paar mooie vissen te vangen!

 

Een dijk van een vis voor Rick...

 

Alle archieven worden opengetrokken in de zoektocht naar het juiste jachtgebied. Elk jaar weer maken we een plan voor een aantal wateren waar we graag naar toe willen. Zo voorkomen we dat we ons slechts focussen op één bestemming. Uit eigen ervaring weten we namelijk dat je niet raar hoeft op te kijken, als je na de nodige kilometers aankomt bij het beoogde water en er daar vervolgens al (teveel) vissers bezig blijken te zijn. De vakantie is voor ons om enerzijds te ontspannen, en anderzijds om keihard te knokken voor een visje… Uiteindelijk hebben we de route perfect uitgestippeld en het enige wat nog moet gebeuren, is dat we enkele laatste spulletjes bij de hengelsportwinkel willen ophalen. Eenmaal daar horen we toevallig een aantal klanten praten over een ons bekend openbaar circuitwater in Frankrijk. We horen één van de mannen tegen de ander zeggen: “Mijn maat zit er nu, en er zit verder niemand!” Onze oren zijn gespitst! Dit wekt eerlijk gezegd tóch wel onze nieuwsgierigheid en daarom besluiten we ons plan iets aan te passen. Het water in kwestie ligt immers toch op de route en dus kunnen we er allicht een kijkje nemen. Boilies? Check! Al het vismateriaal? Check! Nu alleen nog tijgers en hennep koken…

 

gespitste oren 2

 

gespitste oren 3

 

Het is echt waar

Het is zondagavond. Ik zeg mijn vriendin gedag, geef haar een kus en terwijl ik in de auto stap zeg ik: “Tot over twee weken lieverd!” Bij Timon aangekomen doen we nog even een dubbelcheck of we alles bij ons hebben en dan knallen we richting Frankrijk. De volgende ochtend om zeven uur staan we aan het water waarover we in de hengelsportwinkel gehoord hebben. Daar zien we inderdaad al gauw dat het rustig is; er is op het eerste gezicht zelfs geen enkele andere visser te bekennen. Na een rondje om het water zien we dat één aanwezig koppel net opruimt. Het blijkt dat ze een goede sessie hadden, met een aantal heel dikke bakken. Vol verwachting trekken we snel alles uit de auto. We willen geen tijd verliezen om plaats te nemen op de door ons  gekozen stek. Het verbaast ons hoe snel alles staat. Als laatste moeten het voer nog overgebracht worden en zo sta ik met 30 kilo aan boilies in mijn handen… ‘Als ik ooit toch eens ’n vis van dit gewicht mag vangen, dat zou pas werelds zijn’, denk ik nog. We maken eerst een goede verkenningsronde en voeren de interessante hot spots alvast aan. Er staan veel waterplanten, maar desondanks vinden we er wat mooie open plekjes tussen en ook enkele schone plekken kort bij de kant, onder  overhangende takken. Dan gaan de oogjes even dicht en besluiten we zo rond etenstijd de lijnen te water te laten.  Van dat slapen komt echter niet veel. Het is namelijk 35 tot 40 graden Celsius! En geen boom die ons beschutting kan bieden! Dit wordt veel smeren, want we willen na de vakantie immers niet zo rood als een garnaal thuiskomen. De hengels liggen net in, als we vanaf de andere kant een hoop apart geluid in het water horen. Snel doe ik een korte inspectie en zie dat er een behoorlijke groep zwemmers aankomt. Allemaal een wetsuit aan en badmuts op, vlak onder de kant. Dwazen! Als dat maar goed gaat… Gelukkig raken ze onze lijnen niet en gaat het allemaal net goed. De nacht breekt aan en Timon vangt die nacht meteen al een mooie dertiger. Zéker lekker om te beginnen! De volgende dag leert ons dat overdag vissen op deze stek bijna geen optie is. Het is vakantietijd in Frankrijk. Het nabijgelegen strand ligt vol met badgasten, talloze kano’s, luchtkussens, zwemmers en speelgoedbootjes. We moeten zelfs een op een luchtbed in slaap gevallen ‘zwemmer’ tussen onze hengels vandaan plukken. Hij schrikt zich rot op het moment dat we hem wakker maken. We moeten hem uitleggen dat hij vanaf de overkant is afgedreven. We besluiten op dat moment om overdag voortaan de hengels in te draaien en alleen maar wat te voeren tussendoor. Rond een uurtje of zeven, acht in de avond gaan de lijnen weer in. Het water komt dan tot rust en de badgasten hebben dan weer ingepakt.  Overdag dus geen lijnen op onze stekken; dat komt de rust en het vertrouwen van de karper ook vast ten goede. Na het uitvaren van de lijnen is het tijd om te eten. Ons dieet bestaat vooral uit omelet op vers stokbrood in de ochtend en ’s avonds voornamelijk uit pasta’s en BBQ. Prima uit te houden dus! Daarna genieten we van de ondergaande zon en een heerlijk biertje…

Gespitste oren 4

Gespitste oren 5

Ogen als knikkers

De volgende ochtend sta ik al heel vroeg in de boot een vis te drillen, het is nog donker. Onze eerste vis, van Timon, dook direct de planten in, maar deze blijft er gelukkig netjes uit. Maar ik krijg de vis niet uit de diepte getrokken. Timon bemerkt dit ook en roept vanaf achter mijn rug: “Joh, je mag best wel een beetje stevig drillen hoor!” 

“Gozer”, roep ik terug, “ik sta met die hengel in m’n zij en krommer gaat die niet!” Op dat moment ziet Timon ook pas goed dat de drieponder wel heel flink doorbuigt onder het gewicht van die nog onbekende klant onderaan de lijn. De dril is zwaar, erg zwaar, maar tot onze verbazing zoekt de vis de planten niet op! Na een eindeloos getouwtrek, klik ik mijn hoofdlamp aan in de hoop toch nog eens een glimp van de vis op te vangen. Aanvankelijk zie ik niets, maar dan weerkaatst mijn licht op de flank van de vis die net een paar meter onder mijn boot een draai maakt. Dat is een heel aardige exemplaar! Als minuten later de vis voor het eerst een stuk bovenwater komt, ben ik totaal verrast. Zijn kop is echt groot, maar het  paar ogen dat naar ons staart en oplicht door mijn hoofdlamp, dat is gelijk aan een paar grote knikkers! Nog nooit heb ik zo’n grote vis gezien. Echt ongelofelijk. Ik trek de vis naar de boot en bij Timon’s tweede scheppoging zit de vis in het net. Ik pak het net over en trek het naar de achterkant van de boot. Wat is dit een bak zeg! Timon roeit terug naar de stek en ik ontferm me over de vis. In mijn gedachten blijft een stemmetje fluisteren: ‘Zal dit echt…? Ja dit moet wel meer dan 30 kilo zijn…’ Op de kant wordt alles in orde gemaakt. Eenmaal op de mat zien we pas hoe ongelooflijk groot deze vis is. De weegzak is nat gemaakt en de klok afgesteld met die natte weegzak; het wegen kan beginnen… Ik trek voorzichtig de weger omhoog, maar als ik zie dat de wijzer ruim over de 25 kilo begint te gaan, begint het ringetje van het handvat open te buigen. De vis is op dat moment niet eens van de grond af! We pakken snel de andere weger. Ook deze stellen we secuur af en hangen deze vervolgens op. Dan wordt mijn vermoeden bevestigd. Dit is ongelofelijk: 31,5 kilo! Ik ben helemaal overdonderd. Timon en ik schreeuwen het uit van blijdschap. Mijn maat weet een paar wereldplaten te schieten, zodat ik deze vangst nooit meer kan vergeten. Nog steeds als ik terugkijk naar deze foto’s voel ik me in de wolken. Ook het moment dat ik tijdens die eerste visdag die 30 kilo boilies tors flitst dan weer door mijn gedachten. Hét is gelukt!

 

Gespitste oren 7

 

Gespitste oren 8

 

Locals…

We hebben nog bijna twee weken te gaan en dus verwachten we een hoop van de komende dagen. De eerstvolgende vis die Timon vangt is een hoge veertiger en aan zijn grote glimlach te zien heeft ook hij zijn begeerde buit nu binnen. We blijven mooie vissen vangen, maar dan krijgt de lokale bevolking ons door. Er komen steeds meer vissers naar het water. Terwijl wij lekker blijven vangen in de resterende dagen, vangen de in totaal 14 andere vissers om ons heen, nagenoeg niets. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de tientallen kilo’s ongekookte maïs die te water gaan; we vragen ons echt af waarmee ze eigenlijk bezig zijn. Op een bepaald moment vang ik een vis waarvan de buik zo hard is dat het lijkt alsof hij stenen heeft gevreten. Zou die ongekookte maïs hiervan de oorzaak zijn? Verder proberen de locals hun graantje mee te pikken door hun aas ‘keurig netjes’ achter onze markers te leggen. Daar hadden we van te voren echter al rekening mee gehouden en die markers juist niet neergelegd op de plekken waar we wel visten. Maar toch blijven we het niet voor; hoewel we elke dag nog vis vangen, lopen de vangsten wel snel achteruit.

 

Gespitste oren 9

 

Gespitste oren 10

 

Dagdromen

Er komt een weeromslag aan, zo zien we op het weerbericht. Uit het niets gaat het ineens compleet los! Door de keiharde grond blijft het water erop liggen en in onze tenten staat binnen de kortste keren een paar centimeter regenwater. Ik zet snel wat tassen in de hoeken en vouw de randen van mijn grondzeil omhoog. Zo probeer ik het nog enigszins droog te houden in de tent. De bui gaat voorbij en de runs komen weer op gang. Het einde van deze vistrip nadert en we kunnen zondermeer terugkijken op een geslaagde sessie. Op het moment dat we aan het inpakken slaan, staan er al enkele lokale vissers klaar om onze stek over te nemen. We hebben een prachtige tijd gehad en keren vol van voldoening terug naar huis. Onderweg naar huis denk ik constant aan m’n topvis en die fijn verlopen sessie… Ik zie dan plots een flits en ik realiseer me dat ik niet op mijn rechtervoet aan het letten ben. Dat wordt een boete, maar eigenlijk kan ik daar nu niet echt over in zitten. Later die week gaan we terug naar de hengelsportwinkel en doen ons verhaal. Toevallig dat we hier de juiste info hoorden en hierdoor ons plan hebben aangepast. 


Reactie plaatsen


 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)


Er zijn nog geen reacties geplaatst.